Αυτό το υπέροχο ψάρι πληρώνει βαρύ τίμημα στους ερασιτέχνες ψαράδες όλης της Ευρώπης που ψαρεύουν στους πρόποδες των βουνών.

caras - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΟ θύμαλλος μπορεί να πιαστεί με τη στεγνή μύγα, χρησιμοποιώντας μικρή μύγα (και πολύ μικρή το χειμώνα), με τη χρήση της σύνθετης ορμιάς που είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική γι’ αυτό το είδος ψαρέματος. Ο μεγαλύτερος αριθμός θύμαλλων πιάνεται εντούτοις με βυθισμένες μύγες ή με μύγες που χρησιμοποιούν οι Ιταλοί, οι οποίες είναι χωρίς φτερά και προχωρούν στο βυθό με κατάλληλους χειρισμούς.

Το ψάρεμα του θύμαλλου με τη στεγνή μύγα, μπορεί να γίνει με δυο κύριες μεθόδους. Η μια γίνεται με σύνθετη ορμιά και με τη χρήση καλαμιού 9 ποδών. Η σύνθετη ορμιά είναι φτιαγμένη από μετάξι ή από νάϋλον. Αυτή η μέθοδος είναι πολύ συναρπαστική για τον ερασιτέχνη ψαρά, που έχει μάθει καλά πώς να την εφαρμόζει. Η άλλη μέθοδος, κατάλληλη προπάντων για τα μικρότερα ποτάμια των βουνών, έχει ένα «μαστίγιο» από σύνθετη ορμιά, κατασκευασμένη από πλεχτές τρίχες αλόγου καθώς κι ένα καλάμι μήκους περίπου 4 μέτρων. Αυτή η δομή επιτρέπει να ρίχνουμε ικανοποιητικά στα ανοιχτά τα τεχνητά δολώματα και να κρατάμε για πολύ τη μύγα με χαλαρωμένη την ορμιά σε ορισμένες περιοχές, πίσω από πέτρες που προεξέχουν, όπου η παρουσία του θύμαλλου είναι σίγουρη, χωρίς το δόλωμα να παράγει κανένα ίχνος.

Το ίχνος, είτε για ότι αφορά τα δολώματα στον αφρό είτε και εκείνα του βυθού, είναι πάντα επιζήμιο στο ψάρεμα του θύμαλλου. Αυτό το ψάρι δεν θα προσελκυστεί ποτέ απ’ τη μύγα, ακόμα και την τελειότερη, αν θα συγκρατείται υπερβολικά απ’ την ορμιά έτσι που να δημιουργεί στην επιφάνεια ένα ορατό ίχνος το οποίο αν είναι δελεαστικό για την πέστροφα, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον θύμαλλο.

caras1 300x202 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΓι’ αυτό το λόγο το ψάρεμα του θύμαλλου είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αν πάρουμε υπόψη την ανάγκη να οδηγούμε τη μύγα με τον πιο φυσικό τρόπο, αφήνοντας δηλαδή το τεχνητό έντομο να προχωρά στην επιφάνεια, όπως θα γινόταν αν ένα πραγματικό έντομο έπεφτε στο νερό. Δεν είναι σπάνια η περίπτωση που ο θύμαλλος προσελκύεται απ’ τις μύγες, στις οποίες δίνουμε κάποια ώθηση, πράγμα που προκαλεί αμφιβολίες για την ισχύ της παρατήρησης μου. Στην πραγματικότητα, οι μύγες, κινούμενες με επιδέξιο χέρι απ’ τον ψαρά, παρουσιάζεται τη στιγμή του τσιμπήματος με φυσικό τρόπο και η κίνηση που ανέφερα έχει χρησιμέψει απλούστατα για να προσελκύσει την προσοχή του ψαριού . Είναι πολύ ενδιαφέρον να γνωρίζουμε πως έρχεται ο θύμαλλος για να πάρει το δόλωμα. Αυτό το ψάρι συνήθως μένει στο βυθό, αλλά προσέχει την επιφάνεια και το περιβάλλον του. Όταν αντιλαμβάνεται ένα έντομο (μια εφήμερη που επιπλέει λόγου χάρη), ανεβαίνει με κάποια ταχύτητα και δαγκώνει το έντομο χωρίς όμως να κάνει βίαια κίνηση. Ανοίγει απλώς το στόμα και παίρνει ήρεμα το θήραμα του.
Δεν είναι σπάνια η περίπτωση, για όσους ψαρεύουν με τη μύγα με την Αγγλική μέθοδο, να δουν τον θύμαλλο να ανεβαίνει απ’ το βυθό για να πάρει τη μύγα. Ή να «ανέβει» για να παρατηρήσει τη μύγα και μετά να κατέβει γρήγορα στη θέση του χωρίς να τσιμπήσει καθόλου. Μπορεί να παρατηρηθεί όμως (σ’ ένα δεύτερο ή τρίτο πέρασμα) να ξανανέβει το ψάρι, που συχνά έχει αρνηθεί στην αρχή το δόλωμα και να του επιτεθεί σε ένα απ’ τα επόμενα περάσματα.

Ο θύμαλλος είναι ένα ψάρι που δεν θεωρείται φοβιτσιάρικο , επειδή δε φεύγει με την παρουσία του ανθρώπου και συχνά τσιμπάει το δόλωμα, στην επιφάνεια ή το βυθό, πολύ κοντά στον ψαρά. Στην πραγματικότητα δεν είναι ηλίθιο ψάρι και πρέπει να θεωρηθεί πολύ ανεπτυγμένο. Η «οικειότητα» του έχει άγνωστες αιτίες. Ίσως το ψάρι αισθάνεται σίγουρο που βρίσκεται σε βαθιά και τρέχοντα νερά, όπου θα του είναι εύκολο να σωθεί. Φυσικά ένας θύμαλλος που έχει πολιορκηθεί άλλες φορές και έχει τρυπηθεί απ’ το αγκίστρι και έχει διαφύγει, θα γίνει πολύ πιο προσεκτικό απ’ τους συντρόφους του που δεν είχα τέτοιες εμπειρίες κι όμως το ψάρι θα συνεχίσει να συχνάζει ο περιοχές κοντά στην όχθη, ακόμα κι όταν υπάρχουν άνθρωπο. Ας γυρίσουμε όμως στο ζήτημα της δυσκολίας του ψαρέματος με τη μύγα.

caras2 300x300 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΗ απομίμηση, έλεγα, πρέπει να πηγαίνει με την ίδια ταχύτητα με το νερό. Φυσικά, για να έχουμε τέτοιο αποτέλεσμα, πρέπει να γνωρίζουμε να χειριζόμαστε κατάλληλα τα εργαλεία, με τρόπο ώστε να αποφεύγουμε η ορμιά να υφίσταται τραβήγματα απ’ το ρεύμα για να μπορεί έτσι να κρατιέται πίσω απ’ τις μύγες και να μη τις σπρώχνει. Απ’ την άλλη μεριά η ορμιά δεν πρέπει να συγκρατείται ώστε να αποφευχθεί το ίχνος της μύγας.

Απ’ όσα είπα φαίνεται σαφές πως η καλύτερη μέθοδος για να προσελκύσουμε τον θύμαλλο με τη μύγα, είναι να ρίχνουμε αντίθετα στο ρεύμα και να επαναφέρουμε σύμφωνα με αυτό και αν είναι δυνατόν με την ταχύτητα του. Είναι γνωστό πως ο θύμαλλος τσιμπά πιο ευχάριστα και πιο συχνά τις βυθισμένες μύγες απ’ ότι τις επιπλέουσες. Με τη βυθισμένη μύγα η σύλληψη αυτού του ψαριού με το ευαίσθητο στόμα είναι προφανώς πιο σίγουρη, γιατί ο θύμαλλος θα δαγκώσει πιο καλά την μικρή απομίμηση που είναι οπλισμένη με μικρό αγκίστρι. Με βυθισμένη μύγα έτσι που το αγκίστρι (πιο συχνά απ’ ότι με τη στεγνή μύγα) εισχωρεί στα σκληρά μέρη του στόματος ή ακόμα και στον ουρανίσκο αν και αυτό γίνεται πολύ σπάνια. Αυτοί που ψαρεύουν με το καλάμι εξακοντισμού και την ορμιά με φελλό και βαρίδι – μέθοδος που χρησιμοποιείται μόνο για τον θύμαλλο – γνωρίζουν πως είναι απαραίτητο να χειρίζονται την ορμιά χαλαρωμένη έτσι ώστε, να επιτρέπουν στις μικρές μύγες να βυθίζονται λίγο και να προχωρούν με φυσικό τρόπο, ανάλογα με την ταχύτητα του ρεύματος.

Με τη μέθοδο του εξακοντισμού και με ένα ρυθμιζόμενο «φελλό» («μπούλντο») στην άκρη, αυτή η μανούβρα μπορεί να γίνει πολύ καλά προπάντων επειδή ο ψαράς μπορεί να ελέγχει τα δολώματα του. Με τη σύνθετη ορμιά αυτός ο έλεγχος είναι δύσκολος και γι’ αυτό χρειάζεται πολύ μεγάλη πείρα για να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα μ’ αυτό που επιτυγχάνει, στα ίδια νερά και στις ίδιες συνθήκες, ο ψαράς που χρησιμοποιεί τη μύγα με εξακοντισμό. Ένα μεγάλο μέρος ειδικών που ψαρεύουν τον θύμαλλο με τη μύγα στην επιφάνεια, υποστηρίζει πως το χρώμα των δολωμάτων, είναι καθοριστικό για την επιτυχία. Έτσι βλέπουμε την εκλογή με άλλες απομιμήσεις τέλειας κατασκευής και με μελετημένα χρώματα, και όμως δεν έχουν καμία επιτυχία, εξαιτίας του μεγαλύτερου μεγέθους τους και του ακατάλληλου σχήματος τους.

p1999 300x179 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΣε ορισμένα ρεύματα με καθαρά νερά, όπου το ψάρεμα με τη μύγα είναι ιδιαίτερα αποδοτικό, χρησιμοποιούν μύγες τόσο μικρές, που φαίνεται πραγματικά εκπληκτικό το ότι πιάνονται μεγάλα ψάρια σε τόσο μικρά αγκίστρια. Αυτό σημαίνει πως οι μόνες μύγες που έχουν κάποια αποτελέσματα και προσελκύουν μερικά ψάρια στην ιδιαίτερη αυτή περίπτωση, είναι οι πιο μικρές. Είναι αρκετό, μια μύγα ίδιας κατασκευής και ίδιου χρώματος, να είναι φτιαγμένη σε αγκίστρια μεγαλύτερων διαστάσεων, για να έχει φανερή αποτυχία, αν και μπορούμε να παρατηρήσουμε πως οι θύμαλλοι τσιμπούν στην επιφάνεια. Αυτός ο κανόνας των μικρών μυγών, που ισχύει προπάντων στα καθαρά νερά (ενώ στα θολά και πιο βαθιά νερά των ποταμών και στους πρόποδες των βουνών, είναι προτιμότερες απομιμήσεις μεγαλύτερων διαστάσεων) εφαρμόζεται σ’ όλες τις μεθόδους ψαρέματος με το τεχνητό δόλωμα.

Ακόμα και στο ψάρεμα με τη βυθισμένη μύγα, ίσως το πιο αποδοτικό, πρέπει να φροντίσουμε κύρια τις διαστάσεις του τεχνητού δολώματος. Ο θύμαλλος θα τσιμπήσει προπάντων μικρές μύγες και θα παραβλέψει τις μεγαλύτερες.

p2002 300x217 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΑκόμα και για ότι αφορά το ψάρεμα στο βυθό, με διάφορες μεθόδους με μακρύ μολύβι, το μέγεθος των τεχνητών δολωμάτων πρέπει να συμβαδίζει με τις γνώσεις που έχουμε για την περιοχή. Είπα πως με την βυθισμένη μύγα, πιάνουμε τον μεγαλύτερο αριθμό ψαριών επειδή ο θύμαλλος παίρνει πιο εύκολα τις μύγες ή τις απομιμήσεις κάτω απ’ την επιφάνεια του νερού, απ’ ότι στην επιφάνεια. Το ψάρεμα της πνιγμένης μύγας γίνεται με την συνηθισμένη σύνθετη ορμιά, που δεν θα πρέπει να περαστεί με γράσσο στην άκρη, με τρόπο ώστε να διευκολυνθεί η πιο γρήγορη βύθιση επίδειξη απομιμήσεων διαφόρων ειδών, με χρώματα και σχήματα των δολωμάτων. Τα συχνά παράξενα και ασυνήθιστα. Επίσης πολλοί δέχονται την αρχή, πως ο θύμαλλος, εκκεντρικό ψάρι, παίρνει πιο εύκολα τις παράξενες μύγες, απ’ ότι τις απομιμήσεις των εντόμων που αφθονούν κοντά στο ποτάμι.

Λοιπόν, αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό στο ψάρεμα του θύμαλλου, δεν είναι τόσο το χρώμα του δολώματος, που εξάλλου υπάρχει σε 3, 4- ποικιλίες, όσο το μέγεθος και το σχήμα του. Μ’ άλλα λόγια, ενώ οι λιγότερο τελειοποιημένες μύγες, αλλά με σωστό μέγεθος, μπορούν να πιαστούν απ’ τον θύμαλλο. Μια εξαιρετικά αποδοτική μέθοδος που χρησιμοποιείται απ’ τους Ιταλούς ψαράδες και είναι ποικιλία του ψαρέματος με την βυθισμένη μύγα, είναι αυτή με το λεγόμενο «μακρύ μολύβι» . Αυτή η μέθοδος έχει το χάρισμα να προσφέρει στον θύμαλλο τα δολώματα στην καλύτερη θέση και ταυτόχρονα με το συνεχές τέντωμα της ορμιάς εξασφαλίζει το πιάσιμο του ψαριού, που τις περισσότερες φορές θα καρφωθεί μόνο του, εξαιτίας της τεντωμένης ορμιάς.
Η μέθοδος με «μακρύ μολύβι», χρησιμοποιεί μια ορμιά που τελειώνει σε ένα μολύβδινο σύρμα, σχετικά μαλακό. Στην ορμιά δένονται μερικές τεχνητές μύγες, χωρίς πούπουλα, ώστε να δουλεύουν κάτω απ’ το νερό.

p2003 300x194 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΗ μέθοδος αυτή, κάποτε χρησιμοποιούσε καλάμια με μήκος μέχρι 8 μέτρα, με ορμιά που είχε το διπλάσιο μήκος του εργαλείου. Η μανούβρα για τον εξακοντισμό των μυγών κάθετα στο ρεύμα, ήταν πολύ δύσκολη και μόνο οι ειδικοί αυτής της μεθόδου μπορούσαν να έχουν γρήγορη δράση, η οποία συνίσταται σε συνεχή ριξήματα κάθετα στο ρεύμα και σε γρήγορες επαναφορές της ορμιάς.
Σήμερα αυτό το ψάρεμα γίνεται με ένα κοντό καλάμι εξακοντισμού. Αυτό το εργαλείο παρουσιάζει το αβαντάζ να είναι εύχρηστο και ελαφρύ, αλλά η ορμιά μπορεί να έχει ένα μικρό αριθμό δολωμάτων. Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος των θύμαλλων, πιάνεται στα τελευταία δολώματα που βρίσκονται στο βυθό και σχεδόν ποτέ στα παραπάνω. Και η τεχνική της μεθόδου αυτής έχει αλλάξει. Όπως είπα, κάποτε, χρησιμοποιούσαν μολύβδινο σύρμα, αρκετά εύκαμπτο, που επέτρεπε το πέρασμα της ορμιάς ξυστά στο βυθό, δολωμάτων χωρίς να σκαλώνουν στα εμπόδια του βυθού. Αυτές οι μέθοδοι είναι πολύ απλοί και γίνεται με το να βάζουν μολύβια σε μια ορμιά με φελλό, ο οποίος έχει αρκετά βαρίδια ώστε να πηγαίνει στο βυθό. Αυτά τα βαρίδια όμως είναι τόσα, ώστε με το ελάχιστο τράβηγμα, η ορμιά να σηκώνεται απ’ το βυθό. Αυτός ο «φελλός» με βαρίδια είναι κατασκευασμένος σχεδόν πάντα από ελαφρύ ξύλο και στην αντίθετη μεριά απ’ την σύνδεση του με την ορμιά έχει το βαρίδι, το οποίο κάθε φορά μπορεί να έχει μέγεθος ανάλογα με τις ανάγκες του μέρους.

p2004 300x166 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΑυτός ο φελλός με μολύβι πηγαίνει συνήθως κάθετα, κρατιέται στο βυθό απ’ το βάρος, αλλά τείνει προς την επιφάνεια απ’ την ελαφρύτητα του ξύλου που έχει συνολικά τον μεγαλύτερο όγκο. Όταν βρίσκει ένα εμπόδιο, ανασηκώνεται απ’ την ίδια ώθηση του ρεύματος περνώντας από πάνω κι έτσι αποφεύγουμε να σκαλώσει η ορμιά στα εμπόδια του βυθού. Στην αγορά έχουν εμφανιστεί επίσης μύγες που προέρχονται απ’ την Ιαπωνία και χαρακτηρίζονται από ένα μεταλλικό χρυσαφί κεφάλι και πολύ μικρές διαστάσεις. Σε ορισμένες τοποθεσίες αυτές οι μύγες έχουν πραγματικά εκπληκτικά αποτελέσματα, πολύ ανώτερα απ’ αυτά που μπορούμε να έχουμε με τη χρήση της συνηθισμένης μύγας οποιουδήποτε μεγέθους και χρώματος. Οι διαστάσεις των μυγών που χρησιμοποιούμε για τον θύμαλλο, μπορούν να ποικίλουν μέσα σε ορισμένα όρια. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού πρέπει να διαλέγουμε μύγες μεγαλύτερων διαστάσεων, αλλά σίγουρα μικρότερες απ’ αυτές που χρησιμεύουν για την πέστροφα. Το χειμώνα θα είναι ακόμα μικρότερες και με το πέρασμα γενικά της εποχής απ’ το καλοκαίρι προς το χειμώνα, θα πρέπει να μικραίνουν. Το καλοκαίρι και στις αρχές του φθινοπώρου θα χρησιμοποιηθούν μύγες σχετικά μεγάλες, ενώ το χειμώνα το ψάρι θα προτιμά αναμφίβολα πολύ μικρές μύγες, περιφρονώντας τελείως εκείνες της προηγούμενης εποχής.

p2005 300x178 - Οι μέθοδοι ψαρέματος του θύμαλλουΜερικοί συνηθίζουν να παίρνουν μαζί τους κουτιά που περιέχουν πολλά και διαφορετικά μοντέλα από μύγες, ποικίλων χρωμάτων, σχημάτων και διαστάσεων. Στην πραγματικότητα οι τύποι που χρησιμεύουν γι’ αυτό το ψάρι είναι περιορισμένοι. Λόγου χάρη, οι ειδικοί ψαράδες χρησιμοποιούν μόνο τριών ειδών μύγες: με κίτρινο σώμα και ανοιχτά γκρίζα φτερά, με κόκκινο σώμα και καφετιά ή γκρίζα σκούρα φτερούγα, καθώς και με σκούρο σώμα (πράσινο, καφέ ή μαύρο) με γκρίζα ή καφέ φτερούγα. Οι μύγες διατηρούν πάντα το ίδιο χρώμα και είναι πάντα του ίδιου μοντέλου ή τύπου, αλλά αλλάζουν στο μέγεθος ανάλογα με τις εποχές.

Share