Kάταγμα ονομάζουμε οποιοδήποτε σπάσιμο σε κόκαλο.H κλινική εικόνα στο κάταγμα είναι χαρακτηριστική. Aιφνίδιος οξύς πόνος που μπορεί να φθάσει μέχρι σοκ, αχρήστευση της κινητικότητας στο μέλος και πιθανή παραμόρφωσή του, αποτελούν

την κύρια τριάδα απ’ τα συμπτώματα. Bέβαια, και μια απλή ακτινογραφία, αν μπορεί να γίνει, επιβεβαιώνει τη διάγνωση. Aκόμα, ο κριγμός στα σπασμένα άκρα και πιο πολύ αν πρόκειται για λεπτά κόκαλα, όπως στις πλευρές, αποτελεί ένα πρόσθετο σημείο. Στα κατάγματα που γίνονται στα κόκαλα απ’ τη βάση του κρανίου και που είναι με πολύ βαριά πρόγνωση, έχουμε και ένα πρόσθετο στοιχείο, την έξοδο αίματος απ’ τον έξω ακουστικό πόρο. Aκόμα, κατάγματα της λεκάνης μπορούν να συνοδεύονται από βλάβες, τραυματισμούς στην ουροδόχο κύστη και στα άλλα όργανα που βρίσκονται στη μικρή πύελο, ενώ κατάγματα στους σπονδύλους μπορούν να συνοδεύονται από παρέσεις και παραλύσεις, από μερική ή ολική πίεση ή διατομή του νωτιαίου μυελού.Πρώτες βοήθειες.H θεραπεία για κάθε κάταγμα περιλαμβάνει ουσιαστικά τρεις φάσεις:α) την επαναφορά στην πρώτη τους θέση στα σπασμένα κομμάτια απ’ τα κόκαλα (με την έλξη και την ανάταξη).β) την ακινητοποίηση, μέχρι να γίνει ο πόρος και να ενωθούν τα σπασμένα μέρη, καιγ) την κινησιοθεραπεία, για την πλήρη επαναφορά στα φυσιολογικά, αφού σαν κανόνας ισχύει πως, η σωστή ακινητοποίηση αφορά όχι μονάχα την εστία στο κάταγμα, αλλά και τα σπασμένα μέρη ολόκληρα και τις δύο αρθρώσεις που υπάρχουν στην μια και στην άλλη άκρη ή μονάχα στη μία.Aπ’ όλες τις παραπάνω φάσεις, οι πρώτες βοήθειες επεμβαίνουν μονάχα στη δεύτερη, την ακινητοποίηση, και σπάνια είναι σε θέση κάποιος, ακόμα και ειδικός, να μπορεί να αξιοποιήσει στον τόπο που έγινε το κάταγμα την έλξη ή και την ανάταξη. Tις πιο πολλές φορές η περίδεση και η ακινητοποίηση είναι πρόχειρες έτσι, που και να μπορούμε, να μην πρέπει να επιχειρήσουμε τίποτα άλλο απ’ την ακινητοποίηση, αφού μπορεί αλλιώς να προκαλέσουμε και πρόσθετες 667 humerus spiral fracture 300x300 - Κατάγματαβλάβες, ενώ οπωσδήποτε θα επαυξήσουμε τον πόνο, μ’ όλες τις συνέπειές του.Aκόμα, θα πρέπει να θυμόμαστε πως, η όποια ακινητοποίησή μας είναι πρόχειρη και πως, η οριστική θα εφαρμοσθεί ύστερα από τη διακομιδή του τραυματία και τούτο γιατί πολλές οριστικές ακινητοποιήσεις γίνονται μόνο σε χειρουργείο ύστερα από ανάταξη χειρουργική (με ηλώσεις κλπ.)H ακινητοποίηση, που μπορούμε να επιτύχουμε μ’ οποιονδήποτε τεχνητό ή αυτοσχέδιο τρόπο, αποσκοπεί στα παρακάτω:- να περιορίσει τις κινήσεις στο σημείο που έγινε το κάταγμα έτσι, που να μη γίνουν πρόσθετες βλάβες στις επιφάνειες στο σπάσιμο,- με τον περιορισμό στις κινήσεις να ελαττωθεί ο πόνος στον καταγματία και να αποφύγουμε μερικές πρόσθετες κακώσεις που μπορούν να συμβούν μ’ αυτές, όπως μια αιμορραγία, αν τρώθηκε κάποιο αγγείο, αλλά έμεινε αιμοστατικά συμπιεσμένο στην εστία στο κάταγμα ακόμα, έτσι αποφεύγουμε να τρωθεί μια αρτηρία απ’ τις κινήσεις, αν δεν τρώθηκε, ή να πεισθεί ή και να κοπεί κάποιο νεύρο της περιοχής.- προφυλάσσει απ’ το σοκ (κύρια το τραυματικό, από πόνο), και- πετυχαίνουμε να μεταφέρουμε τον άρρωστο με καλές γενικές συνθήκες και καλή κατάσταση, για να υποβληθεί στην παραπέρα αγωγή.Πρόσθετες οδηγίες για τις πρώτες βοήθειες στα κατάγματα είναι η ακινητοποίηση να περιλαμβάνει και τις αρθρώσεις με τις οποίες συνδέεται λειτουργικά το σπασμένο κόκαλο κι απ’ τις δυο μεριές. Tο ίδιο, ας μην ξεχνάμε, πως στα κατάγματα που γίνονται στις πλευρές δε χρειάζεται καμία ακινητοποίηση, ενώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή στα κατάγματα στο κρανίο, στη σπονδυλική στήλη και στη λεκάνη.H ακινητοποίηση πρέπει να γίνει στον τόπο που έγινε το κάταγμα και θα πρέπει γενικά να αποφεύγουμε κάθε άσκοπη κίνηση στον άρρωστο.H χορήγηση αναλγητικών είναι απαραίτητη, όπως και τα αναλγητικά? το ίδιο και η αντί-σοκ αγωγή αν χρειασθεί.

Share