Η ανάγκη του ανθρώπου να κατέβει κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας για σκοπούς στρατιωτικούς, διάσωσης, αναψυχής ή κυνηγιού ξεκινάει από πολύ παλιά σχεδόν από την  αρχαιότητα.
Η ανάγκη του ανθρώπου να κατέβει κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας για σκοπούς στρατιωτικούς, διάσωσης, αναψυχής ή κυνηγιού ξεκινάει από πολύ παλιά σχεδόν από την  αρχαιότητα.
Κανένας σήμερα δεν μπορεί επιβεβαίωση  πότε συνέβη αυτό πρώτη φορά, παρ’ όλο που οι ιστορικοί πιστεύουν ότι πιθανόν να έγινε 5000 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Η αρχαιότερη απεικόνιση ανθρώπου που καταδύεται στο νερό είναι μάλλον ένας δύτης σε μια ασσυριακή ανάγλυφη πλάκα του 885 π.Χ. Μια πρώτη αυθεντική καταγραφή κατάδυσης βρίσκουμε στα γραπτά του ‘Έλληνα ιστορικού Ηρόδοτου, ο οποίος αναφέρει την ιστορία ενός δύτη με το όνομα Σκύλλις, που χρησιμοποίησε τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης για να ανασύρει από το βυθό ένα θησαυρό.
Ο Μέγας Αλέξανδρος χρησιμοποίησε δύτες για να μετακινήσει εμπόδια που είχαν βυθιστεί στο λιμάνι της Τύρου, την οποία κυρίευσε ύστερα από πολιορκία το 332 π.Χ. Λέγεται μάλιστα ότι ο μέγας αυτός στρατιωτικός αρχηγός καταδύθηκε κι ο ίδιος για να δει πώς δουλεύουν οι δύτες του.
Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι τον 1 ο αιώνα π.Χ. υπήρχε  μια μεγάλη βιομηχανία ανάσυρσης ναυαγίων από τα μεγάλα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου. Η επιχείρηση αυτή ήταν τόσο καλά οργανωμένη ώστε καθορίστηκε διά νόμου κλίμακα αμοιβής των δυτών ανάλογα με το βάθος που κατέβαιναν. Όλες οι καταδύσεις γίνονταν με το κράτημα της αναπνοής. Η εξάσκηση άρχιζε από τα παιδικά χρόνια κι οι αρχαίοι δύτες
ανέπτυσσαν αντοχή και τεράστια χωρητικότητα πνευμόνων. Επίπεδες πέτρες χρησιμοποιούνταν σαν βάρη και σαν εργαλεία διεύθυνσης του δύτη. Μια κοινή πρακτική ήταν να δένονται σχοινιά γύρω από τη μέση του δύτη, ώστε συνεργάτες του να τον φέρνουν πίσω στην επιφάνεια με τη λεία που κατάφερνε να πάρει κατά την κατάδυση του, που έφτανε συχνά τα 20-30 μ. κάτω από την επιφάνεια.

Share