Δεν είναι δυνατόν να δώσουμε συμβουλές κατάλληλες για όλες τις περιπτώσεις που παρουσιάζονται και που πάντα είναι διδακτικές (πράγμα που συνήθως δίνει το κύριο ενδιαφέρονabore4 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγασπορ του ψαρέματος με ορμιά, αλλά όσες θα αναφέρω έχουν σχέση με περιστάσεις που συναντάμε πιο συχνά. Λόγου χάρη, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως ένας από τους κύριους κανόνες για την επιτυχία, προπάντων με τις επιφάνειας, είναι να αποφεύγουμε με κάθε τρόπο να γίνουμε αντιληπτοί απ’ το ψάρι.Αυτό δεν είναι πάντα δυνατό. Συχνά ο ψαράς, για είναι κοντά στο ψάρι, πρέπει να διανύσει ανοιχτά μέρη ή όχθες πάνω απ’ τα νερά και έτσι γίνεται ορατός απ’ το ψάρια που είναι φιλύποπτο, φοβισμένο και άγριο.

Εκτός απ’ τις περιπτώσεις που είναι σχεδόν αδύνατο να μας δει το ψάρι (που δυστυχώς δεν είναι πολυάριθμες), θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε όλες τις συνθήκες του εδάφους, ακόμα κι η σκιά ή η αίσθηση μιας κίνησης, βάζουν αμέσως σε υποψία το ψάρι που, αν δεν φύγει, δεν θα ανέβει πια να πιαστεί στα  δολώματα μας. Πρέπει να πούμε πως στις μεθόδους ψαρέματος στην ανάγκη να είμαστε κρυμμένοι απ’ το ψάρι, είναι μικρότερη απ’ αυτή που αφορά τις μεθόδους ψαρέματος στην επιφάνεια. Είναι αλήθεια πως σε ορισμένες ώρες της ημέρας, η πέστροφα δεν προσέχει τόσο την παρουσία του ανθρώπου κι ιδιαίτερα το καλοκαίρι, τις βραδινές ώρες και αργά το δειλινό, ανεβαίνει στην επιφάνεια για να επιτεθεί στο έντομο, ακόμα και η ελάχιστη απόσταση απ’ τον ψαρά, χωρίς να φυλάγεται. Αλλά επειδή αυτές οι στιγμές είναι λίγες ή δεν διαρκούν πολύ σε μια μέρα ψαρέματος κι επειδή το ψάρεμα δεν γίνεται μόνο αυτές τις ευνοϊκές ώρες, αλλά τις περισσότερες φορές διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη πως μόνο με την επιδεξιότητα, την ευκινησία και την απαραίτητη προφύλαξη είναι δυνατό να πιάσουμε πέστροφες με τη μέθοδο του αφρού, σε ώρες που δεν είναι πολύ κατάλληλες γι’ αυτή τη μέθοδο.

Φυσικά η πρώτη προφύλαξη που πρέπει να πάρει ο ψαράς για να μην γίνει αντιληπτός απ’ την πέστροφα, είναι να αποφεύγει να φορά ρούχα με φανταχτερά χρώματα και να φροντίζει να ντύνεται με τρόπο ώστε να συγχέεται όσο το δυνατό περισσότερο με το περιβάλλον, δηλαδή προτιμώντας το γκρι ή καφέ χρώμα ή οποιοδήποτε άλλο ουδέτερο. Αυτό ισχύει επίσης και για τις μπότες, το καπέλο και το αδιάβροχο που συνήθως φορούν για το ψάρεμα. Η διαδικασία του ψαρέματος αντίθετα με το ρεύμα, έχει σαν σκοπό να αποφεύγει ο ψαράς να γίνει αντιληπτή η παρουσία του απ’ το ψάρι.

abore1 300x200 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγαΣτα τρεχούμενα νερά, το ψάρι στέκεται με το πρόσωπο γυρισμένο προς το ρεύμα και είναι πιο δύσκολο να αντιληφθεί τον άνθρωπο που έρχεται από πίσω του. Αυτή η δυνατότητα να πλησιάσει περισσότερο στην πέστροφα, έχει εξάλλου και το αβαντάζ να μπορεί να την καρφώσει με μεγαλύτερη σιγουριά, γιατί η μικρότερη απόσταση ανάμεσα στον ψαρά και το θήραμα επιτρέπει την πιο εύκολη χρήση της ορμιάς. Επίσης, μ’ αυτή τη μέθοδο είναι εύκολο να πιάσει μια πέστροφα με αιφνιδιασμό, ο οποίος τις περισσότερες φορές είναι ο κυριότερος λόγος επιτυχίας. Πάντα με σκοπό να μην γίνει αντιληπτός απ’ το ψάρι, ο ψαράς θα πρέπει να αποφεύγει να κάνει απότομες κινήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές απ’ το ψάρι που βρίσκεται σε αναμονή.
Η παρουσία του ψαρά δεν εκδηλώνεται μόνο όταν γίνει ορατός ή απ’ τις πράξεις που μπορεί να κάνει κοντά στα νερά που θέλει να ψαρέψει, αλλά κι απ’ την κίνηση του, απ’ το θόρυβο που κάνουν τα πόδια στο έδαφος, ο οποίος μεταδίδεται στις αισθήσεις της πέστροφας με τέτοια ένταση, που τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να φανταστεί ο ψαράς.

Διασχίζοντας ποταμούς και ρυάκια, μπόρεσα να παρατηρήσω πως ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ψαράδων, παίρνει υπόψη την ανάγκη να ενεργεί με προσοχή και λεπτό τρόπο, ενώ ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ψαράδων κινείται θορυβωδώς και αδέξια, διασχίζοντας ή μπαίνοντας στο νερό όταν δεν χρειάζεται. Ενώ αυτή η συμπεριφορά θα μπορούσε να είναι ανεκτή για έναν αρχάριο ψαρά, είναι ακατανόητη για ερασιτέχνες που αν και ψαρεύουν εδώ και χρόνια, δεν έχουν χάσει την κακή συνήθεια να κινούνται αδέξια, χωρίς καμία προφύλαξη. Αφού ανάφερα αυτούς τους βασικούς κανόνες, θα περάσω να περιγράψω το ίδιο σύντομα την ταχτική του ψαρέματος, τουλάχιστον στις δυο κύριες περιπτώσεις που εμφανίζονται πιο συχνά.

Η πρώτη περίπτωση χαρακτηρίζεται απ’ τον εντοπισμό του ψαριού που ψάχνει την τροφή στην επιφάνεια, τσιμπά στον αφρό ή πηδά στα έντομα που παρασύρει το ρεύμα. Βέβαια, αυτή η περίπτωση ευνοεί το ψάρεμα, γιατί με λιγότερο κόπο και μικρότερο ξόδεμα δυνάμεων, μπορούμε να εντοπίσουμε την παρουσία του ψαριού σ’ ένα ορισμένο σημείο και να ρίξουμε τη μύγα προς την κατεύθυνση του, με πολλές δυνατότητες (αν το δόλωμα είναι το κατάλληλο) να δούμε να του επιτίθεται n πέστροφα.

Πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, και προπάντων σε αυτή, πως το ψάρι (κι η πέστροφα ιδιαίτερα) κάθονται με το πρόσωπο στραμμένο προς το ρεύμα και συνεπώς η μύγα πρέπει να αγγίξει την επιφάνεια, στις θέσεις που ανάφερα στις προηγούμενες σελίδες. Είναι καλύτερα να κάνουμε έναν περιορισμένο αριθμό ριξιμάτων, αλλά μελετημένων και εφαρμοσμένων με σωστό τρόπο, απ’ το να κάνουμε άσχημα έναν μεγαλύτερο αριθμό, εξαιτίας της βιασύνης ή της αδεξιότητας στις κινήσεις.

abore5 300x225 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγαΗ δεύτερη περίπτωση, ίσως η πιο κοινή (εκτός απ’ τις ώρες του πρωινού και του δειλινού), χαρακτηρίζεται απ’ την αδράνεια των νερών. Δεν φαίνεται κανένα ίχνος ζωής στην επιφάνεια, ούτε φαίνονται τα ψάρια να κυνηγούν. Παρ’ όλα αυτά μπορούμε να έχουμε ακόμα και σ’ αυτές τις συνθήκες άριστα αποτελέσματα. Πράγματι, δεν είναι καθόλου αλήθεια πως η αδράνεια στην επιφάνεια αντιστοιχεί με την αδράνεια του ψαριού. Όταν το νερά είναι αδρανή, η βυθισμένη μύγα μπορεί να δώσει καλύτερα αποτελέσματα απ» ότι η στεγνή, αλλά αν η εποχή είναι κατάλληλη κάποια ψάρια θα ανεβούν σίγουρα να πάρουν το δόλωμα ακόμα και στον αφρό. Σ’ αυτή την περίπτωση, μη γνωρίζοντας ακριβώς πού βρίσκεται το ψάρι (αν και η εμπειρία μπορεί να κάνει τον ψαρά vα γνωρίζει τις θέσεις που έχει η πέστροφα κάθε εποχή), είναι αναγκαίο να προχωράμε με εξερευνητική τακτική, αρχίζοντας λόγου χάρη με μια σειρά ακτινωτά ριξίματα προς τα πάνω κα συνεχίζοντας σταδιακά προς τα κάτω. Αν αντίθετα θέλουμε να εξερευνήσουμε προς τα πάνω μια περιοχή που θεωρείται γεμάτη ψάρια, το πρώτο ρίξιμο θα πρέπει να γίνει κάπως στα ανοιχτά και τα επόμενα όλο και περισσότερο προς τη δική μας όχθη.

Αυτές οι τακτικές ενέργειες έχουν αξία προπάντων αν ο ψαράς δεν έχει ανάγκη να κατέβει στο νερό. Όταν παρουσιάζεται αυτή η ανάγκη, είναι και απόλυτα αναγκαίο να συνεχίσουμε ανεβαίνοντας κι όχι κατεβαίνοντας το ρεύμα, γιατί το ελάχιστο ανακάτεμα, ακόμα και σε ένα ρεύμα που χαρακτηρίζεται απο πηδήματα του νερού και από διακοπές του ρεύματος, κινεί τις υποψίες του ψαριού. Φυσικά, ψαρεύοντας με τα πόδια στο νερό, ο ψαράς θα μπορεί να πλησιάσει περισσότερο στο ψάρι και να μην γίνει αντιληπτός, αρκεί να έχει μπορέσει να μπει στο νερό με τις αναγκαίες προφυλάξεις, χωρίς να προκαλέσει αναταραχή. Μια από τις καλύτερες συνθήκες για το ψάρεμα με τα πόδια στο νερό είναι εκείνη που προϋποθέτει την εξερεύνηση σε περιοχές που θεωρούνται καλές για ψάρεμα και βρίσκονται απ’ τη μεριά ενός κεντρικού ρεύματος και γι’ αυτό δύσκολα το ψάρι θα αντιληφθεί τον ψαρά που βρίσκεται απ’ την αντίθετη μεριά. Μερικά λόγια πρέπει να ειπωθούν για ότι αφορά το κάρφωμα που στη μέθοδο της μύγας είναι σημαντικότατο.

abore6 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγαΌσοι έχουν τη συνήθεια να προχωρούν ανεβαίνοντας το ρεύμα, πρέπει να έχουν υπόψη πως η σύνθετη ορμιά όταν ωθείται προς τα κάτω απ’ τη φυσική πορεία των νερών και συνεπώς χαλαρώνει, δεν θα προβάλει αντίσταση στο τσίμπημα. Συνεπώς θα είναι απαραίτητο ένα έγκαιρο κάρφωμα. Τα καλύτερα αποτελέσματα σ’ αυτή την περίπτωση, επιτινχάνονται ρίχνοντας και σχεδόν αμέσως αποσύροντας τη Μύγα για να γίνει ένα επόμενο ρίξιμο. Σ’ αυτές τις συνθήκες η πέστροφα, που τις περισσότερες φορές έχει προσέξει την πτώση του δολώματος στην επιφάνεια, θα επιτεθεί στο ίδιο το δεύτερο ρίξιμο, με το δεύτερο χτύπημα.

Ψαρεύοντας αντίθετα στο ρεύμα, μ’ αυτή τη τεχνική που είναι καθόλου κλασική αλλά αποδοτική, το μεγαλύτερο μέρος των ψαριών θα πιαστούν με αιφνιδιασμό. Τις περισσότερες φορές θα είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τον θύμαλλο που ανεβαίνει στην επιφάνεια ή την πέστροφα που πηδά για να πιάσει το τεχνητό δόλωμα. Ακόμα κι όταν ψαρεύουμε αντίθετα στο ρεύμα, το κάρφωμα είναι απαραίτητο γιατί η ορμιά, έχοντας ξετυλιχτεί για ορισμένο μήκος και συχνά έχοντας ακουμπήσει στην επιφάνεια ή άλλες φορές με καμπύλη προς το πάνω ή το κάτω μέρος του ποταμού, δεν προβάλλει αρκετή αντίσταση στο τσίμπημα του ψαριού. Η μόνη περίπτωση που το κάρφωμα δεν είναι αναγκαίο, παρατηρείται όταν η ορμιά είναι τεντωμένη προς τα κάτω απ’ το ρεύμα. Το ψάρι, σ’ αυτή την περίπτωση, τις περισσότερες φορές αγκιστρώνεται μόνο του.

Σίγουρα το κάρφωμα για ότι αφορά τη μέθοδο ψαρέματος με τη σύνθετη ορμιά, είναι μια πολύ δύσκολη μανούβρα ή, καλύτερα, μια μανούβρα που είναι δύσκολο να γίνει με σωστό τρόπο. Το κάρφωμα πρέπει να είναι απότομο και σύντομο. Σε οποιαδήποτε μέθοδο αφρού, ο αρχάριος ψαράς έχει την τάση να αγκιστρώνει αποφασιστικά (προπάντων αν βλέπει το ψάρι να επιτίθεται στο δόλωμα) με υπερβολική ορμητικότητα και με μια πολύ έντονη κίνηση. Το βάρος του ψαριού που έχει αγκιστρωθεί, προκαλεί μια επιζήμια εμπλοκή στην ευαίσθητη κορυφή του εργαλείου, ή ακόμα τοabore3 225x300 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγα σπάσιμο του παράμαλλου ή της μύγας. Αλλες φορές το ψάρι εξακοντίζεται στην όχθη, ενώ η ορμιά μπερδεύεται στα φυτά. Τις πρώτες φορές που ψάρευα με τη μύγα για καβεδάνους, έκανα τα μικρά ψάρια να κάνουν μεγάλες πτήσεις στα πόδια μου. Μόνο μετά από ορισμένη εξάσκηση, έμαθα τη δυνατότητα να αγκιστρώσω με την αναγκαία αποφασιστικότητα και συντομία. Έχω την ευκαιρία να θυμηθώ πως ανησυχούσα ότι η σύνθετη ορμιά που είχε ξαπλώσει πολύ στην επιφάνεια, δεν θα προκαλούσε το κάρφωμα σαν συνέπεια της κίνησης μου και ότι ήταν απαραίτητη μια έντονη κίνηση του χεριού μου, για να εξασφαλίσω το αγκίστρωμα του ψαριού. Πρέπει να σημειώσουμε πως η σύνθετη ορμιά, είναι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο, που μια ελάχιστη κίνηση της κορυφής του καλαμιού μεταδίδει σ’ όλη την ορμιά μια ακόμα πιο έντονη ώθηση. Έτσι αν η σύνθετη ορμιά θα έχει χαλαρώσει για όλο το μήκος της επιφάνειας και (αν θα έχει γρασσωθεί) θα επιπλέει, το κάρφωμα θα μπορεί να εξασφαλιστεί, με την ελάχιστη ώθηση της κορυφής.

Μ’ άλλα λόγια, στην κίνηση της κορυφής θα αντιστοιχεί μια άμεση κίνηση της ορμιάς στην επιφάνεια, που θα επιτρέψει το κάρφωμα του ψαριού. Αλλες φορές ο αρχάριος, ερεθισμένος με το αντίκρισμα του πιθανού θηράματος (που ας υποθέσουμε πως πήδηξε γι ένα έντομο σε μικρή απόσταση απ’ το δόλωμα ή πως με ορισμένες κινήσεις του δείχνει σαφώς πως ενδιαφέρεται για το δόλωμα και είναι έτοιμο να ανέβει να το πάρει), κάνει από νευρική αντίδραση μια κίνηση της κορυφής, που έχει σα συνέπεια να κουνήσει το δόλωμα, όταν αυτό θα έπρεπε αντίθετα να κατεβαίνει φυσιολογικά, χωρίς τινάγματα. Σε άλλη περίπτωση, έχω ήδη πει πως «έτοιμοι» δεν σημαίνει να τεντώνουμε την ορμιά, αλλά απλώς να προετοιμάζουμε με το μυαλό μας το κάρφωμα.

Όταν το ψάρι έχει τσιμπήσει, είναι αναγκαίο να το καρφώσουμε έγκαιρα, πριν καταλάβει την ενέδρα και φτύσει το δόλωμα. Ιδιαίτερα για ότι αφορά την πέστροφα, αυτή η ετοιμότητα δεν είναι απαραίτητη. Μερικές φορές συμβαίνει να καρφώσουμε πολύ καλά το ψάρι μετά από μια στιγμή αθέλητης αναμονής. Τα σφάλματα για ότι αφορά το κάρφωμα στην αρχή θα είναι πολυάριθμα. Ένα ψάρι που λαθέψαμε θα μπορεί να ξαναπλησιαστεί με μια δεύτερη ή μια τρίτη φορά, ιδιαίτερα αν η ώρα είναι ευνοϊκή. Αν όμως αποτύχουμε παραπάνω από μια φορά και δε θα το δούμε πια να ανεβαίνει στην επιφάνεια για να επιτεθεί στο δόλωμα, θα πρέπει να το αφήσουμε να αναπαυθεί και να πάμε στο πλησιέστερο μέρος για να προσπαθήσουμε πάλι μετά από ένα διάλειμμα. Το κάρφωμα πρέπει πάντα να γίνεται κάθετα, έτσι ώστε να αποφεύγουμε η ορμιά που είναι λοξά στην επιφάνεια να τη «μαστιγώσει» προκαλώντας παφλασμό και έτσι φύγουν τα ψάρια.

abore7 300x226 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγαΑν το ψάρι που καρφώσαμε είναι σημαντικού μεγέθους, θα πρέπει να έχουμε υπομονή όπως με οποιαδήποτε άλλη μέθoδος  ψαρέματος , βάζοντας ορισμένη αντίσταση στις προσπάθειες φυγής του, αλλά αμολώντας του ορμιά όταν η αντίδραση του γίνεται επικίνδυνη για τα εργαλεία μας. Ο συμπλέκτης της κουβαρίστρας, για ότι αφορά τη σύνθετη ορμιά είναι μια αυταπάτη. Οι κουβαρίστρες με σταθερό συλλέκτη λειτουργούν με ορισμένη ευκολία, ενώ ο συμπλέκτης της κουβαρίστρας για μύγα είναι λιγότερο εύκολος, επειδή το γλίστρημα της σύνθετης ορμιάς όταν τραβά ένα ψάρι μεσαίων διαστάσεων, είναι πιο δύσκολο στους κρίκους του καλαμιού. Έτσι η δυνατότητα να κουράσουμε το ψάρι, αφήνεται στην ελαστικότητα του καλαμιού και στο ίδιο το βάρος της σύνθετης ορμιάς που κουράζει αισθητά το πεινασμένο ψάρι. Όπως και για οποιαδήποτε άλλη μέθοδο ψαρέματος με ορμιά, είναι απαραίτητο στη φάση σύλληψης να κρατάμε το καλάμι πολύ ψηλά, με τρόπο ώστε η γωνία ανάμεσα στην ορμιά και το καλάμι να είναι περίπου 45°. Αυτή η στάση του καλαμιού σε σχέση με την ορμιά, επιτρέπει τις μέγιστες δυνατότητες μανούβρας και την εκμετάλλευση όλων των χαρισμάτων ελαστικότητας του εργαλείου.

Η επαναφορά του ψαριού γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη στην περίπτωση που γίνεται το κάρφωμα στο πάνω μέρος του ποταμού, οπότε συχνά η πέστροφα αφήνεται να παρασυρθεί προς τα κάτω και φτάνει στα πόδια μας, πράγμα που χρειάζεται ένα ταχύτατο τύλιγμα της ορμιάς έτσι ώστε να μην χάσουμε την επαφή με το ψάρι. Αυτή η περίπτωση είναι σχετικά σπάνια, επειδή τις περισσότερες φορές το ψάρι που αγκιστρώθηκε προς τα πάνω θα τείνει να πάει στ’ ανοιχτά, προς το ρεύμα, ή προς το βυθό όπου ενστικτωδώς προσπαθεί να βρει καταφύγιο. Οπωσδήποτε, μόλις το ψάρι δείξει την κόπωση του, πάντα με ηρεμία, θα πρέπει να το φέρουμε προς την απόχη μας, χωρίς να χάσουμε ποτέ την επαφή μας μ’ αυτό. Η απόχη θα πρέπει να πιάσει το ψάρι απ’ το πισινό μέρος, ενώ είναι λάθος να προσπαθήσουμε να το βάλουμε απ’ τα πλάγια. Συχνά η πέστροφα όταν αγγίξει το στεφάνι της απόχης, κάνει μια abore9 - Η τακτική του ψαρέματος με την στεγνή μύγατελευταία απελπισμένη αντίδραση. Μερικοί ψαράδες ενεργούν με εξαιρετικά μεγάλη αποφασιστικότητα στην τελευταία φάση της σύλληψης, την οποία χωρίζουν σε δυο χρόνους πρώτα μαλακά φέρνουν το ψάρι κοντά τους και μετά, με μια γρήγορη κίνηση του αριστερού χεριού, που κρατά την απόχη, ρίχνουν σ’ αυτή το ψάρι, εμποδίζοντας το να πηδήσει έξω απ’ το νερό όταν έρχεται σε επαφή με το εργαλείο και να το σκάσει. Ψαρεύοντας με την αρματωσιά της ορμιάς εφοδιασμένη με περισσότερες από μια μύγες, πολλές φορές συμβαίνει οι ελεύθερες μύγες να σκαλώσουν στο δίχτυ ή στο στεφάνι της απόχης και γι’ αυτό αν το ψάρι προσπαθήσει μια τελευταία απελπισμένη αντίσταση, στο βαθμό που λείπει η ελαστικότητα του καλαμιού, μπορεί να σπάσει το παράμαλο και να φύγει ελεύθερο. Απ’ όλα όσα έχω αναφέρει μέχρι τώρα, θα έχουμε καταλάβει πως το ψάρεμα με σύνθετη ορμιά και «στεγνή» μύγα, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Share