b 26179 2736 225x300 - Το πρώτο μου Μεγάλο ψάρι .Κυριακή 4:00 07/09/2008 το πρωί.

Χτες. Μέσα στον ύπνο μου ακούγετε το ξυπνητήρι να κτυπάει. “Επιτέλους” σκέπτομαι. “Ήρθε η ώρα που περίμενα” .
Με ένα σάλτο βρίσκομαι όρθιος. Ετοιμάζω καφέ και κάνω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας σκεπτόμενος αν όλα είναι έτοιμα. Δολώματα, καλάμια, ψυγείο… τελευταίο τσεκάρισμα και έτοιμος για αναχώρηση.

Η μουσική στο αμάξι σε ήπιους τόνους και αφήνω πίσω μου την μεγαλούπολη για να βρεθώ κοντά στον αγαπημένο μου χώρο. Την θάλασσα… Στην διαδρομή κάνω στάση στο σπίτι μιας φίλης μου , “τρελή” σκέπτομαι για να ξυπνήσει τέτοια ώρα, να την πάρω για ψάρεμα μαζί μου. Στο πρώτο της ψάρεμα. “Καφέ” το πρώτο πράγμα που ακούστηκε από το στόμα της. Στάση για καφέ.
Στην πρώτη γουλιά ακούγετε “Καλημέρα”.

Είχαμε περάσει τα πρώτα διόδια και κοιτούσα από τον καθρέφτη τα φωτά της πόλης να απομακρύνονται πίσω μου. Η σκέψη μου όμως ήταν στη θάλασσα. Στη διαδρομή μου λέει η φίλη μου “κοίτα τι όμορφα είναι το ξεκίνημα από το ξημέρωμα”. Ήταν σκοτάδι ακόμα, αλλά στο βάθος του ορίζοντα είχαν αρχίσει οι πρώτες ακτίνες της ημέρας να προβάλλοντα αργά αργά.

Πολλές φόρες έχω αντικρίσει αυτή την μαγεία της αρχής μιας νέας μέρας και πάντα είναι μοναδική. Ήταν η ώρα που άφηνα την εθνική οδό και έπαιρνα τον δρόμο για το μέρος που είχα επιλέξει για το ψάρεμα μου. Σε λίγα λεπτά ήμουν εκεί. Είχε αρχίσει να ξημερώνει για τα καλά. Τα πράγματα βγαίνουν από το αμάξι και τοποθετούνται στην θέση τους πάνω στους βράχους. Το πρώτο καλάμι έτοιμο και ρίχνετε στην μάχη. Δολωμένο με ολόκληρη μάνα. Μετά από λίγο άλλο ένα και αυτό με δόλωμα μάνα παίρνει το δρόμο του προς την θάλασσα. Και τώρα το βάρη πυροβολικό.

Ένα καλάμι με ολόκληρη σαρδέλα.
Ο ήλιος έχει αρχίσει και ανεβαίνει ψιλά. Καυτός. Η ζέστη ανυπόφορη. Μια ομπρέλα παίρνει μέρος στο όλο σκηνικό. Καμία κίνηση από τα καλάμια. Τα δολώματα φαγωμένα. Ξανά και ξανά. Κατά τις 11:00 ακούγετε το κινητό μου να κτυπάει. “Μικρέ ψαρά” ακούγετε “να βάλω φωτιά για τα ψάρια?” Ο αδελφός μου μόλις είχε ξυπνήσει και αγωνιούσε τι είχε γίνει. “5 τσιπούρες του κιλού και δυο γοφάρια του 1,5kgr …” του είπα και αμέσως ακούστηκε από τον αδελφό μου “…ναι και ένα ξιφία”. “Απογοήτευση” του λέω. “Ούτε τσιμπιά. Λιάνομα”. “Υπομονή και θα έρθουν και τα μεγάλα ” μου λέει. Δολώνω ξανά και ρίχνω πάλι.

Επιστρέφω στην σκιά της ομπρέλας. Καθώς μιλούσα με την φίλη μου για τις διακοπές μας, αντιλαμβάνομαι με την άκρη του ματιού μου κίνηση σε ένα από τα καλάμια… “Καλός το” είπα και έτρεξα. Πιάνω το καλάμι στα χέρια μου και ένιωσα τα πρώτα κεφάλια. “Μεγάλο” φωνάζω καθώς αρχίζω να το φέρνω προς τα έξω. Σε λιγάκι το βλέπω να έρχεται. Μια τσίπουρα γύρω στο κιλό. “Κοίτα να δεις που θα βγει αληθινό αυτό που έλεγα στο τηλ στον αδελφό μου” είπα. Η μάχη που έκανε όταν την έφερνα δεν έδειχνε το μέγεθος της. Ετοιμάζω την απόχη ώστε να το φέρω έξω… και τότε κάνει ένα άνοιγμα στο στόμα της και με αφήνει με το καλάμι στα χεριά. Το πρόσωπο μου χλόμιασε. Ο βράχος που στεκόμουν πάνω του χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. “Το έχασα” είπα με μια φωνή, ίσα ίσα που βγήκε από το στόμα μου. Καθόμουν και κοιτούσα το άδειο αγκίστρι. Γυρίζω και κοιτάω το πρόσωπο της φίλης μου. Την ίδια έκφραση και στο δικό της. Απογοήτευση. “Θα σε κανονίσω τώρα” λέω στη θάλασσα και δολώνω ξανά. Βγάζω και το καλάμι που είχα δολωμένο συνεχεία με σαρδέλα και το ετοιμάζω με μάνα μιας και σε αυτό το δόλωμα είχα την τσίπουρα. Τρία καλαμιά μάνα.

b 26179 2735 225x300 - Το πρώτο μου Μεγάλο ψάρι .Η ώρα έχει πάει 12:30… και μέσα στην ζέστη ακούω μια θαυμάσια μελώδια. Το καλάμι που μέχρι τώρα ψάρευε σαρδέλα έκανε το θαύμα του. Το καλάμι λυγισμένο από το τράβηγμα και τα φρένα να παίρνουν. Τα μάτια μου άνοιξαν ορθάνοικτα και ένα χαμόγελο στα χείλια μου εμφανίστηκε. Παίρνω το καλάμι στα χέρια μου και καρφώνω. Η καρδία μου χτυπούσε δυνατά μιας και τέτοια αντίσταση δεν είχα νιώσει ξανά. Έβλεπα το καλάμι λυγισμένο και τα φρένα να ακούγονται. Τα κεφάλια δυνατά και μαχητικά. Λύνω λίγο ακόμα τα φρένα για να κουράσω τον μαχητή που έφερνα. Μετά από αρκετή ώρα μάχης είδα μια ασημένια φιγούρα να εμφανίζετε από τα βάθη την θάλασσας.

“θεέ μου” σκέφτηκα τότε, “μην το χάσω και αυτό” μιας και με είχε απογοήτευση πριν από λίγο η θάλασσα. Έκανε μια προσπάθεια να απομακρυνθεί, αλλά τα φρένα σωστά ρυθμισμένα το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει λίγα μετρά.

Ερχόταν τώρα στην αγκαλιά μου. Η απόχη στην θέση της να την δεχτεί. Η πρώτη προσπάθεια αποτυχημένη. Και η δεύτερη. Έδεινε ακόμα την μάχη της προς την ελευθερία. “Δεν θα σε χάσω και εσένα” φώναξα. Η φίλη μου να κοιτάζει χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Στο ένα χέρι το καλάμι να φέρνει το ψαρί και στο άλλο την αποχή να προσπαθώ να το βάλω μέσα .
Τότε ακούω μια φωνή από μακριά να με ερωτάει αν θέλω βοήθεια. “έλα” του φωνάζω. Είχε έρθει με την οικογένεια του για μπάνιο και με είδε να παλεύω με το ψαρί και προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Πιάνει την αποχή και όπως ήταν μέσα στη θάλασσα κάνει πρώτη προσπάθεια.

Την δεύτερη όμως κατακουρασμένο το ψαρί μπήκε στη αποχή. Το αποτέλεσμα ήταν μια τσίπουρα 2,2 kgr. Το χαμόγελο στα χείλια μου σαν μικρού παιδιού στο πρώτο του δώρο. Το ίδιο και των δυο παραβρισκόμενων. Της φίλης μου και του φίλου που με βοήθησε. Μάλιστα ο «άγνωστος φίλος» από την χαρά του μας έφερε αχινούς που είχε βγάλει για να τους φάμε.

b 26179 2737 225x300 - Το πρώτο μου Μεγάλο ψάρι .“Πρώτη φορά βλέπω να βγαίνει τέτοιο μεγάλο ψαρί από έξω” μου είπε. “Πρώτη φορά που βγάζω τέτοια τσίπουρα απέξω” του λέω και εγώ με το χαμόγελο καρφωμένο στα χείλια μου. Είχα βγάλει μεγάλες τσιπούρες τις τάξεως των 1,5 Kgr- 1,8Kgr. Ποτέ όμως δεν ξεπέρασα τα 2Kgr. Το κατάφερα όμως σήμερα. Μετά αφού συνήρθα από την ένταση της στιγμής, τηλεφωνώ στον αδελφό μου για τα καθέκαστα. “Ο μικρός ψαράς έκανε το θαύμα του” του λέω. “Μεγάλο ?” με ερωτάει. “Θα δεις στην φωτογραφεία που θα σου στείλω” του είπα. Σε λιγάκι με παίρνει και μου λέει πως τα κατάφερα με το θηρίο και του είπα το σκηνικό όπως εξελίχθητε.

Τότε είναι που είδα ένα άλλο καλάμι να γέρνει και αυτό με την σειρά του προς την θάλασσα. “Σε αφήνω” του φωνάζω παρατώντας το κινητό στα βράχια και τρέχω προς το καλάμι. Ο άγνωστος φίλος (άγνωστος γιατί ούτε το όνομα του δεν ρώτησα από την ένταση και στενοχωριέμαι που δεν το έκανα) ακολούθησε από πίσω και ξαναβουτάει στην θάλασσα με την αποχή. Η μάχη δεν ήταν όπως η προηγούμενη. Ήταν μια τσίπουρα των 500gr. Χωρίς πολλά πολλά μπήκε και αυτή στο ψυγείο μαζί με την μεγάλη.

Η ώρα είχε πάει 2:30 το μεσημέρι. Ώρα για να αποχωριστώ την απλόχερη θάλασσα με το δώρο των 2,2 kgr τσίπουρα και το μωρό της των 500gr. Η επιστροφή ευχάριστη και μέσα στα γέλια και στα τραγούδια για την μεγάλη κορώνατη που ερχόταν μαζί μας. Η χαρά ήταν μεγαλύτερη από την κούραση και την ταλαιπωρία της κούρασης που δεν καταλάβαμε το ποτέ φτάσαμε πάλι μέσα στην πόλη.

Το μυαλό μου ακόμα είναι στο ψαρί…και περιμένω ποτέ θα περάσουν οι μέρες για να νιώσω ξανά την τέτοια εμπειρία και την ευχαρίστηση να είμαι διπλά στη θάλασσα δίνοντας μου τέτοιες συγκινήσεις. Το σ/κ δεν αργεί….Μπορεί να είναι λίγο κουραστική η αφήγηση , αλλά είναι μεγάλος ο ενθουσιασμός μου για το ψαρί που έβγαλα και ήθελα να το μοιραστό μαζί σας όπως το ένιωσα. Δεν φτάνει φυσικά το μέγεθος άλλων ψαριών που βλέπω κατά καιρούς στο site, αλλά για μένα ήταν μεγάλο.

diafanos Θωμάς

Share