barkeloni - Συγκινήσεις στην ΒαρκελώνηΒαρκελώνη μια πόλη μαγευτική, προορισμός τουριστικός για εκατομμύρια τουρίστες όλον τον χρόνο. Εκεί θα βρεις ότι ζητάς. Πολλά μουσεία, κάστρα ιστορικά, νυχτερινή ζωή, κλπ.
Όμως εγώ δεν θα σας πω γι αυτά, άλλωστε τουριστικοί οδηγοί υπάρχουν πάρα πολλοί.
Πηγαίνοντας λόγω δουλειάς με το πλοίο «ΣΑΜΤΖΩΝ ΛΙΜΠΕΡΤΥ» για να εκφορτώσουμε σπόρους σόγιας κανείς μας δεν φανταζόταν ότι θα ξεγράφαμε σε λίγες μέρες όλα τα παραπάνω και κάθε μέρα θα τρέχαμε ν’ αγοράζουμε γαρίδες και δολώματα για να ψαρέ

ψουμε στο λιμάνι.
¶λλωστε οι πιο πολύ γνωρίζουνε το γνωμικό «κάθε λιμάνι και καιμος». Ε δεν είναι και λίγο μετά από τόσες αντιξοότητες να βρίσκεται η ευκαιρία να βγεις έξω και εσύ λόγω τρέλας να κάθεσαι μέσα για ψάρεμα!
Ας τα πάρω όμως με την σειρά.
Κυριακή χαράματα λοιπόν πέσαμε δίπλα στον ντοκο της Cargill (εταιρεία κολοσσός εμπορευμάτων κυρίως σιτηρών) και πήγαμε για ύπνο μένοντας μόνο οι βάρδιες μιας και η εκφόρτωση του φορτίου θα ξεκίναγε την επόμενη. Ξυπνώντας κατά της 10 να πιούμε τον καφέ μας κ επειδή ήταν ηλιόλουστη η μέρα βγήκαμε κάνα 2 στην πρύμνη να χαζέψουμε και πραγματικά χαζέψαμε.

Στον μόλο πίσω μπρος απέναντι δεκάδες καλάμια στημένα να περιμένουν….

Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται. Αναρωτιόμασταν τι ψάρια μπορεί να παίζουν μέσα στο λιμάνι? Παρατηρώντας καλύτερα ένα άλλο γεγονός μας έκανε εντύπωση. Ξεχωρίζαμε τις πετονιές από τα καλάμια που βρισκόντουσαν στην απέναντι πλευρά πράγμα που μας έλεγε κάτι!. Γιατί το μέγιστο στα καρούλια? Χαζοί είναι? ¶πειροι? Αλλά από την άλλη Κυριακή ήταν, ο κάθε ένας παίρνει το καλάμι του και όποιον πάρει ο χάρος.

Τι sock leader και αηδίες εδώ οι μάνες ήταν 50-60αρες.

Από περιέργεια κατεβήκαμε για να αντιληφθούμε το τι παίζει. Είδαμε με εντύπωση ότι ενώ από απέναντι οι ρήψεις ήταν κοντινές, οι από την πλευρά μας ήταν σκύψε μην σπάσει καμία πετονιά και μας πάρει το βαρίδι…. Χμ κάτι έλεγε αυτό.
Από την άλλη τα δολώματα που παίζανε ήταν γαρίδα κατεψυγμένη από μεσαίο προς πολύ μεγάλο μέγεθος!, Η οποία δολωνόταν η μεσαία ολόκληρη καθαρισμένη και οι πολύ μεγάλη στην μέση κομμένη. Μονοδολια, αμερικάνικο, ακροβάτης ολόκληρος με βελόνες πάντα καβουράκια, δηλαδή σαν να ήμασταν στην Ελλάδα με λίγα λόγια.

Καλά όλα αυτά αλλά ψάρια? Ρωτήσαμε και μας έδειξαν κάτι μικρούς κακαρελους και ψιλο-γελασαμε μεταξύ μας μιας και θεωρώντας μας πιο έξυπνους πιστέψαμε ότι είχαμε κάνει σωστή εκτίμηση περί Κυριακής, (βλέπε πιο πάνω).

Ξανανεβήκαμε πάνω στο πλοίο και σχεδιάσαμε την έξοδο μας την βραδινή….

Κάτι όμως με ετρωγε, βλεπετε δεν είχα σκεφτεί το ψάρεμα και δεν είχα ετοιμάσει τίποτα. Μίλησα με τον φίλο μου Παναγιώτη και βαλθήκαμε έτσι για πλάκα να ετοιμάζουμε τα καρούλια μας και το μοναδικό καλάμι που είχα μαζί μου μέχρι εκείνη την στιγμή. Ξέρετε τώρα μάνες από 20 μέχρι 35 και παράμαλλα με αγκίστρια 4-5 που πάντα κουβαλάμε μαζί μας. Αφού κατά τις μια και μισή είχαμε φάει μιλήσει κλπ είπαμε να ρίξουμε και εμείς να βρέξουμε καμιά πετονιά.

Βγαίνοντας έξω τρελαθήκαμε. Στον μόλο δεν υπήρχε θέση. Έτσι ανγκαστηκα κάτσαμε πάνω στο πλοίο και αφού ξεπαγώσαμε το δόλωμα μας (καλαμάρι) ρίξαμε από 2 καρούλια και το καλάμι. (σημ όλα με περαστό βαρίδι ελιά και ένα αγκίστρι ) προσπαθώντας να φτάσουμε στην νοητή απόσταση των άλλων ψαράδων εκτός από ένα καρούλι το οποίο ρίξαμε κοντά μας.
Μέχρι της τρεις περίπου οι τσιμπιές ήταν ελάχιστες και είχε βγει ένας κακαρελος μόνο αλλά σε καλό μέγεθος πράγμα που μας άφησε υποσχέσεις. Περίπου μισή ώρα αργότερα άρχισαν τα τραβήγματα….. αμέσως ο Παναγιώτης μου είπε «ρε Γιώργη αυτές είναι τσιπούρες, με καλαμάρι δε θα τις πιάσουμε ποτέ, πάω να φέρω γαρίδες».

Εγώ άρχισα το δούλεμα και έμεινα να προσέχω και τα δικά του. Αφού έφερε τα ρέστα από τις γαρίδες που είχαν περισσέψει από προηγούμενο ψάρεμα αρχίσαμε να αλλάζουμε τα δολώματα μας βλέποντας πως απέναντι είχαν αρχίσει ταυτόχρονα να παλεύουν πολλά καλάμια.
Από δίπλα άρχισαν να φεύγουν φρένα …αμάν τι χάναμε…

Σε λίγο παίρνει δρόμο το ένα καρούλι…1 μέτρο δυο τρία μα που θα πάει? Ο Παναγιώτης να μου λέει άστη να πάρει κι άλλο άστη σου λέω μην την κοντράρεις ακόμα. Εύκολο είναι? Αφού στα χέρια πια η πετονιά να νοιώθεις το ψάρι και να τα αφήνεις μετά από τόσα μέτρα? Κάρφωμα εγώ…και ποιος είχε δίκιο? Φυσικά ο Παναγιώτης.. το έφτυσε η αλανιάρα….το τι Μίκυ μαους έπεσε που την έχασα δεν λέγετε…. Το δόλωμα πάνω μόνο πατικωμένο αρκετά. Αλλαγή πάλι μέσα… στην στιγμή το καλάμι φρένα . α πουλακι μου τώρα σε παίζω στο γήπεδο μου…σκέφτηκα.
Φρένα ο Παναγιώτης να φωνάζει άστη να πάρει έπαιρνε 2-3 και σταμάταγε πήγαινα να σηκώσω κόντρα κι ο καλός μου φίλος όχι ακόμα. Πόσο δίκιο είχε…ξανάπαιρνε και ξανασταματαγε….δοκίμαζε η άτιμη…. Μόλις τράβηξε απότομα και άρχιζε και σφύριζε η πετονιά φωνές τώρα την άτιμη τωωωρρραααα. Φρένα κλειστά και η πάλη άρχισε…. Μετά από περίπου 5 λεπτά η όμορφη από κάτω μας στα 6 μέτρα…κατέβασμα το καλάθι μας μέσα η όμορφη και κοντά μας μεγάλο κομμάτι …τρελαμένοι εμείς (αργότερα το βράδυ το ζυγισμα έδειξε 3.420.

Κατά τον ίδιο τρόπο μέχρι της έξι το απόγευμα άλλες 2 μεγάλες και ένας σαργός 1.200. από τις έξι και μετά τίποτα.. ούτε τσιμπιά. Τριγύρω όλοι μαζεύανε από τις πεντέμισι…χμ κάτι παραπάνω ξέρανε ε?… αλλά και εμείς είχαμε δουλειά πια.
¶λλοι βγαίνανε για τουρισμό και εμείς έξω να βρούμε δόλωμα….Κυριακή βράδυ..

Με τα πολλά αφού πήγαμε στην ψαραγορά που βρήκαμε στον κεντρικό δρόμο της πόλης (rablas) και αφού μας έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός ότι αν δεν έβλεπες τα ψάρια δεν θα καταλάβαινες τίποτα μιας και δεν μύριζε καθόλου…σας λέει κάτι αυτό? Φοβερά καθαρά όλα και πάμφθηνα σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, πήραμε 4 κιλά σαρδέλες (την μαλάγρα μας) γαύρο 2 κιλά (μονοδολι και φυσικά να φάμε κιόλας και 6 πακέτα γαρίδες σε τιμή έκπληξη ( 6 ευρω το ένα με 2 κιλά μέσα Νούμερο 3). Αρχίσαμε το ψάξιμο για μαγαζί ειδών αλιείας. Βρήκαμε στο παλιό λιμάνι η πια ολυμπιακό λιμάνι. Εκεί βέβαια δεν ήταν ανοιχτό το μαγαζί αλλά υπήρχε αυτόματο μηχάνημα πώλησης δολωμάτων.
Το δυστύχημα είναι ότι μάλλον είχαμε πάει αργά, το αμερικάνικο είχε τελειώσει. Έτσι πήραμε όσα κουτιά μονοδολια είχαν μείνει (4) και 2 ακροβάτη. Ήδη σχεδιάζαμε το ποιος θα βγει πρωί Δευτέρας για τα δολώματα…..

Έτσι 14 μέρες πέρασαν πολύ ευχάριστα και για να μην μείνουμε παραπονεμένοι μετά από 2 ξενύχτια όπου βγήκανε μόνο μούγκριζα είχαμε και χρόνο για βράδυνες εξόδους.
Αποτελέσματα …. 19 τσιπούρες άνω των 2 κιλών , 11 σαργοί από ένα κιλό και πάνω όχι και άσχημα έτσι? Βέβαια όπως βλέπεται δεν αναφέρω λέξη για τα ψάρια που χάσαμε. Για τα αγκίστρια που έγιναν νούλα 1 και 2, για τα αγκίστρια που βρήκαμε ανοιχτά γιατί δεν ήμασταν εκεί λόγω δουλειάς…. Αυτά όλα τα σκέφτομαι ακόμα….

Το άρθρο το αφιερώνω στον φίλο και συνάδελφο ναυτικό Παναγιώτη Σαμοθράκη για όσα μου έμαθε βλέποντας τον να ετοιμάζει τα εργαλεία του αλλά και πως μεταχειριζόταν τα κεφάλια που έκαναν τα χοντρά.
Στην φωτογραφία από το Google earth φαίνεται ακριβώς η αντίστοιχη θέση του πλοίου, με κίτρινο σημειώνονται οι βολές μας και με κόκκινο η υποτιθέμενη (μετά από ερωτήσεις) πορεία των αλανιαρων που επισκέπτονται κάθε μεσημέρι το λιμάνι για φαγητό. Σημείωση τα νερά είναι πεντακάθαρα…πως τα καταφέρνουν εκεί άραγε?

Φιλικά Γιώργος ναυτικός.

Share