Με βάση το διαθέσιμα στοιχεία, δεν μας φαίνεται δυνατό να καθορίσουμε την σημασία των ψαριών στην θρησκευτική αντίληψη και τις τελετές των αρχαίων λαών.
untitled 2 - Θρησκεία, μύθοι και ήθη των ψαράδωνΣίγουρα τα ψάρια, όπως και τα περισσότερα ζώα που θεωρούνταν θεότητες κι αντικείμενα θυσιών, περιλαμβάνονται στις θρησκευτικές τελετές ανάλογα με την εκτίμηση που τους είχε κάθε λαός.
Μ’ άλλα λόγια, ενώ το ψάρι αποκτάει θεϊκή μορφή κι έννοια στους λαούς που ασχολούνται βασικά με το ψάρεμα, έχει πολύ μικρότερη σημασία σαν αντικείμενο θυσίας.
Λογικά, στους θεούς θυσιάζουν τα πολυτιμότερα πράγματα ή τουλάχιστον αυτά που έχουν σε μεγαλύτερη υπόληψη. Οπότε εκεί που το ψάρι αφθονεί, σπάνια αποτελεί αντικείμενο θυσίας κι όταν συμβαίνει, πρόκειται για είδη ποιότητας ή ψάρια εξαιρετικών διαστάσεων.
Όμως στους ίδιους λαούς, που βασικά ασχολούνται με το ψάρεμα, οι θεότητες έχουν συχνά μερική ή ολική μορφή ψαριού. Οι ιερείς ντύνονται με ρούχα που θυμίζουν την μορφή ψαριού, από υφάσματα με κεντήματα σαν λέπια ή με στολίδια που θυμίζουν το ψάρι.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στους λαούς που ασχολούνται βασικά με το κυνήγι, με την διαφορά ότι συναντώνται κάποιοι που θεωρούνται προστάτες ή θεοί. Όπου κάποιο ζώο αντιπροσωπεύει τον βασικό πόρο για ένα πληθυσμό, είναι φυσικό να  το θεωρούν πηγή ζωής, προστάτη της ίδιας της ζωής, απαραίτητο για την συντήρηση τους.
Γενικά στους λαούς της Μικράς Ασίας, δεν φαίνεται να υπήρχαν κανόνες ή έθιμα, που να βασίζονταν στον περιορισμό της κατανάλωσης ψαριού. Εξάλλου (ίσως επειδή το κρέας του ψαριού είναι λιγότερο βλαβερό σε οποιεσδήποτε περιβαλλοντολογικές συνθήκες) δεν συναντώνται σχεδόν ποτέ, οι περιορισμοί που υπάρχουν για το κρέας άλλων ζώων.
Στην Μικρά Ασία μερικές θεότητες θυμίζουν το ψάρι. Δάγων ή Δάγονας, θεός των Ασσύριων, παρουσιαζόταν με ανθρώπινο σώμα, που τέλειωνε σε ουρά ψαριού. ¶λλες φορές (αν και δεν αποκλείεται να πρόκειται για άλλη θεότητα) με αντρικό σώμα και κεφάλι ψαριού.
Οι θεοί των θαλασσών, προστάτες των ναυτικών και των ψαράδων, παρουσιάζονται φυσικά – τουλάχιστον μερικά – με μορφή ψαριού και τους προσφέρονται ψάρια ποιότητας.
Φαίνεται πως οι ιερείς που τους λάτρευαν, τρέφονταν κύρια με ψάρια, ενώ είναι αναμφίβολο πως οι οιωνοί έβγαιναν απ’ την συμπεριφορά του ετοιμοθάνατου ψαριού, ή απ’ την παρατήρηση των εντοσθίων του.
Όπως είναι γνωστό, οι θυσίες είχαν σκοπό να προσδώσουν στον θυσιάζονταν ή σ’ αυτούς που συμμετείχαν στην τελετή, εξαιρετικές εξουσίες πάνω στην ανθρώπινη φύση ή τουλάχιστον την ικανότητα να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της φύσης.
Κατά συνέπεια στους ψαράδες, η τύχη των οποίων εξαρτάτο, περισσότερο από κάθε άλλον από την φύση, οι θυσίες, οι λιτανείες και γενικά οι θρησκευτικές τελετουργίες, που είχαν σαν σκοπό να αποκτήσουν την εύνοια των προστάτιδων θεοτήτων της ακτοπλοΐας και του ψαρέματος, ήταν αρκετά συχνές και σημαντικές.
untitled2 1 - Θρησκεία, μύθοι και ήθη των ψαράδωνΗ πίστη κι οι δοξασίες των λαών των ψαράδων, είναι αρκετά όμοιες, έστω και σε διαφορετικές και μακρινές χώρες.
Στον ένα ή τον άλλο λαό, υπερισχύουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τα διάφορα στοιχεία, όμως συνολικά οι προλήψεις έχουν σχεδόν πάντα όμοιες ρίζες και χαρακτηριστικά.
Τις προλήψεις των ψαράδων δεν συμμερίζεται σχεδόν ποτέ ο υπόλοιπος πληθυσμός, όχι μόνο επειδή δεν συμμετέχει και δεν γνωρίζει τις εμπειρίες τους, αλλά κύρια επειδή, όπως παρατηρείται  εύστοχα, οι ψαράδες σχηματίζουν σχεδόν παντού μια κάστα, λίγο πολύ ξέχωρη από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού της χώρας τους. Μαζεύονται μεταξύ τους, αποκλείοντας κάθε ξένο και κρατάνε τα μυστικά τους γι’ αυτούς.
Ακόμα και σήμερα είναι αρκετά διαδομένες στους ψαράδες, διάφορες προλήψεις. Κι οι ίδιοι οι ερασιτέχνες ψαράδες ή τουλάχιστον οι περισσότεροι απ’ αυτούς, πιστεύουν ότι ξεκινώντας το ψάρεμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι γούρικο ή γρουσούζικο. Θεωρούν την παρουσία άλλων ανθρώπων επιζήμια ή τυχερή κ.ο.κ. Αυτές είναι προλήψεις, μικρής αξίας κι αποτελεσματικότητας, αποδείχνουν όμως πως οι άνθρωποι που βρίσκονται σ’ επαφή με την φύση, όπως οι ψαράδες και οι κυνηγοί, εκτιμούν με διαφορετικό τρόπο τα τυχαία περιστατικά.
Φυσικά, πολύ πιο εκτεταμένες, σημαντικές και βαθιές είναι οι δοξασίες και οι προλήψεις των πρωτόγονων λαών. Η καταγωγή τους είναι πολύ παλιά και είναι προφανώς επηρεασμένες από τα ήθη και την νοοτροπία του κάθε λαού.
Στους ψαράδες της Κεντρικής Αφρικής, είναι διαδομένο το έθιμο να ζητάνε από τον θεό του ψαρέματος του Μαρού, να κατευθύνει ευνοϊκά τα ψάρια. Ο Τομάτσι αναφέρει μια λεπτομέρεια, που δεν συναντήσαμε πουθενά αλλού: ο θεός Μαρού, πιθανά ο ίδιος ο Μαρού, συνοδεύεται από ένα σκλάβο που ρίχνει δίχτυα, όχι για να πιάσει ψάρια, αλλά για να μαζέψει τις ψυχές των πνιγμένων ψαράδων, γλιτώνοντας τον αφέντη του από μια τέτοια αγγαρεία. Για να γλιτώσουν αυτή την κακοτυχία και για να εξασφαλίσουν την εύνοια της θεότητας, οι ψαράδες πρέπει να ξαναρίξουν στο νερό τα καλύτερα ψάρια που έπιασαν.
Σχεδόν πάντα ο ψαράς επικαλείται τους θεούς και αν οι παρακλήσεις του δεν φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε επαφίεται υπομονετικά στην θέληση τους. Αντίθετα καμιά φορά η θεότητα που δεν εισάκουσε τις παρακλήσεις των πιστών της, δέχεται βλαστήμιες και κατάρες μέχρι και την καταστροφή των ομοιωμάτων της.
Αυτή η μορφή εκδίκησης των θεοτήτων, είναι συνηθισμένη στους λαούς του Βορρά κι ειδικά στους Όστιακ, μοιάζει όμως φοβερά με ορισμένα έθιμα των ψαράδων του Κογκό και των φυλών του Αμαζόνιου. ¶λλες φορές η θεότητα αντί να επικαλεστεί, απειλείται κι η αποτυχία του ψαρέματος καθορίζει την σκληρή τιμωρία τις.
Ο Τομάτσι περιγράφει μια παράξενη τελετή που γινόταν μέχρι τον ΙΣΤ αιώνα, από τους ψαράδες του νησιού Ρίγκεν. Ο ίδιος εκτιμάει ότι η καταγωγή της, είναι πολύ παλιότερη.
«Συγκεντρωμένοι σε ένα μεγάλο περιφραγμένο χώρο, οι Σλάβοι ψαράδες, τοποθετούσαν σε μεγάλες τάβλες ποσότητες ψαριών και παρακολουθούσαν, πίνοντας μπύρα και μέλι με νερό, μια θυσία προς τιμή του Παντοία, του Ποσειδώνα της Βαλτικής, αφέντη των ανέμων, προστάτη των ναυτικών και των ψαράδων. Όταν τέλειωνε η τελετή ο λειτουργός σηκωνόταν, μελέταγε τους ανέμους και καθόριζε τον τόπο και την μέρα όπου το ψάρεμα θα ήταν αποτελεσματικό.
untitled5 1 285x300 - Θρησκεία, μύθοι και ήθη των ψαράδωνΗ παράδοση διατηρήθηκε για πολύ καιρό μετά την διάδοση του Χριστιανισμού και σιγά – σιγά τροποποιήθηκε.
Στις αρχές του ΙΘ αιώνα, υπήρχε, με την μορφή οκτώ ψαλμών, που λέγονταν στην παραλία πριν το ψάρεμα! Ένα μεγάλο πλήθος, προερχόμενο από διαφορετικά μέρη, συγκεντρωνόταν σ’ εκείνο τον τόπο και προμηθευόταν ρέγκες για όλο τον χρόνο».
Οι θυσίες ψαριών ήταν διαδομένες στους ψαράδες όλων των χωριών. Στους θεούς πρόσφεραν τα καλύτερα ψάρια, καίγοντας τα ή αφήνοντας τα απλά στους ιερούς τόπους ή τα ιερά βράχια. Η θυσία πρέπει να θεωρηθεί σαν η πιο διαδομένη τελετή των πρωτόγονων λαών, που ασχολήθηκαν με το ψάρεμα.
Συχνά οι θυσίες δεν είχαν αντικείμενο τα ψάρια, αλλά ένα πιο πολύτιμο αγαθό των ψαράδων, την ίδια την ζωή μερικών απ’ αυτούς. Σε καιρούς διαρκούς λιμού, μερικές φυλές των ακτών της Δυτικής Αφρικής και της Νότιας Ασίας, εξευμένιζαν τους θεούς πνίγοντας έναν άντρα ή ένα παιδί και πιο συχνά μια προκαθορισμένη παρθένα.
Το θύμα οδηγείτο ανοιχτά στην θάλασσα και ριχνόταν στο νερό κι αμέσως μετά οι βάρκες των ψαράδων απομακρύνονταν γρήγορα από τον τόπο της θυσίας. Είναι γνωστό πως οι ανθρωποθυσίες, που ήταν πλατιά διαδομένες τους αρχαίους καιρούς, για να ζητήσουν από τους θεούς διαφορετικές χάρες σε διάφορες συνθήκες κι αναγκαιότητες, δεν εξαφανίστηκαν, τουλάχιστον σαν βασική αντίληψη, παρά πολύ αργότερα.
Στη θέση των ανθρώπων άρχισαν να θυσιάζουν ζώα κι αυτό συνέβη και στις τελετές υπέρ του ψαρέματος, όπου αντικατέστησαν τον νέο ή την παρθένα με ζωντανά ζώα.
¶λλες φορές τα ζώα δεν πετιόνταν στην θάλασσα, αλλά καίγονταν σε ιερούς τόπους, συνήθως απομονωμένους κι υπερυψωμένους σε σχέση με την ακτή. Αυτές οι θυσίες δεν διέφεραν σε τίποτα απ’ τις θυσίες που έκαναν σε άλλα μέρη και για άλλους σκοπούς.
Σχετικά με τις ανθρωποθυσίες ο Τομάτσι μάς πληροφορεί πως οι Αυστραλοί, συνήθιζαν να κόβουν ένα δάχτυλο τους, αφιερώνοντας το στους θεούς της θάλασσας, ενώ μερικές φυλές Ινδιάνων πλήγωναν το σώμα τους και μετά έπεφταν στην θάλασσα για ν’ απορροφήσουν τα νερά, το αίμα που έτρεχε από τις πληγές τους.
Πρέπει πάντως να παρατηρήσουμε, βασιζόμενοι σε πολλές μαρτυρίες, πως οι θυσίες των Ινδιάνων της Αμερικής και ειδικά των φυλών του Βορρά, είχαν σπάνια βάρβαρη μορφή. Πιο συχνά, είχαν τον χαρακτήρα εξευμενιστικών τελετών που συνδέονταν από χορούς, τραγούδια, μάσκες ενώ δεν συμπεριλάμβαναν θυσίες ανθρώπων ή.ζώων.
Αντίθετα αιματηρές θυσίες έκαναν στην Κεντρική και Νότια Αμερική, όπου, λόγω πολλών αιτιών κι αναγκαιοτητών, τα ανθρώπινα θύματα διαλέγονταν από τη γέννηση τους και μεγάλωναν κι ετοιμάζονταν για την μέλλουσα θυσία.
Μορφές θυσίας και θυσιαστική νοοτροπία έμειναν στις προλήψεις πολλών ναυτικών και ψαράδων, ακόμα και στις μέρες μας. Μερικοί ρίχνουν νομίσματα στην θάλασσα, άλλα ακριβά  αντικείμενα, ενώ είναι γνωστό πως πολλοί ναυτικοί και ψαράδες σε στιγμές κινδύνου απευθύνονται στους θεούς, όποιοι και να είναι αυτοί, ξεχνώντας μετά τελείως τις υποσχέσεις τους μόλις περάσει ο κίνδυνος.
untitled54 300x223 - Θρησκεία, μύθοι και ήθη των ψαράδωνΝα αναφέρει κανείς τις προλήψεις, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των ψαράδων αυτών του απέραντου κόσμου θα ήταν αδύνατο. Να υποσημειώσει τουλάχιστον τις πιο περίεργες και τις πολύπλοκες καταβολές τους, θα σήμαινε να χαθεί στο αδιανόητο και τελικά μια σύντομη μελέτη αυτού του θέματος θα απαιτούσε τεράστιες ποσότητες χαρτιού και ποταμούς μελανιών . Ίσως να μην έφτανε μια μεγάλη βιβλιοθήκη να χωρέσει τους τόμους που θα έβγαιναν από αυτή την μελέτη.
Ακόμη και στον τομέα των απλών, άκακων προλήψεων τα σύγχρονων ερασιτεχνών ψαράδων, δεν θα τελειώναμε ποτέ αν αναφέραμε παραδείγματα, συχνά γουστόζικα.
Γνωρίζουμε πολλούς ψαράδες που συμπεριφέρονται στην καθημερινή τους ζωή με εντελώς λογικό τρόπο, που όμως, αλλάζουν τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς όταν φοράνε τη νιτσεράδα και τις μπότες και πιάνουν το καλάμι.
Μερικοί ψαράδες της Ασίας ξαναρίχνουν στο νερό το πρώτο ψάρι της ημέρας, όμως φαίνεται πως αυτή η πράξη έχει σκοπό να ελευθερώσει έναν αγγελιοφόρο που θα φέρει κι άλλα ψάρια να «γνωρίσουν» τους γενναιόδωρους ανθρώπους.
¶λλοι ακόμα, τόσο στο Βορρά όσο και στις τροπικές χώρες, αποφεύγουν να πιάνουν ορισμένα ψάρια που, αν και δεν είναι ιερά, πρέπει να γλιτώσουν για να μην απομακρύνουν -άλλα είδη, που θέλουν να πιάσουν.
Πολλοί πρωτόγονοι της Κεντρικής Αμερικής και της Αφρικής, απευθύνουν προσευχές στα ψάρια, ζητώντας τους να αφεθούν να πιαστούν, ακριβώς όπως μερικές πρωτόγονες κυνηγητικές φυλές, επικαλούνταν την μεγαλοθυμία των θηραμάτων
Σίγουρα για μερικούς λαούς το ψάρεμα αντιπροσωπεύει το ουσιαστικό πόρο συντήρησης κι είναι φυσικό να θεωρούν τα ψάρια σαν ευεργέτες. Για τους ίδιους λόγους μερικές φυλές της Αμερικάνικης Δύσης θεωρούσαν τον βύσσωνα  ημίθεο, οι Εσκιμώοι τον τάρανδο, οι πρωτόγονοι ευρωπαίοι τον βύσσω» και τον βόνασο.
Οι πρωτόγονοι λαοί της Βόρειας Ευρώπης και Ασίας, θεωρούσαν την φάλαινα προστάτη, φίλο κι ευεργέτη εκτός και αν κατά την διάρκεια του ψαρέματος, χάνονταν ορισμένοι σύντροφοι στα κύματα, οπότε την μισούσαν.
Αγαπητή ή μισητή η φάλαινα, είχε πάντα τον σεβασμό τον ανθρώπων που την κυνηγούσαν, όπως ακριβώς οι νέγροι το λιοντάρι, οι Ινδοί την τίγρη, αν κι επιθυμούν να σκοτώσουν το θηρίο. Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά: ο σεβασμός της φάλαινας ακολουθείται από ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης, ενώ για τ’ άγρια θηρία …
Είναι αλήθεια πως οι αρχαίοι Κανάκοι, που έχουν πια εξαφανιστεί από τον «ευεργετικό» Δυτικό πολιτισμό, σέβονταν το σκυλόψαρο και, αν και μισούσαν θανατηφόρα τον άγριο καρχαρία, χωρίς να αλλάξουν τα αισθήματα τους, του πρόσφεραν θυσίες. Αυτό αποδείχνει πως κατά βάθος ο άνθρωπος είναι το πιο προσαρμόσιμο πλάσμα.
Οι πρωτόγονοι θεωρούσαν τα ψάρια πολύ πονηρά, έτσι ώστε, ήταν απαραίτητα διάφορα τεχνάσματα για να τα πιάσουν.
Οι νέγροι της δυτικής ακτής, έριχναν ξανά στο νερό τα πρώτα ψάρια που έπιαναν, αφού προηγούμενα έβαζαν στα στόματα τους τροφή, για να πάνε να πουν στα υπόλοιπα, την καλοσύνη των ανθρώπων και να τα ωθήσουν στο αγκίστρι.
Οι Ινδονήσιοι κι οι Μαλαίσιοι, αφού έριχναν τα δίχτυα, έστελναν ένα ψαρά για να μιμηθεί το ψάρι, για να οδηγήσει τα πραγματικά ψάρια να πέσουν στην παγίδα.
Θα μπορούσαν να παρατεθούν χιλιάδες και χιλιάδες προλήψεις και παράξενες συνήθειες. Πολλές απ’ αυτές παραμένουν ανεξήγητες και καμία υπόθεση πάνω στο λόγο ύπαρξης τους ή τις ρίζες τους, δεν μπορεί να ικανοποιήσει την δική μας λογική.
¶λλες είναι πιο κατανοητές, ή τουλάχιστον μπορούν να εξηγηθούν κατά κάποιο τρόπο, αν και σχεδόν ποτέ δεν δίνονται με κάποια λογική. Έτσι η μικρή εκτίμηση ή η περιφρόνηση απέναντι στην γυναίκα, σαν κατώτερο πλάσμα, που είχε επικρατήσει στους πρωτόγονους και τους άγριους, μπορεί να καθόρισε και να οδήγησε στην απαγόρευση της συμμετοχής της στο ψάρεμα.
Η υποχρέωση της αποχής από σεξουαλική επαφή πριν το ψάρεμα, που ίσχυε σε πολλές κοινότητες ψαράδων – συνήθεια που ωρίμασε και υπερίσχυσε και σε πολύ άλλο κόσμο – μπορεί να εξηγηθεί με την αναγκαιότητα να μην ξοδευτούν με άλλο τρόπο η ενέργεια κι η ετοιμότητα, που είναι απαραίτητες στον ναυτικό και τον ψαρά.
Η απαγόρευση της παρουσίας γυναικών κατά την διάρκεια του ψαρέματος μπορεί απλά και μόνο να έχει τις ρίζες της στην διάθεση ν’ αποφύγουν διάφορα επεισόδια οποιουδήποτε είδους, όπως απλά την ενόχληση από την γυναικεία φλυαρία, τους φόβους τους, τις αδυναμίες τους αν και τότε οι γυναίκες, άξιζαν όσο κι οι άντρες και μπορούσαν να αντέξουν τους ίδιους κόπους.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε μια γυναίκα Εσκιμώα αποκλεισμένη ή διωγμένη από το ψάρεμα, αφού είναι γνωστό πως σαν ταξιδιώτης, θαλασσοπλόος ή ψαράς, είναι ισάξια με τον σύντροφο της.
Οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι, οι πρωτόγονοι κι οι άγριοι, γνωρίζουν λίγα πράγματα γι αυτές τις συνήθειες, επειδή όμως είναι πανάρχαιες, ο πρωτόγονος περιορίζεται να τις εφαρμόζει, χωρίς να ζητάει εξηγήσεις ή δικαιολογίες. Για τον ίδιο λόγο οι γυναίκες δέχονται αυτή την μεταχείριση, χωρίς να αισθάνονται προσβλημένες γι’ αυτήν.
Έτσι στ’ αστεία, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως οι γυναίκες είναι πολύ ευχαριστημένες που αποφεύγουν την βαριά κούραση του ψαρέματος – και του κυνηγιού – αφήνοντας στον άνδρα το βάρος και τη δόξα.
untitled54654 - Θρησκεία, μύθοι και ήθη των ψαράδωνΊσως οι απαγορεύσεις κι οι υπαγορεύσεις να υποδείχτηκαν από τις ίδιες τις γυναίκες που, αν και πρωτόγονες, ξέρουν πάντα να τα βολεύουν με τον καλύτερο τρόπο.
Οι λόγοι που αναγκάζουν και τους σύγχρονους ερασιτέχνες ψαράδες ν’ αποφεύγουν, εννοείται κατά την διάρκεια του ψαρέματος, την γυναικεία συντροφιά, είναι πολύ πιο κατανοητοί: θέλουν ν’ αποφύγουν να διακόπτουν συνεχώς το ψάρεμα, για να βοηθήσουν την σύντροφο τους να δολώσει τ’ αγκίστρι, να επισκευάσει την πετονιά, ή να ξαγκιστρώσει το ψάρι.
Λιγότερο κατανοητές είναι ορισμένες προλήψεις σχετικά με μερικές παρουσίες ή συναντήσεις. Πολλοί πιστεύουν πραγματικά πως είναι γρουσουζιά να συναντήσουν μια γριά ή ένα παπά όταν πηγαίνουν για ψάρεμα, ενώ στην καθημερινή τους ζωή αυτές οι συναντήσεις δεν έχουν καμία σημασία.
Το να φτύνουν στ’ αγκίστρι, το δόλωμα ή τα νερά (Γαλλία), να αποφεύγουν να κατονομάζουν ορισμένα ζώα (Σκωτία και Ιρλανδία), να καπνίζουν ορισμένα χόρτα σε μια καθορισμένη διεύθυνση (Κεντρική Αφρική), να κλέβουν ένα αντικείμενο από ένα τυχερό σκάφος (Σουηδία), να αποφεύγουν να έχουν στο σκάφος ορισμένα φρούτα (Χαβάη), είναι όλες προλήψεις, λίγο γνωστές, αλλά που ισχύουν ακόμα. Ίσως να σημαίνουν την αναγκαιότητα απόλυτης δέσμευσης και συγκέντρωσης στο ψάρεμα, ή την προετοιμασία του.
Είναι πολύ πιο εύκολο να εξηγήσουμε τους λόγους, που ωθούν τον ναυτικό ή τον ψαρά, να προφυλαχθεί από κάθε πιθανό ατύχημα, κάνοντας αγιασμό στο πλοίο ή ανάβοντας κεριά πριν την αναχώρηση, ή ζωγραφίζοντας σ’ οποιοδήποτε μέρος του σκάφους εικόνες αγίων προστατών.
Κι άλλες συνήθειες και θρησκευτικές τελετές τείνουν να έχουν σαν στόχο τα καλά αποτελέσματα του ψαρέματος. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε πού το θρησκευτικό συναίσθημα διαφέρει απ’ την πρόληψη. Πράγματι, δεν είναι σπάνιο να διαλέγουν για τον αγιασμό ένα συγκεκριμένο παπά, αποφεύγοντας να διαλέξουν κάποιον άλλον, πιστεύοντας πως μόνον αυτός μπορεί να προσδώσει την θεία χάρη.
Αλλες φορές μετά από ένα άτυχο ταξίδι, ρίχνουν τα βάρη της αποτυχίας στον παπά που ευλόγησε το σκάφος πριν την αναχώρηση.
Τις περισσότερες φορές ο αγιασμός των πλοίων, οφείλεται περισσότερο στην συνήθεια, παρά στην θρησκευτική πίστη. Σε αρκετά μέρη αυτό το μυστήριο γίνεται με τόση πολυτέλεια κι επισημότητα, που αφαιρούν κάθε πνευματική έννοια απ’ την τελετή. Όμως οι ψαράδες δεν θάθελαν ποτέ και για κανένα λόγο ν’ αρνηθούν αυτού του είδους τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο τα καράβια δεν μπορούν να σαλπάρουν.

Πηγή παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια ψαρέματος 

Share