Αναμφίβολα οι Ασσύριοι υπήρξαν μεγάλοι κι ικανοί ψαράδες, τόσο στη θάλασσα όσο και στα γλυκά νερά, με ατομικά εργαλεία και μέσα μαζικής αλιείας.

Εγκατεστημένοι σε μια χώρα μ’ εξαιρετικά πλούσια νερά και ψάρια από τα καλύτερα είδη, αφού η πατρίδα τους ήταν ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη, είναι κατανοητό το γεγονός ότι έδιναν στο ψάρεμα ειδική σημασία και φροντίδα.
Τον καιρό της Ασσυριακής ακμής η Μεσοποταμία ήταν μια χώρα, που είχε γίνει φοβερά εύφορη από μεγάλα και σημαντικά κανάλια που αποτελούσαν ένα υπέροχο σύστημα ορθολογικής άρδευσης. Το νερό, σ’ αυτά τα κανάλια, έτρεχε μέσα από υδατοφράχτες που λειτουργούσαν χωρίς λάθη, κίνδυνους ή διακοπές. Για την λειτουργία των υδατοφραχτών είχε οριστεί ειδικευμένο προσωπικό.

Αποδείξεις που υποδηλώνουν ότι στους Ασσύριους τα ψάρια αποτελούσαν σημαντικό στοιχείο για την οικονομία και την διατροφή, και κατά συνέπεια το ψάρεμα ήταν μια σημαντική οικονομική λειτουργία, μας δίνονται από πολυάριθμες έρευνες για την ζωή αυτού του λαού κι από σημαντικές μελέτες πάνω σε κομμάτια της ασσυριακής μυθολογίας, όπου η αναφορά κι η εικόνα του ψαριού βρίσκονται συχνά.
Αντίθετα με τους Ασσύριους οι λαοί της Ινδίας και της Περσίας δεν είχαν τάσεις προς το ψάρεμα.
Στην Ινδία το ψάρι. θεωρείτο τροφή των φτωχών και συνήθως πιανόταν και τρωγόταν απ» τις κατώτερες τάξεις, που όμως δεν υπολόγιζαν και πολύ αυτή την τροφή εκτός από ειδικές περιόδους λιμών.
Όπως κι οι Ινδοί έτσι κι οι Πέρσες δεν διακρίνονται σαν ψαράδες ανάμεσα στους αρχαίους λαούς, αφού ψαρεύουν μονάχα για ν’ αποχτήσουν άμεσα την μόλις απαραίτητη τροφή τους.
Μια σημαντική δραστηριότητα, που σχετίζεται με το ψάρεμα, των Περσών που ζούσαν στις ακτές, αποτελείται από την αλιεία των μαργαριτοφόρων όστρακων. Από δέκα αιώνες π.χ. τα μαργαριτάρια θεωρούνταν εμπορεύματα αξίας, που εύκολα μπορούσαν ν’ ανταλλαχτούν με εμπορεύματα άλλων χωρών.
Οι Εβραίοι ψάρευαν σχεδόν αποκλειστικά στις λίμνες, προτιμώντας τα προϊόντα των γλυκών νερών από τα θαλάσσια. Σίγουρα δεν θεωρούσαν το ψάρεμα σαν ευχαρίστηση ή σπορ αλλά αποκλειστικά σαν επάγγελμα έτσι ώστε το ψάρεμα μ’ αγκίστρια, αν και δεν ήταν άγνωστο, δεν συνηθιζόταν καθόλου. ενώ μεγάλες ποσότητες ψαριών, που τις έπιαναν με δίχτυα, πουλιόνταν καθημερινά στις αγορές.
Οι Εβραίοι έδιναν στο ψάρι την σωστή του αξία, σαν μέσο διατροφής, και το επάγγελμα του ψαρά ήταν αρκετά διαδομένο, κύρια ανάμεσα στους κατοίκους των παραλίμνιων περιοχών, που ήταν ιδιαίτερα ικανοί.
Και το Ευαγγέλιο δικαιώνει το επάγγελμα του ψαρά. για πολλούς κατοίκους της Γαλιλαίας κι ειδικά για τους μαθητές τού Χριστού,
Οι Εβραίοι δεν έκαναν εξαγωγή ψαριών στις κοντινές χώρες, αν κι έπιαναν άφθονα. Αντίθετα τα ψάρια ήταν αντικείμενο προσοδοφόρο για το εσωτερικό εμπόριο. Το παστωμένο ψάρι το έστελναν σε μεγάλες ποσότητες, για παράδειγμα στην Παλαιστίνη, όπου το φρέσκο προϊόν σπάνιζε ή έλειπε ολοκληρωτικά.
Μεγάλοι κι ικανοί ψαράδες ήταν οι Φοίνικες, που ψάρευαν τόσο στη θάλασσα όσο και στα γλυκά νερά.
Το ψάρι το πάστωναν σε μεγάλες ποσότητες και αποτελούσε αντικείμενο εκτεταμένου εμπορίου, που καθόριζε μια σειρά συμπληρωματικές δραστηριότητες της αλιείας.
Αληθινά, ψαράδες σε βιομηχανικό επίπεδο οι Φοίνικες είχαν σταθερές εγκαταστάσεις με δίχτυα, σε εντυπωσιακό μέγεθος, για το πιάσιμο των αποδημητικών ψαριών. Είναι πιθανό να ανακάλυψαν αυτοί το θυννείο γιατί, απ’ ότι γνωρίζουμε, μεγάλα αλιευτικά κέντρα τόννου είχαν δημιουργηθεί απ’ αυτούς τους μεγάλους θαλασσοπόρους, ανοιχτά απ’ τις ακτές της Αφρικής, της Σικελίας και της Ισπανίας.
Οι Φοίνικες είχαν διοργανώσει πραγματικούς σταθμούς επεξεργασίας των ψαριών που το μεγαλύτερο μέρος τους ήταν κοντό στ» αλιευτικά κέντρα. Ακολουθούσαν δε μια τακτική και οικονομική αντίληψη, που θεωρείται πολύ μεταγενέστερη απ’ την εποχή της ακμής τους.
Ενώ τα θαλάσσια ψάρια αποτελούσαν αντικείμενο ευνοϊκών ανταλλαγών κι εμπορίου, τα ψάρια του γλυκού νερού καταναλώνονταν περισσότερο απ’ τους ίδιους τους κατοίκους και ιδιαίτερα απ’ τους ψαράδες. Πράγματι, φαίνεται πως οι Φοίνικες δεν είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τα ψάρια του γλυκού νερού, εκτός κι αν υπήρχαν σε μεγάλες ποσότητες.
Σίγουρα οι Φοίνικες έκαναν εξαγωγές μεγάλων ποσοτήτων διατηρημένων ψαριών, σ» όλους τους λαούς τής Μεσογείου, και χρησιμοποιούσαν τα καλύτερα πλοία, που διέσχιζαν τις θάλασσες εκείνη την εποχή. Πρέπει λοιπόν να θεωρήσουμε βάσιμη την γνώμη ορισμένων ιστορικών, ότι δηλαδή ήταν οι Φοίνικες που ανακάλυψαν τα συρτά δίχτυα και τις κατάλληλες για το εντατικό ψάρεμα εγκαταστάσεις. Όμως αυτή η άποψη έχει μια σχετική αξία ή τουλάχιστον ισχύει για την περιοχή της Μεσογείου, γιατί, από πιο αρχαίους καιρούς, οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν τεράστια δίχτυα και ευφυή συστήματα για την μαζική παγίδευση των ψαριών, πράγμα που τους κατατάσσει σαν τους καλύτερους και πιο θαρραλέους ψαράδες όλων των εποχών.

 

Share