Δεν είναι πολύπλοκες και είναι γνωστές σε πολλούς ερασιτέχνες. Στην πρώτη θέση, σαν σπορ, είναι το ψάρεμα με εξακοντισμό, που γίνεται μ’ ένα γερό καλάμι,

p2009 300x244 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Δεν είναι πολύπλοκες και είναι γνωστές σε πολλούς ερασιτέχνες. Στην πρώτη θέση, σαν σπορ, είναι το ψάρεμα με εξακοντισμό, που γίνεται μ’ ένα γερό καλάμι, μήκους όχι μεγαλύτερο από 3 μέτρα, εφοδιασμένο με μια κουβαρίστρα με σταθερό συλλέκτη και με καρούλι ικανό να περιέχει 80-100 μέτρα απλού συνθετικού νήματος BOSS εκατοστών του χιλιοστού. Το ψάρεμα της τούρνας γίνεται με το κυματιστό κουταλάκι, αν γνωρίζουμε πως υπάρχουν τούρνες μεγάλων διαστάσεων. Αυτό το κυνηγετικό ψάρι, επιτίθεται ορισμένες φορές σ’ οποιοδήποτε δόλωμα το πλησιάσει, αλλά το τρελό κουταλάκι (κυματιστό) είναι ιδιαίτερα ερεθιστικό, επειδή ο χαρακτηριστικός χειρισμός του, δεν απαιτεί γρήγορη επαναφορά και ευνοεί την επιμονή στο μέρος όπου ενεδρεύει το ψάρι αυτό. Απ’ την άλλη μεριά αν πάρουμε υπόψη πως το κυματιστό κουταλάκι μιμείται ένα πληγωμένο ψάρι που τινάζεται με αγωνία, αυτό το δόλωμα φαίνεται πιο δελεαστικό απ’ ότι το πιο ζωηρό περί στροφικό κουταλάκι.

Το κυματιστό κουταλάκι, πρέπει να έχει μήκος όχι μικρότερο από 7-8 εκατοστά και το βάρος του θα ποικίλει ανάλογα με το υλικό με το οποίο θα έχει κατασκευαστεί. Θα μπορούμε συνεπώς να διαλέξουμε μοντέλα διαφορετικού βάρους, ανάλογα με το βάθος του νερού και την ανάγκη του τόπου στον οποίο ψαρεύουμε. Έχω παρατηρήσει, λόγου χάρη, πως επιτυγχάνονται άριστα αποτελέσματα σε λίμνες πλούσιες σε βλάστηση, όπου το κουταλάκι έπρεπε να είναι ψηλά, με τη χρήση δολωμάτων κατασκευασμένων από αλουμίνιο, έτσι ώστε ο ψαράς να μπορεί να οδηγεί το δόλωμα πάνω στην επιφάνεια, αποφεύγοντας να σκαλώνει στα φυτά του βυθού. Όπου τα νερά είναι βαθιά κι όπου είναι γνωστό ότι υπάρχουν υπόγεια ρεύματα ορισμένης ισχύος, συμφέρει να χρησιμοποιούμε τα κουταλάκια από σίδερο με χρώμιο, ή καλύτερα επασημωμένα έτσι ώστε να κατεβαίνουν στο βάθος που θέλουμε σε μικρό χρόνο και να είναι ορατά απ’ το ψάρι ακόμα και σε θολά, βαθιά και σκοτεινά νερά.

toyrna11 300x200 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Αντίθετα, στα μέρη όπου γνωρίζουμε την ύπαρξη πολλών ψαριών μικρού ή μέσου μεγέθους, χρησιμεύει καλύτερα το περιστροφικό κουταλάκι, που μερικές φορές στο τσιγκελάκι μπορεί να έχει μια κόκκινη φούντα. Αυτό το τέχνασμα χρησιμεύει για να ερεθίζει την τούρνα και να διευκολύνει την αργή επαναφορά, χωρίς να εμποδίζεται η κίνηση του δολώματος. Υπάρχουν στην αγορά διάφορα περιστροφικά κουταλάκια, με σχεδόν πάντα μακρύ σχήμα και κατασκευασμένα συνήθως από σχετικά χοντρό και βαρύ φύλλο μπρούντζου. Για τα βαθιά νερά αυτά τα κουταλάκια βαραίνουν με μολύβι στο πάνω μέρος ή με βαρίδια που τοποθετούνται στην αρματωσιά της ορμιάς, ενώ η μάννα της ορμιάς είναι τυλιγμένη σε μια κουβαρίστρα.

Πριν περιγράψουμε το ψάρεμα της τούρνας, θα έπρεπε εντούτοις να δώσουμε ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες, για να γίνει κατανοητό στον αρχάριο, πως είναι απαραίτητο να μην αποθαρρύνεται αν περάσουν μερικές μέρες χωρίς να πιάσει τίποτα. Υπάρχουν μέρες κατά τις οποίες, για τελείως άγνωστους λόγους, οι τούρνες δεν τσιμπούν καθόλου, ενώ σε άλλες συνθήκες φωτός ή θερμοκρασίας των νερών, τα ψάρια ρίχνονται με όρεξη σε οποιοδήποτε σερνόμενο δόλωμα. Σίγουρα, ένας ψαράς επιδέξιος σ’ αυτό το είδος ψαρέματος, θα έχει καλύτερα αποτελέσματα απ’ ότι ένας αρχάριος, αλλά το ψάρεμα της τούρνας με εξακοντισμό, δεν πρέπει να θεωρείται ένα πολύ δύσκολο ψάρεμα. Θα είναι απαραίτητο προπάντων να φροντίζουμε το δόλωμα να προχωρά σε μικρή σχετικά απόσταση απ’ το βυθό. Όσο πιο κοντά στο βυθό θα δουλεύει το κουταλάκι, κυματιστό ή περιστροφικό, τόσο περισσότερες πιθανότητες θα έχουμε να πετύχουμε καλά αποτελέσματα.

Μερικές φορές συμβαίνει να πιάσουμε τούρνες σε τρέχοντα και κρύα νερά, ενώ τις προηγούμενες εποχές και τις επόμενες περιόδους μετά απ’ αυτές τις τυχερές μέρες, να μην έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, η τούρνα μετακινείται συχνά, ανάλογα με τις ανάγκες της, σε πιο κρύα ή πιο ζεστά νερά κι ακόμα κι οι πιο προσεκτικές μελέτες των συνηθειών αυτού του ψαριού, δεν αποκάλυψαν ακόμα τους λόγους που το οδηγούν να ψάχνει για ορισμένες συνθήκες θερμοκρασίας και νερού. Σε ορισμένα ποτάμια, όπου οι τούρνες είναι άφθονες συμβαίνει να υπάρχουν περίοδοι «τούρνας», κατά τις οποίες πιάνονται πολλά απ’ αυτά τα ψάρια διαφόρων διαστάσεων και βάρους. Αυτές οι περίοδοι συχνά είναι οι μόνες σ’ έναν ολόκληρο χρόνο και γι’ αυτό πολύ συχνά συμβαίνει ανάμεσα σε άκαρπη άνοιξη και φθινόπωρο να παρεμβάλλεται ένα πολύ καλό καλοκαίρι.

doloma3 91x300 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Αλλες φορές, όλο το χρόνο πιάνονται ελάχιστες τούρνες, ενώ ο μεγαλύτερος αριθμός ψαριών πιάνεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μετά απ’ όλα αυτά φαίνεται καθαρά, πως η τούρνα έχει ένα εξαιρετικά μεταβλητό χαρακτήρα, αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε έτσι για ένα ψάρι. Αυτό εξαρτάται από αιτίες που υποθέτουμε, αλλά τις περισσότερες φορές είναι άγνωστες. Ο ειδικός της τούρνας, δύσκολα αποθαρρύνεται με τις μεγάλες περιόδους που δεν δίνουν κανένα ψάρι. Ο αρχάριος πρέπει συνεπώς, να μάθει να είναι υπομονετικός και να αντέχει στις διαθέσεις της τούρνας, πράγμα που συνήθως δεν είναι απαραίτητο για άλλα είδη, τα οποία με μια διόρθωση του δολώματος μπορεί να τα προσελκύσει.

Ο ψαράς με εξακοντισμό, πρέπει να συνηθίσει να δοκιμάζει κάθε τεχνική χειρισμού του δολώματος, γιατί το ψάρι μερικές φορές δείχνεται δραστήριο στο βυθό, ενώ άλλες, εκδηλώνει προτίμηση για τα δολώματα που προχωρούν σε απόσταση απ’ αυτό αν και δεν γίνεται στην επιφάνεια. Συνεπώς ο ψαράς πρέπει να ρίχνει συνεχώς δοκιμάζοντας διάφορες ταχύτητες επαναφοράς. Πρέπει να κάνει το δόλωμα να προχωρεί σε διάφορα βάθη, τραβώντας δηλαδή χωρίς τινάγματα. Μπορεί να είναι χρήσιμο να αλλάζει τα κουταλάκια σε σχέση με το μέγεθος τους και το χρώμα τους. Συχνά συμβαίνει οι τούρνες που έχουν μείνει εντελώς αδιάφορες σ’ έναν τύπο κουταλιού, να ρίχνονται άπληστα σε ένα διαφορετικό μοντέλο, που προκαλεί περισσότερο ή λιγότερο έντονες δονήσεις, απ’ ότι το μοντέλο που είχε χρησιμοποιηθεί πριν.

Παρ’ όλες αυτές τις παρατηρήσεις έχει σχεδόν αποδειχτεί από την πείρα πολλών, πως το μεγαλύτερο μέρος απ’ αυτά τα ψάρια, πιάνεται σε βάθος με αργή και ομοιόμορφη επαναφορά. Σε λίγο ταραγμένα νερά και στα ρεύματα, η επαναφορά δεν είναι καθόλου απαραίτητη κι η δεξιοτεχνία του ψαρά έγκειται στο να κάνει το κουταλάκι να κυματίζει, προσπαθώντας να το κρατά όσο το δυνατό περισσότερο στο μέρος όπου υποθέτει πως βρίσκεται η τούρνα. Για ότι αφορά το τσίμπημα της τούρνας, οι ειδικοί έχουν κάνει πολλές υποθέσεις. Είναι όμως βέβαιο πως η τούρνα δεν επιτίθεται πάντα με ορμή. Μερικές φορές ακολουθεί για λίγο το συρόμενο με αργό ρυθμό κουταλάκι και ξεπερνώντας το λίγο, γυρνά εναντίον του και μόλις το τσιμπά. «Αλλες φορές το ακολουθεί στην αργή του πορεία, αγγίζοντας το λίγο χωρίς εντούτοις να αποφασίσει να το δαγκώσει. Αυτές τις κινήσεις του ανόρεχτου ψαριού, συχνά τις παρατηρεί ο ψαράς, ο οποίος προσπαθεί πάλι να πιάσει το ψάρι, χωρίς να προκαλέσει όμως στα επόμενα ριξίματα μεγαλύτερο ενδιαφέρον του ψαριού για το δόλωμα, απο ότι.τις προηγούμενες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι προτιμότερο ν’ αλλάξουμε δόλωμα, διαλέγοντας ένα με διαφορετικό μέγεθος και χρώμα, ή ακόμα βάζοντας αντί κυματιστό κουταλάκι ένα περιστροφικό και αντίστροφα.
Όχι σπάνια, όπως συμβαίνει και με άλλα σαρκοφάγα ψάρια, η αντικατάσταση του δολώματος οδηγεί το κυνηγετικό ψάρι να δαγκώσει επιτέλους. Πρέπει πάντως να επιμένουμε στη μελέτη των συνηθειών του ψαριού εκείνη την ημέρα και αφού βρούμε τον τύπο κουταλιού που προτιμά, να επιμείνουμε μ’ αυτό αντί με κάποιο άλλο, εκτός αν τα αποτελέσματα είναι αρνητικά και άκαρπα μετά από μερικές αρχικές επιτυχίες, οπότε πρέπει να το αντικαταστήσουμε. Η σκληρότητα και το σχήμα του στόματος της τούρνας, απαιτούν μόλις ο ψαράς αντιληφθεί το άγγιγμα, να καρφώσει με αποφασιστικότητα. Αν η τούρνα έχει αγγίξει στην άκρη το κουταλάκι, συχνά θα πιαστεί εξωτερικά, αρκεί η κίνηση καρφώματος να είναι γρήγορη και αποφασιστική. Αλλες φορές η τούρνα δαγκώνει βαθιά το δόλωμα, χωρίς να προκαλέσει τίναγμα και σ’ αυτή την περίπτωση το γρήγορο και βίαιο κάρφωμα την καθηλώνει χωρίς πιθανότητα να ξεφύγει.

p2010 300x198 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Αν αντίθετα έχουμε ένα άγγιγμα δοκιμής ή περιέργειας, το κάρφωμα στο κενό μπορεί να οδηγήσει το ψάρι να ριχτεί με απληστία στο υποτιθέμενο δόλωμα που του ξέφυγε, πέφτοντας έτσι θύμα της απληστίας του. Ένας ορισμένος αριθμός από τούρνες, χάνεται τόσο στην μανούβρα του καρφώματος όσο και σε κείνη της επαναφοράς. Η τούρνα δεν δαγκώνει πάντα βαθιά και το αγκίστρι δεν πιάνεται πάντα από κάπου με σιγουριά. Ο ερασιτέχνης ψαράς θα πρέπει να είναι έτοιμος για πολλές απογοητεύσεις που προκαλεί αυτό το ψάρεμα κι αυτό το θήραμα. Συνεπώς το ψάρεμα της τούρνας με το κουταλάκι, δεν παρουσιάζει δυσκολίες αλλά μπορεί να αφήσει πικρή γεύση στους ψαράδες που δεν είναι συνηθισμένοι ακόμα στην αποτυχία ή σ’ όσους έχουν χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο με άλλα ψάρια κι είχαν καλύτερο αποτέλεσμα. Οι αιτίες που οδηγούν τον ψαρά να επιμένει σ’ αυτό το σπορ, είναι ότι υπάρχει δυνατότητα να πιάσει πολύ μεγάλα ψάρια, μεγαλύτερα απ’ οποιοδήποτε άλλο, καθώς και να έχει μια συναρπαστική πάλη και να πραγματοποιήσει ψηλά ρεκόρ.

Ένα απ’ τα πιο αποτελεσματικά δολώματα για την τούρνα είναι το ψόφιο ψαροδόλι. Στην αγορά υπάρχουν μηχανικά συστήματα για το κράτημα του ψόφιου ψαριού, διαφόρων ειδών. Αυτοί οι μηχανισμοί διαφέρουν προπάντων σ’ ότι αφορά το βαρίδι, που επιτρέπει να ρίχνουμε σε ορισμένη απόσταση ένα σχετικά μεγάλο βάρος, όπως ακριβώς το ψαροδόλι. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να διακρίνουμε τους μηχανισμούς αυτούς, σε μηχανισμούς με εσωτερικό μολύβι, μηχανισμούς με καπέλο και ελαφρείς μηχανισμούς με βαρίδι στην κορυφή. Οι καλύτεροι, σύμφωνα με τη γνώμη πολλών ειδικών, φαίνεται να είναι αυτοί που έχουν βαρίδι, που εισχωρεί στο σώμα του ψαριού απ’ το στόμα.
Έχω παραβρεθεί σε συναρπαστικό ψάρεμα τούρνας σε ή ρέμα νερά, με το ψόφιο ψάρι δεμένο σ’ ένα απλούστατο εργαλείο που αποτελείται από ένα μεγάλο αγκίστρι με μάτι, που έχει συνδεθεί απλώς με ένα μεταλλικό νήμα μήκους 70 περίπου εκατοστών. Αυτό το μεταλλικό νήμα είναι από ατσάλι, σχετικά σκληρό και τοποθετείται απ’ το στόμα στο σώμα του ψαριού και βγαίνει απ’ την πίσω άκρη, δίπλα στην ουρά. Το αγκίστρι συνεπώς βρίσκεται δίπλα στο στόμα ενώ το ψάρι συγκρατείται στο μεταλλικό μηχανισμό με ένα ελαφρύ δέσιμο με μεταξένιο νήμα.

toyrna1 300x265 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Αυτή η τεχνική θα φαίνεται ίσως παράλογη, επειδή το ψάρι επαναφέρεται με την όπισθεν, αλλά στην πράξη η μέθοδος είναι αποτελεσματική, προπάντων σε ακίνητα νερά, όπου η επαναφορά γίνεται πολύ αργά. Μερικές φορές το ψάρι αφήνεται κι όλας στο βυθό. Πολλές τούρνες πιάνουν το εγκαταλειμένο ψάρι στο βυθό, αφού το ακολουθήσουν ανόρεχτα. Αποφασίζουν να το δαγκώσουν μόνο, αφού το παρατηρήσουν ακίνητο για λίγο χρόνο. Ακόμα κι η ανόρεχτη τούρνα, που δεν έχει διάθεση να δαγκώσει, μόλις δοκιμάσει το δόλωμα, δύσκολα το φτύνει αλλά το καταπίνει με ευχαρίστηση, χωρίς να προσέξει το μεταλλικόνήμα και την ορμιά.

Οι Γάλλοι ψαράδες καθώς και οι Γερμανοί κι οι Αγγλοι χρησιμοποιούν συνήθως συντηρημένα δολώματα, παρασκευασμένα με φορμόλη και διατηρημένα στη γλυκερίνη. Οι Ιταλοί ψαράδες περιφρονούν αυτά τα δολώματα αν και έχουν το χάρισμα να είναι πιο στέρεα κι έτσι να μπορούν να ρίχνονται για περισσότερες φορές. Προτιμούν να αντικαθιστούν το φρέσκο ψάρι, αλλά να απολαμβάνουν τις μεγαλύτερες δυνατότητες που τους προσφέρει. Πράγματι, ψαρεύοντας με την καθετή ή το πεταχτάρι, το μεγαλύτερο μέρος των ψαριών δεν πιάνεται στο πέρασμα, όπως με τα τεχνητά δολώματα, αλλά αφήνοντας την τούρνα να δαγκώσει και στη συνέχεια να καταπιεί το δόλωμα βαθιά.

Το ψάρεμα με το ψόφιο ψαροδόλι δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες Ο ψαράς που θέλει να ασκήσει αυτή τη μέθοδο, πρέπει να αποκτήσει μια εμπειρία στα ρηχά και καθαρά νερά, που του επιτρέπουν να μελετήσει τη συμπεριφορά του δολώματος, ανάλογα με τους δικούς του χειρισμούς με το καλάμι. Το ψόφιο ψάρι πρέπει να μιμείται τις αβέβαιες κινήσεις ενός πληγωμένου ψαριού, συνεπώς πρέπει να επαναφέρεται με την βραδύτητα και την κατάλληλη τεχνική που θα εξασφαλίζει αυτή την προσποίηση. Γι’ αυτό όσοι θέλουν να αρχίσουν αυτό το σπορ, καλά θα κάνουν να ρίχνουν το δόλωμα τους σε ρηχά νερά και μελετώντας κατάλληλα τις μανούβρες των εργαλείων, να τα χειρίζονται σύμφωνα με τις ανάγκες.

doloma2 143x300 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Ο σκοπός επιτυγχάνεται με συνεχείς επαναφορές και ριξίματα, μερικές φορές αργά άλλες φορές γρήγορα και αποφασιστικά, έτσι ώστε το δόλωμα που προχωρά κυματιστά, να πάρει ακανόνιστες κινήσεις που μόλις κόβονται, με πολύ σύντομες στάσεις. Αλλη μέθοδος για το πιάσιμο της τούρνας έγκειται στο να τοποθετήσουμε μια ορμιά δολωμένη με ζωντανό ψάρι, στα μέρη που γνωρίζουμε πως υπάρχουν πολλά απ’ τα μεγάλα αυτά ψάρια.

Το ψάρεμα με το ζωντανό ψαροδόλι είναι ένα ψάρεμα αναμονής, αν και τις περισσότερες φορές το ψάρι εκδηλώνει σχεδόν αμέσως την παρουσία του, επιτιθέμενο στο δόλωμα μόλις βυθιστεί ή μετά από λίγα λεπτά αφού έχει αρχίσει να «δουλεύει». Ένας πολύ απλός μηχανισμός για το ζωντανό ψάρι, αποτελείται από μια αρματωσιά ορμιάς με κατάλληλο βαρίδι, σε ορισμένη απόσταση απ’ το αγκίστρι ή το τσιγκελάκι που συγκρατείται με φελλό. Σε μια αιχμή του τσιγκελιού ή στο αγκίστρι, τοποθετείται (απ’ το στόμα ή τη ράχη) ένα ζωντανό ψάρι ποικίλου μεγέθους, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της τοποθεσίας.

Η μεγαλύτερη δυσκολία σε σχέση με το ψάρεμα με το «ζωντανό» είναι να διατηρηθεί το δόλωμα ζωντανό και ζωηρό, για το μεγαλύτερο δυνατό διάστημα. Μεγάλη ζημιά είναι για το δόλωμα, το χτύπημα του με την επιφάνεια στον εξακοντισμό. Για να ελαχιστοποιήσουμε αυτό το ελάττωμα χρησιμοποιούμε σχετικά μακριά καλάμια (τα λεγόμενα επαναφοράς), αρκετά γερά και εφοδιασμένα με κουβαρίστρα με σταθερό συλλέκτη και ένα καρούλι ικανό να περιέχει 60-70 μέτρα γερού νήματος νάυλον 30-35 εκατοστών.

Το μήκος του καλαμιού επιτρέπει επίσης να σηκώνουμε το φελλό, έτσι ώστε να επιτρέπουμε στο ψαροδόλι να φτάσει σε ορισμένο βάθος, χωρίς όμως ο εξακοντισμός να εμποδίζεται καθόλου. Θα αναφέρω, με συντομία, πώς πρέπει να είναι φτιαγμένη η ορμιά και ποια ψάρια πρέπει να επιλεγούν για την μεγαλύτερη επιτυχία του ψαρέματος. Η ορμιά είναι πολύ απλή γι’ αυτή τη μέθοδο: ένα αγκίστρι ή τσιγκελάκι, ένα παράμαλο 30-35 εκατοστών του χιλιοστού με βαρίδια σε απόσταση ή συγκεντρωμένα, ανάλογα αν το νερό είναι ακίνητο ή ταραγμένο, ένας φελλός ικανός να κρατά τα βαρίδια και το ψάρι. Επειδή η ορμιά, συνήθως, παραμένει σε αναμονή για ορισμένο καιρό, συμβαίνει το πάνω μέρος της να βυθίζεται, ενώ δεν θα έπρεπε, επειδή κάτι τέτοιο εμποδίζει το γρήγορο, σίγουρο κι αποτελεσματικό κάρφωμα. Συνεπώς συμφέρει να βάλουμε στο πάνω μέρος της ορμιάς μικρά φελά, που κρατούν την ορμιά στον αφρό χωρίς να βυθίζεται. Η ορμιά, μ’ αυτό τον τρόπο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο με σχετικά μακριά καλάμια, επειδή οι μικροί φελλοί πιάνουν ένα ορισμένο μήκος της ορμιάς. Σε μερικά εγχειρίδια διαβάσαμε πως πρέπει να καρφώνουμε μόνο αφού αυτά τα μικρά φελά έχουν βυθιστεί, ακολουθώντας το μεγαλύτερο φελλό, που σέρνεται κάτω απ’ το νερό από το ψάρι που τσίμπησε, αλλά αυτή η συμβουλή είναι εντελώς άχρηστη, επειδή η τούρνα που έχει πιάσει το ζωντανό ψάρι, δύσκολα το εγκαταλείπει αφού το έχει δαγκώσει και το καταπίνει με την ησυχία της. Ο ψαράς συνεπώς μπορεί να περιμένει όσο περισσότερο του επιτρέπει η υπομονή του κι έτσι θα είναι πολύ πιο εύκολη η επαναφορά του αγκιστρωμένου θηράματος.

Μια άλλη μέθοδος ψαρέματος με το ζωντανό ψαροδόλι, είναι αποτελεσματική προπάντων στις πλούσιες σε φύκια περιοχές και δεν διαφέρει απ’ αυτή που αναφέραμε, παρά στο γεγονός ότι το δόλωμα αντί να είναι ελεύθερο, συγκρατιέται στο βυθό από ένα ακριανό μολύβι. Αυτή η ορμιά έχει ένα ακριανό βαρίδι δεμένο μ’ ένα νήμα μικρής διαμέτρου απ’ τη μάννα της ορμιάς. Απ’ αυτό ξεκινά ένα παράμαλο, μήκους 30 εκατοστόμετρων, που έχει το αγκίστρι ή το τσιγκελάκι. Η ορμιά μπορεί να συγκρατιέται ή όχι από φελλό που θα δείξει το τσίμπημα του ψαριού. Μ’ αυτό το τρόπο το ψάρι συγκρατιέται σε περιορισμένα όρια και δεν θα φτάσει στα χόρτα του βυθού, αποφεύγοντας έτσι ο ψαράς τη φασαρία να το ξεσκαλώσει, με κίνδυνο να το χάσει.

p2010 1 300x198 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Θα πρέπει τώρα να δούμε ποια είναι τα προτιμότερα ψαροδόλια που χρησιμοποιούνται ζωντανά σαν δόλωμα. Φυσικά θα πρέπει να προτιμιούνται απ’ όλα τα άλλα είδη, εκείνα που ζουν στις τοποθεσίες που ψαρεύουμε. Λόγου χάρη στις περιοχές γεμάτες αγριοτσίροτα, θα έπρεπε να δολώσουμε με ένα αγριοτσίροτο, πράγμα που διευκολύνει σημαντικά τον ψαρά, επειδή τα ψαροδόλια μπορούν να πιαστούν στο ίδιο το μέρος μ’ ένα ελαφρύ καλάμι και μια ορμιά για ελαφρύ ψάρεμα βυθού. Σε μέρη πλούσια σε τίγγες και γριβάδια μια μικρή τίγγα 10-12 εκατοστών είναι το καλύτερο δόλωμα. Σ’ αυτό το σημείο θα υποδείξω στον αναγνώστη να προσέχει τους κινδύνους, στους οποίους εκτίθεται αν ψαρεύει ψάρια με μέγεθος κάτω απ’ το νόμιμο, πράγμα που ίσως του δημιουργήσει προβλήματα. Πάντως το ψάρεμα με την τίγγα (ή γληνί), δεν παρουσιάζει μεγαλύτερα αβαντάζ σε σχέση με τη χρήση άλλων ψαριών. Ακόμα και σε μέρη πλούσια σε τίγγες, το άσπρο ψαράκι έχει πάντα επιτυχία και προσελκύει οπωσδήποτε την τούρνα.

Στα μέρη όπου υπάρχουν πολλοί κάρποι (γριβάδια), ένα πολύ καλό δόλωμα για την τούρνα είναι το χρυσαφί ή κόκκινο χρυσόψαρο. Τα χρυσόψαρα των ενυδρείων είναι πολύ ορατά κάτω απ’ το νερό και προσελκύουν την τούρνα ακόμα και οπό μεγάλες αποστάσεις, προπάντων απ’ τη ζωτικότητα τους, που τους επιτρέπει να μένουν σε αναμονή ακόμα και για ώρες. Κι αυτό το δόλωμα έχει το ελάττωμα του: όχι σπάνια το ψαροδόλι εξαιτίας του εξακοντισμού ή της βίαιης επαναφοράς, ξεφεύγει απ’ το αγκίστρι και τις περισσότερες φορές ελευθερώνεται. Στις περιοχές που συχνάζουν γριβάδια, η φυγή ορισμένων χρυσόψαρων μπορεί να είναι επιζήμια επειδή αυτά τα τελευταία, έχοντας σωθεί απ’ το θάνατο γιατρεύονται απ’ την πληγή τους και φτάνοντας σε διαστάσεις για την αναπαραγωγή, ενώνονται με τα γριβάδια, παράγοντας υβρίδια που δεν έχουν καμία αισθητική ούτε θρεπτική αξία. Σε πολλά μέρη γι’ αυτό το λόγο έχει απαγορευτεί η χρήση των χρυσόψαρων σαν δόλωμα.

toyrna - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Στα ανοιχτά νερά χωρίς υποβρύχια εμπόδια και χόρτα, ψαρεύοντας με τη μέθοδο της ελεύθερης ορμιάς με φελλό, συμφέρει να προτιμάμε τον μικρό καβεδάνο, ο οποίος είναι καλός κολυμβητής και αντέχει αρκετά καλά στην πληγή του αγκιστριού. Θα κολυμπά ασταμάτητα και μόνο όταν θα εξαντληθεί απ’ τις άκαρπες προσπάθειες να ελευθερωθεί απ’ τη δύναμη που τον κρατά, θα σταματήσει και θα πεθάνει σύντομα. Αντίθετα το αγριοτσίροτο, προσπαθεί να χωθεί στην υποβρύχα βλάστηση κι αυτό το χαρακτηριστικό κάνει να το θεωρούμε λιγότερο χρήσιμο δόλωμα γι’ αυτό το είδος ψαρέματος. Στα καθαρά νερά είναι προτιμότερο απ’ όλα τα άλλα ψάρια το συρτάρι, που έχει σημαντική ζωτικότητα κι είναι πολύ πιο ανθεκτικό απ’ τον μικρό καβεδάνο.

Όταν η τούρνα αντιληφθεί το ψάρι, που εξαιτίας των ακανόνιστων κινήσεων θα του φανεί χωρίς άλλο άρρωστο και ανίκανο να αμυνθεί φεύγοντας, θα ριχτεί πάνω του ή όπως συμβαίνει άλλες φορές, θα το πλησιάσει απλώς και θα το δαγκώσει στη συνέχεια. Η τούρνα αρχικά παίρνει το ψάρι κάθετα, δαγκώνοντας το στο κέντρο του σώματος σκοτώνοντας το αμέσως ή πληγώνοντας το τόσο, που ακόμα κι αν ήταν ελεύθερο, δεν θα μπορούσε να φύγει. Αφού το έχει δαγκώσει στα πλευρά θα το φτύσει για να το ξαναπάρει απ’ το κεφάλι και να το καταπιεί. Γι’ αυτό το λόγο το σημάδι της τούρνας είναι χαρακτηριστικό: ο φελλός θα ειδοποιήσει πρώτα βίαια, θα μείνει ακίνητος για μερικές στιγμές και μετά θα χορεύει στην επιφάνεια μέχρις ότου σε μικρό διάστημα βυθιστεί τελείως και οριστικά. Η βύθιση του φελλού σημαίνει, ως επί το πλείστον, πως το ψάρι έχει πια πάρει το δόλωμα με τρόπο που να αισθάνεται ελεύθερο και έτσι από τότε που ο φελλός βυθίζεται, κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για το κάρφωμα. Εντούτοις συμβουλεύουμε να περιμένουμε ακόμα για αυτή τη μανούβρα, επειδή όσο βαθύτερα το καταπιεί το ψάρι, τόσο οδυνηρή θα είναι η πληγή του αγκιστριού και τόσο πιο σίγουρο το πιάσιμο του στα εντόσθια του ψαριού.

Μερικοί, γνωρίζοντας καλά τη δυνατότητα της τούρνας να σπάσει την αρματωσιά της ορμιάς, συνηθίζουν να δένουν το τσιγκελάκι τους ή το αγκίστρωμα μ’ ένα κοντό νήμα από ατσάλι ή σίδερα. Προφανώς αυτό το τέχνασμα σώζει την ορμιά απ’ τις ζημιές που μπορεί να πάθει όταν τρίβεται στα μυτερά δόντια της τούρνας, αλλά του εναντίον, εμποδίζει το ψαροδόλι να κινείται με κάποια ελευθερία και το κουράζει σε ελάχιστο χρόνο, έτσι ώστε πεθαίνει γρήγορα. Σύμφωνα με τη γνώμη μου είναι καλύτερο να ρισκάρουμε να χάσουμε κάποια τούρνα, επειδή θα σπάσει η ορμιά, παρά να ρισκάρουμε τη δυσπιστία του ψαριού ή να υποστούμε την συνεχή ανιαρή ενέργεια να αλλάζουμε το δόλωμα, που συνεχώς χαλάει εξαιτίας του βάρους του μεταλλικού σύρματος. Ένα καλό δόλωμα για να πιάνουμε τούρνες, προπάντων σε έλη με πλούσια υποβρύχια βλάστηση, όπου τα δολώματα που δουλεύουν σε βάθος θα σκάλωναν συνεχώς στα φύκια, είναι ο βάτραχος.

Ο βάτραχος, πράγματι, είναι δόλωμα της επιφάνειας.
Ενώ για την περκοπέστροφα πρέπει να διαλέξουμε βάτραχο μικρών διαστάσεων, για την τούρνα αυτή η επιλογή δεν είναι αναγκαία. Ακόμα και μεγάλος βάτραχος μπορεί εύκολα να πιαστεί από μια τούρνα μεσαίων διαστάσεων.

p2015 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Για να ψαρέψουμε με το βάτραχο, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο από ένα ελαφρύ καλάμι εξακοντισμού και μια κουβαρίστρα με σταθερό συλλέκτη με καρούλι, που παίρνει ένα νήμα διαμέτρου 30 εκατοστών ή περισσότερο, αν προβλέπουμε να πιάσουμε κάποιο χοντρό ψάρι. Ο βάτραχος αγκιστρώνεται, με ένα απλό αγκίστρι, σχετικά μεγάλο ή μεσαίο τσιγκελάκι, απ’ τα χείλη ή από ένα πόδι, αλλά αν πρέπει να τον ρίξουμε σε απόσταση πρέπει να τον αγκιστρώσουμε σε πιο ανθεκτικά μέρη. Συνεπώς το πιάσιμο απ’ τα δυο χείλη μαζί είναι ίσως το προτιμότερο. Ρίχνουμε τον βάτραχο στην άκρη της γραμμής των καλαμιών ή ανάμεσα στα βούρλα που υπάρχουν στις περιοχές, όπου υποθέτουμε πως κρύβεται η τούρνα. Η δουλειά προσέλκυσης γίνεται απ’ το ίδιο το δόλωμα, που μόλις ακουμπήσει στο νερό θα κολυμπήσει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και επειδή κρατιέται απ’ την ορμιά θα ταράζεται αρκετά. Αυτή η κίνηση του βάτραχου ερεθίζει πολύ το ψάρι αυτό, το οποίο δεν θα διστάσει να του επιτεθεί.

Το ψάρεμα με τον βάτραχο είναι διασκεδαστικό, ιδιαίτερα στις περιοχές που αφθονούν και αποτελούν ένα σύνηθες θήραμα αυτών των σαρκοφάγων ψαριών. Επειδή είναι δόλωμα επιφάνειας είναι τέλεια ορατό απ’ τον ψαρά και η επίθεση της τούρνας είναι βίαιη. Μερικές φορές η τούρνα τινάζεται κι έξω απ’ το νερό. Η τούρνα γνωρίζει καλά πως ο βάτραχος τον οποίο φυσικά θεωρεί ελεύθερο, μπορεί να της ξεφύγει αν δει τον εχθρό να τον πλησιάζει και γι’ αυτό του επιτίθεται με ταχύτητα.

Όπως και με το ψαροδόλι, είναι προτιμότερο να αφήσουμε την τούρνα αφού δαγκώσει το δόλωμα μετά να το καταπιεί και γι’ αυτό δεν έχουμε άλλο να κάνουμε, απ’ το να περιμένουμε. Δύσκολα η τούρνα, όταν καταλάβει πως υπάρχει κάποιο ξένο σώμα, θα αφήσει το δόλωμα αφού το έχει δαγκώσει, αλλά με την πιο μεγάλη αποφασιστικότητα θα το καταπιεί όλο και βαθύτερα. Μερικοί χρησιμοποιούν αγκίστρι αντί για τσιγκελάκι με μεταλλικό παράμαλο, για να αποφύγουν η ορμιά να κοπεί απ’ τα μικρά κοφτερά δόντια της τούρνας, αλλά σχεδόν πάντα αυτό το τέχνασμα είναι πιο επιζήμιο από χρήσιμο, επειδή κουράζει πολύ τον βάτραχο, που θα κινείται λιγότερο και θα παρασυρθεί κάτω απ’ το νερό, πράγμα που πρέπει να αποφύγουμε. Όπως είπαμε και για το ζωντανό ή ψόφιο ψαροδόλι, συμφέρει να ρισκάρουμε να χάσουμε ένα ψάρι αγκιστρωμένο από σπάσιμο του παράμαλου, απ’ το να περνούν άκαρπα οι ώρες χωρίς κανένα τσίμπημα.

Εξάλλου αρκεί να καρφώσουμε σε λιγότερο χρόνο μετά απ’ την επίθεση για να αποφύγουμε τα περισσότερα τέτοια ατυχήματα, αποφεύγοντας δηλαδή να την αφήσουμε να καταπιεί βαθιά το δόλωμα, ώστε τα δόντια της τούρνας να έρθουν σ’ επαφή με το παράμαλο. Μια κλασική μέθοδος ψαρέματος της τούρνας είναι η συρτή. Πρόκειται για μια μεγάλη ορμιά, σχεδόν πάντα από χάλκινο σύρμα, στην άκρη του οποίου δένεται ένα παράμαλο από νήμα νάυλον με την κατάλληλη διάμετρο, σχεδόν πάντα 30 εκατοστών. Ανάλογα με τις τοποθεσίες που γίνεται το ψάρεμα, αυτή η αρματωσιά μπορεί να έχει βαρίδια ή όχι. Στα μέρη με πολύ πλούσια υποβρύχια βλάστηση, δεν βάζουν καθόλου βαρίδια, επειδή το ίδιο χάλκινο σύρμα θα φροντίσει να πάει το δόλωμα σε κατάλληλο βάθος.

Αντίθετα, σε πολύ βαθιά νερά, η ορμιά θα μπορεί να έχει κατάλληλα βαρίδια, με μολύβια σε απόσταση μεταξύ τους και διαφορετικού βάρους και διαστάσεων ή με μολύβι – στριφτάρι που έχει στόχο να αποφεύγεται η στρέψη της ορμιάς και να βυθίζεται κατάλληλα. Αυτό το είδος βαριδιού τοποθετείται σε απόσταση ενός μέτρου απ’ το δόλωμα. Αυτού του είδους το ψάρεμα είναι κοινό στα μεγάλα ποτάμια, στα βαθιά νερά της Κεντρικής Ευρώπης, στις Γαλλικές λίμνες καθώς και στις μεγάλες λίμνες της Βόρειας Ιταλίας. Είναι, πράγματι, μια μέθοδος που επιτρέπει να εξερευνήσουμε βαθιές και μεγάλες περιοχές, όπου δεν θα ήταν δυνατό το ψάρεμα με χρωμοκινητικά δολώματα και καλάμι εξακοντισμού. Μπορούμε να ψαρέψουμε μ’ αυτή τη συρτή σε σημαντικά βάθη κι η εξερεύνηση των περιοχών που θεωρούνται ευνοϊκές, γίνεται με απανωτά περάσματα του σκάφους. Το κουταλάκι που χρησιμοποιείται για το ψάρεμα αυτό, είναι σχεδόν πάντα από ελαφρύ μέταλλο, αν είναι περιστροφικό μοντέλο, με τρόπο ώστε να περιστρέφεται ακόμα κι όταν το σκάφος προχωρά με πολύ μικρή ταχύτητα, όπως εξάλλου συμβαίνει. Αλλες φορές η συρτή αυτή έχει ένα κυματιστό κουταλάκι και σ’ αυτή την περίπτωση ο χειρισμός του χαρακτηρίζεται από συνεχή τραβήγματα και αμολλήματα, που είναι και το χαρακτηριστικό αυτού του ψαρέματος.

p2017 - Οι μέθοδοι ψαρέματος της τούρνας.Αυτό που πρέπει να φροντίσουμε ιδιαίτερα στον χειρισμό της συρτής αυτής, είναι προπάντων να προχωρούμε με όσο μικρότερη ταχύτητα μπορούμε. Οι ειδικοί ψαράδες αυτής της μεθόδου χρησιμοποιούν συνήθως ελαφριές βάρκες και κρατούν με το ένα χέρι τη συρτή που είναι βυθισμένη με το κατάλληλο μήκος, ενώ με το άλλο οδηγούν αργά τη βάρκα. Η κίνηση του δολώματος εξασφαλίζεται με κατάλληλα τινάγματα ή τραβήγματα και αμολλήματα, που θα κάνουν το κουταλάκι να κινείται με τον πιο δελεαστικό τρόπο για την τούρνα.

Μερικοί χρησιμοποιούν για τη συρτή αυτή απλό νήμα από νάυλον με κατάλληλα βαρίδια, αλλά τα αποτελέσματα στη λειτουργία μ’ αυτό το υλικό, είναι πολύ κατώτερα απ’ αυτά που εξασφαλίζει το χάλκινο σύρμα. Ένα αβαντάζ της συρτής, βασίζεται στην απόλυτη σιγουριά για την επαναφορά του ψαριού, επειδή ακόμα και ψάρια εξαιρετικών διαστάσεων μπορούν να πιαστούν μ’ αυτή τη μέθοδο ψαρέματος. Σε ορισμένες λίμνες, προτιμούν να αντικαθιστούν το κουταλάκι με το ψόφιο ψάρι, δεμένο στο εξάρτημα που περιέγραψα για τον βάτραχο ή απλά βαλμένο σ’ ένα κομμάτι σύρμα από σίδερο ή ατσάλι, που καταλήγει σε ένα τσιγκελάκι σχετικά μεγάλων διαστάσεων. Ο χειρισμός του ψόφιου ψαριού πρέπει να είναι ακόμα πιο αργός απ’ ότι εκείνος του κουταλιού. Όταν ο ψαράς αντιληφθεί το άγγιγμα του ψαριού στην άκρη της ορμιάς, θα σταματήσει αμέσως τη βάρκα και θα περιμένει την τούρνα να καταπιεί το δόλωμα.

Πολύ συχνά με τη συρτή, ιδιαίτερα στα βαθιά νερά, εφαρμόζεται μια μέθοδος με τη βάρκα ελεύθερη. Σ’ αυτή την περίπτωση χρησιμοποιείται ένα μικρό ξύλινο ή μεταλλικό εργαλείο, που σκοπό έχει να κρατά το δόλωμα σε κάποιο βάθος. Αυτή η μέθοδος χρησιμεύει αποκλειστικά στα μεγάλα βάθη και προπάντων με βαριές ορμιές, τυλιγμένες σ’ ένα καρούλι που τοποθετείται στην πρύμνη της βάρκας.
Το ψάρεμα μ’ αυτό το καρούλι και την ελεύθερη αρματωσιά σε μια ορισμένη απόσταση, εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις και στις τοποθεσίες όπου είναι γνωστή η παρουσία πολύ μεγάλων τούρνων.

Share