Η παραμονή των δυτών κάτω από το νερό για χρόνο μεγαλύτερο απ’ όσο μπορούσαν να αντέξουν οι πνεύμονες τους ήταν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.

ualamos 242x300 - Οι πρώτες προσπάθειες κατάδυσηςΗ παραμονή των δυτών κάτω από το νερό για χρόνο μεγαλύτερο απ’ όσο μπορούσαν να αντέξουν οι πνεύμονες τους ήταν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Οι πρώτες προσπάθειες έγιναν με  καλάμια, αλλά μπορούσαν να πάνε τόσο βαθιά όσο έφτανε το καλάμι.  Αυτό στην ουσία χρησίμευε στον πόλεμο όταν οι στρατιώτες  έπρεπε να διασχίσουν ένα ποτάμι χωρίς να γίνουν αντιληπτοί.  Υπάρχουν στοιχεία ότι έγιναν προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν μακρύτεροι σωλήνες με κάτι σαν καταδυτικό κράνος προσαρμοσμένο στην άκρη τους κι ένα είδος αναπνευστικής βαλβίδας, που θα μπορούσε στη θεωρία να βοηθήσει τον δύτη να αναπνέει ελεύθερα. Όμως, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ήταν πραγματικά αποτελεσματικά αυτά τα εργαλεία αφού είναι απίθανο οι αρχαίοι δύτες να είχαν τα υλικά και τις δυνατότητες να λύσουν το πρόβλημα της πίεσης που συνδέεται με το βάθος κάτω από το νερό. Ακόμα και σε βάθος μόλις 30 εκ. η πίεση στο στήθος του δύτη είναι αρκετή για να εμποδίσει την κανονική αναπνοή.
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία για ερευνητές του 16ου και 17ου αιώνα οι οποίοι προσπάθησαν να σχεδιάσουν συσκευές που θα επέτρεπαν στους δύτες να αναπνέουν ελεύθερα κάτω από το νερό. Υπάρχουν αρκετά σχέδια, αλλά όλα αποδείχθηκαν  ελαττωματικά και το όνειρο της κατάδυσης παρέμενε όνειρο. Στα τέλη του 16ου αιώνα υπήρξε κάποια επιτυχία με τον ανοικτό καταδυτικό κώδωνα που βυθιζόταν στο νερό καθέτως ώστε να αιχμαλωτίζει στο εσωτερικό του όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα. Αυτή η καμπάνα παρείχε στον δύτη μια δεξαμενή πεπιεσμένου αέρα. Ο δύτης έμενε μέσα στην καμπάνα ή έβγαινε στο βυθό. Η πρώτη αναφορά για τέτοια καμπάνα γίνεται το 1531 και από τότε χρησιμοποιείται σε τακτική βάση.

Το 1680 ένας Αμερικανός, ο Γουίλιαμ Φιπς, χρησιμοποίησε ένα σύστημα διπλού καταδυτικού κώδωνα που επέτρεπε στους δύτες να έχουν περισσότερες πηγές αέρα. Το 1690 ο ¶γγλος αστρονόμος Έντμουντ Χάλεϊ σχεδίασε ένα πολύπλοκο σύστημα αναπλήρωσης του αέρα μέσα στην καμπάνα, συνδέοντας την με μικρότερες καταδυτικές καμπάνες ή γυρισμένα ανάποδα δοχεία καθαρού αέρα που τοποθετούνταν πιο κάτω από τη βασική καμπάνα. Μετά την τοποθέτηση άνοιγε μια βαλβίδα στο δοχείο κι εξαιτίας της μεγαλύτερης πίεσης που ασκείτο πάνω του (λόγω του μεγαλύτερου βάθους) η καμπάνα του δύτη ξαναγέμιζε με αέρα. Ο Χάλεϊ μαζί με τέσσερις άντρες του, αποδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα της εφεύρεσης του, έμεινε σε βάθος 18 μ. στα νερά του Τάμεση επί μιάμιση ώρα. To 1715 ένας άλλος Άγγλος, ο Τζον Λίθμπριτζ, εφεύρε έναν «καταδυτικό φάκελο», που έκλεινε τον δύτη μέσα σε ένα «βαρέλι αέρα» καλυμμένο με δέρμα και εφοδιασμένο με μια γυάλινη τρύπα για να βλέπει και δύο τρύπες στους ώμους με στεγανοποιημένα μανίκια που του επέτρεπαν να δουλεύει κάτω από το νερό. Η συσκευή βυθιζόταν από ένα πλοίο στο νερό και κατευθυνόταν με τον ίδιο τρόπο όπως η καταδυτική καμπάνα 0 Λίθμπριτζ είχε μεγάλες επιτυχίες στην ανάσυρση πολλών αντικειμένων από διάφορα ναυάγια. Το 1749 έστειλε μια επιστολή σε ένα δημοφιλές περιοδικό αναφέροντας ότι το βάθος όπου δούλευε ήταν περίπου 18 μ. και ότι μπορούσε να μείνει εκεί 34 λεπτά. Αλλά κι αυτή η συσκευή είχε τους περιορισμούς της – έλλειψη ευκινησίας, μετακίνησης και αδυναμία ualamos1 172x300 - Οι πρώτες προσπάθειες κατάδυσηςνα παρέχει συνεχώς καθαρό αέρα. Η ανάσυρση αντικειμένων από ναυάγια ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση κι αποτελούσε συνεχές κίνητρο για νέες εφευρέσεις στην τεχνική και τον εξοπλισμό της κατάδυσης. Ο Αουγκούστους Ζίμπε κατασκεύασε την πρώτη πρακτική καταδυτική στολή, αλλά στην πραγματικότητα ήταν κι αυτός ένας από τους πολλούς που έκαναν πειράματα παρόμοια με πολλά άλλα της εποχής για βελτίωση των εφοδίων της κατάδυσης. Ο Τζον και ο Τσαρλς Ντιν, δύο αδέλφια πολύ δραστήρια στις επιχειρήσεις ανέλκυσης, διασφάλισαν τις εφευρέσεις τους το 1823 με μια «συσκευή καπνού» σχεδιασμένη για πυροσβέστες. Ύστερα από πέντε χρόνια εργασίας έκαναν μια καινούργια εφεύρεση, που περιλάμβανε μια βαριά στολή για να προστατεύει από το κρύο και ένα μολύβδινο κράνος με τρύπες για την όραση, που τοποθετούσαν στους ώμους του δύτη και συνδεόταν με μια πηγή αέρος στην επιφάνεια. Ο αέρας εκπνοής περνούσε από το κάτω μέρος του κράνους και δεν δημιουργούσε πρόβλημα εφόσον ο δύτης παρέμενε όρθιος. Αν έπεφτε, το κράνος γέμιζε γρήγορα με νερό και ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Ο Ζίμπε βελτίωσε τη στολή των Ντιν «σφραγίζοντας» το κράνος πάνω στο κολάρο μιας στολής κατάδυσης μέχρι τη μέση. Αυτό ήταν πιο ασφαλές, γιατί άφηνε τον αέρα εκπνοής να φεύγει κάτω από τη στολή και ταυτοχρόνως εμπόδιζε το νερό να μπει στο κράνος στην περίπτωση που ο δύτης έχανε την ισορροπία του. Το 1840 ο Ζίμπε κατασκεύασε μια αποτελεσματική βαλβίδα εξαγωγής, που του επέτρεψε να χρησιμοποιεί μια πλήρους μήκους αδιάβροχη στολή, γνωστή σαν «Βελτιωμένη Στολή Κατάδυσης. Είναι ο πρόδρομος της καθιερωμένης σήμερα στολής κατάδυσης με παροχή αέρα από την επιφάνεια. Παρ’ όλο που την ίδια εποχή κυκλοφορούσαν κι άλλες παρόμοιες στολές, το Βρετανικό Βασιλικό Μηχανικό διάλεξε τη στολή του Ζίμπε για την ανέλκυση του πλοίου Ρόγιαλ Τζορτζ. (Το πλοίο εμπόδιζε την αγκυροβόληση του στόλου ακριβώς έξω από το λιμάνι του Πόρτσμουθ στην Αγγλία). Αυτό έδωσε μεγάλη ώθηση στο καταδυ¬τικό σύστημα του Ζίμπε, ιδιαιτέρως μετά την εισήγηση του υπεύθυνου των επιχειρήσεων ταγματάρχη Γουίλιαμ Πάσλι να χρησιμοποιείται η στολή Ζίμπε σε όλες ualamos2 229x300 - Οι πρώτες προσπάθειες κατάδυσηςτις μελλοντικές επιχειρήσεις κατάδυσης του ναυτικού. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο επίσημος κυβερνητικός ιστορικός που κατέγραψε την ανέλκυση και μετακίνηση του ναυαγίου του Ρόγιαλ Τζορτζ σχολιάζει επίσης ότι οι δύτες που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση, που γινόταν με βάρδιες των έξι και εφτά ωρών σε βάθος 18-21 μ., παραπονιούνταν για επανειλημμένους «ρευματισμούς και ρίγη». Ο ταγματάρχης Πάσλι και οι άνδρες του δεν ήξεραν ότι δεν πρόκειται για ρευματισμούς αλλά μάλλον για ασθένεια από τις καταδύσεις, που θα φανερωνόταν αργότερα -η ασθένεια της αποσυμπίεσης, γνωστής και σαν «bends».

Share