Οι κάτοικοι στις όχθες του Νείλου, από μια άποψη, θεωρούνται στην Ιστορία, μεταξύ αυτών που δεν ευνοήθηκαν απ’ τη φύση γιατί αν κι ο καλός ποταμός κατέβαζε κάθε χρόνο νέα εύφορη γη σε μεγάλες περιοχές, μεγάλοι κι εξαιρετικά σκληροί λιμοί προκάλεσαν πραγματικές εκατόμβες στους κάτοικους του εσωτερικού και του Δέλτα.
img1 13 300x235 - Το ψάρεμα στην αίγυπτοΟ Νείλος ήταν πολύ πλούσιος σε ψάρια, που τα ψάρευαν με δίχτυα και πετονιές στην κοίτη του, όταν υπήρχε ξηρασία, ενώ έπιαναν απίθανες ποσότητες ψαριών όταν πλημμύριζαν χιλιάδες εκτάρια της πεδιάδας και όταν αποσύρονταν στα νερά, άφηναν βαθείς λάκους, όπου ήταν πολύ εύκολο να τα πιάσουν.
Τόσα ήταν τα ψάρια που μάζευαν μ’ αυτό τον τρόπο, ώστε στην συνέχεια απ’ την Αίγυπτο, έκαναν εξαγωγή σε άλλες χώρες αφού τα ξέραιναν απλά στον ήλιο. Φαίνεται πως στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και στους ίδιους τους Λατίνους (πουδεν μπορούσαν να παραπονεθούν για έλλειψη ψαριών) άρεσε ιδιαίτερα το ξεραμένο ψάρι που προερχόταν από την Αϊγυπτο
Οι  Λατίνοι ιστορικοί και ταξιδιώτες διηγήθηκαν τόσα γι αυτά.
Το ψάρι αποτέλεσε ίσως την βασική τροφή των φτωχών του εσωτερικού της χώρας οι οποίοι δεν είχαν σχεδόν καμμιά δυνατότητα να προμηθευτούν κρέας με την εκτροφή ζώων ή με το κυνήγι. Τα προϊόντα του ψαρέματος και της γεωργίας αποτέλεσαν την ουσιαστική τροφή των Αιγυπτίων για μια μεγάλη χρονική περίοδο, έστω κι αν αυτές οι δραστηριότητες δεν βελτίωσαν την οικονομική τους κατάσταση.
Οι ζωγραφιές και τ’ ανάγλυφα που βρέθηκαν στους τάφους των βασιλιάδων αναπαριστάνουν συχνά ανθρώπους να ψαρεύουν κι ειδικά μ» αγκίστρι, από ατρακτοειδή κι ευκίνητα πλεούμενα. Η χρήση του καλαμιού παριστάνεται ξεκάθαρα κι η στάση των ψαράδων μαρτυράει μια σχετική δεξιοτεχνία.
Είναι πιθανό η διαδικασία συντήρησης του ψαριού, με την τοποθέτηση του στις καυτερές ηλιακές ακτίνες, να έγινε σύντομα μια οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα, οπότε το ψάρεμα, τόσο στο ποτάμι όσο και στα γύρω έλη που δημιουργούντο μετά τις πλημμύρες, έπρεπε να γίνεται με την χρησιμοποίηση πολλών ανθρώπων και με δίχτυα κατάλληλα για το εντατικό ψάρεμα.
A5 186x300 - Το ψάρεμα στην αίγυπτοΤο ψάρι έγινε εθνικό προϊόν και μια κατηγορία εμπόρων ασχολήθηκε αποκλειστικά με την εξαγωγή του. Αυτό σημαίνει πως η οργάνωση της αλιείας, αν και δεν επέφερε κοινωνικά ωφέλη για τους φτωχούς, έπρεπε να αποτελούσε μια δραστηριότητα με πρωτεύουσα σημασία.
Αν κι οι Αιγύπτιοι που ζούσαν στις ακτές ψάρευαν αποδοτικά στην θάλασσα, ωστόσο τα περισσότερα (οφέλη της αλιευτικής δραστηριότητας, αποκομίζονταν πάντα απ’ τα προϊόντα των γλυκών νερών, πιθανά από την μεγαλύτερη ευκολία του ψαρέματος σ» αυτά.
Είναι ενδιαφέρον επίσης να σημειώσουμε πως στην Αίγυπτο από είκοσι αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού, το ψάρεμα είχε αποχτήσει μια μεγάλη οικονομική σημασία κι ίσως και μια τελειοποιημένη τεχνική όσον αφορά την συντήρηση των ψαριών, με τον τρόπο του παστώματος και του ξεράματος.
Εκείνη την εποχή είναι αρκετά πιθανό να θεωρείτο το ψάρεμα σαν σπορ και να γινόταν με την πετονιά για τα μικρά ψάρια και με το καμάκι για τα μεγαλύτερα. Πρωτύτερα γινόταν μόνο με δίχτυα.
Στην αρχαία Αίγυπτο, το ψάρεμα που στόχευε να ικανοποιήσει τις ατομικές επισιτιστικές ανάγκες γινόταν με μικρά δίχτυα περίπου παρόμοια μ» αυτά που έχουμε σήμερα: τον πεζοβόλο και την τρυτάνη, ενώ την νύχτα έριχναν πολυάριθμους κιούρτους από λυγαριά.
Εκτός απ’ τα ψάρια ψαρεύανε και κροκόδειλους με μεγάλα αγκίστρια, και μεταλλικές πετονιές όπου δολώνονταν μεγάλα κομμάτια κρέας γουρουνιού. Φυσικά ο κροκόδειλος ψαρευότανε μόνο σ’ εκείνες τις περιοχές, όπου δεν προστατευόταν από θρησκευτικές δοξασίες.
Πηγή παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια ψαρέματος 

Share