Οι Ρωμαίοι, επεκτεινόμενοι προς την Γαλατία και την Γερμανία, βρήκαν ποτάμια πλούσια σε ψάρι και λαούς που δεν τα έτρωγαν καθόλου.
b eyropi1 - Το ψάρεμα στους λαούς της Βόρειας και Κεντρικής ΕυρώπηςΕιδικά στην Γαλατία τα ποτάμια αφθονούσαν σε εκλεκτό ψάρι, τόσο που μετέφεραν στην Ρώμη μεγάλες ποσότητες διατηρημένου προϊόντος.
Οι κάτοικοι της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης τρεφόντουσαν βασικά με κρέας και προτιμούσαν τα προϊόντα του κυνηγιού από αυτά του ψαρέματος, με το οποίο ασχολούντο σπάνια.
Κι οι κάτοικοι της Γαλατίας και της Βόρειας Ιταλίας που, κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ψάρευαν κύρια για να πουλήσουν τα ψάρια στους κατακτητές, με την ήττα των τελευταίων, εγκατέλειψαν κάθε σχετική με το ψάρεμα δραστηριότητα.
Η αποδιοργάνωση των μεταφορών, η μικρή ζήτηση τροφίμων έριξαν στην μιζέρια τους κάτοικους των ακτών και των ποταμών, οπότε αν αυτοί εξακολουθούσαν να ψαρεύουν το έκαναν από την ανάγκη να τραφούν. Την ίδια τύχη είχαν κι οι άλλοι λαοί των ακτών της Μεσογείου. Κατά συνέπεια το ψάρεμα έχασε κάθε σπουδαιότητα κι ενδιαφέρον.
Αν είναι κατανοητό πως οι Γερμανικοί λαοί απαξιούσαν να τραφούν με ψάρι, επειδή τα εδάφη της Κεντρικής Ευρώπης ήταν πλούσια σε κυνήγι, φαίνεται περίεργο πώς οι λαοί του Βορρά, οι Σκανδιναβοί, οι Δανοί κι οι Βρετανοί περιφρονούσαν τα ψάρια, ενώ ζούσαν σε περιοχές πλούσιες σε ψάρια τόσο της θάλασσας όσο και του γλυκού νερού. Όμως μια πραγματικά περίεργη εξαίρεση, θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει κάθε αρνητική στάση απέναντι στο ψάρεμα τις αρχές του Μεσαίωνα.
όταν ήταν ακόμα αισθητά τα αποτελέσματα της Ρωμαϊκής ήττας από οικονομική άποψη. Αυτή η εξαίρεση είναι το μεγάλο ενδιαφέρον των λαών του Βορρά, για το ψάρεμα της ρέγκας.
Με τις μετακινήσεις των στρατιών των βαρβάρων προς τον Νότο, με την εξάπλωση των Βόρειων λαών για την εξεύρεση νέων και καλύτερων πόρων ζωής, η μαζική τροφή είχε αναμφίβολα μεγάλη σημασία. Αυτή η τροφή, τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος της, αποτελείτο από την ρέγκα, ψάρι που από τότε πιανόταν σε μεγάλες ποσότητες και που μπορούσε να διατηρηθεί και να μεταφερθεί.
Πολλοί υποστηρίζουν πως χάρη στο εντατικό ψάρεμα αυτού του είδους, τόσο άφθονο ώστε ν’ αποτελέσει έναν από τους μεγαλύτερους πόρους των λαών του Βορρά στις αρχές του Μεσαίωνα, η οικονομία αυτών των λαών προόδευσε με εκπληκτικό τρόπο. Από την «Ιστορία της Αλιείας» του Τομάτσι σας δίνουμε την παρακάτω παράγραφο.
«Είδαμε πως ο ‘¶γιος Βιλφρίδος έφερε στους Αγγλοσάξονες, μαζί με την Χριστιανική πίστη, την τέχνη του ψαρέματος στην θάλασσα. Όπου υπήρχε μοναστήρι, το ψάρεμα ευνοείτο με όλα τα δυνατά μέσα. Οι ιερωμένοι αφιέρωναν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους, στην κατασκευή διχτύων. Ένα ντοκουμέντο του Εντελβέρτου, βασιλιά του Κεντ, είναι πως το 741 παραχωρεί στον αββά του Λίμνεη μια ψαραγορά κοντά στις καλύβες των ψαράδων. Τους επόμενους αιώνες αναρίθμητες πράξεις αναφέρουν δωρεές, όπου το ψάρι και κύρια η ρέγκα έχουν μια σημαντική θέση. Το 1030 ο Ροβέρτος ο Διάβολος, δούκας της Νορμανδίας, χαρίζει στους μοναχούς της Αγίας Αικατερίνης μια ψαραγορά και πέντε έλη στην Βιέννη που απόδιδαν πέντε χιλιάδες ρέγκες τον χρόνο. Το 1070 ο Ροβέρτος ο Β δωρίζει στον αββά του Σαιν Αρμάν της Ρουέν, δυο εκατομμύρια ρέγκες. Το 1080 ο Γιλβέρτος του Κλερ, Νορμανδός άρχοντας, δωρίζει στην Επισκοπή του Στοκ, στην Αγγλία, πέντε εκατομμύρια ρέγκες από το Ντεσένινγκεν, κομητεία του Σάφολκ. Το 1068 ο Ρόμπερτ Μάλλετ, άλλος Νορμανδός άρχοντας δωρίζει στο μοναστήρι του ‘Αη στο Σάφολκ το εισόδημα απ’ τις ρέγκες του Ντάνγουϊτς … και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμα. Σίγουρα πάντως οι ρέγκες ψαρεύονταν στην Βόρεια Θάλασσα αρκετά πριν την εξάπλωση του Χριστιανισμού, όμως μετά, εντάθηκε η αλιεία τους.
b eyropi2 300x141 - Το ψάρεμα στους λαούς της Βόρειας και Κεντρικής ΕυρώπηςΌλοι οι λαοί που κατοικούσαν στις ακτές της Βαλτικής, ασχολούντο κάθε χρόνο με το ψάρεμα της ρέγκας κι ειδικά οι
Δανοί, οι Γερμανοί κι οι Φινλανδοί. Τα μέσα αλιείας δεν ήταν διαφορετικά από τα σημερινά και τα μακριά δίχτυα ήταν φτιαγμένα με δεξιοτεχνία, που θα ζήλευαν κι οι σύγχρονοι μάστορες.
Η πρόοδος στα συστήματα αλιείας είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει η ρέγκα ένα από τα βασικά είδη διατροφής των Βόρειων λαών, επειδή επίσης από την αφθονία της, είχε χαμηλή τιμή.
Δεν πρέπει να πιστεύουμε πως αυτή η τροφή καταναλωνόταν μόνο από τους παράκτιους πληθυσμούς. Οι αλατισμένες ρέγκες μπορούσαν εύκολα να μεταφερθούν στο εσωτερικό. Έτσι οι Γερμανοί εκμεταλλεύτηκαν αυτή την αφθονία.
Μαζί με τους Δανούς, οι Νορβηγοί ειδικεύτηκαν σ’ αυτό το ψάρεμα, στην κατεργασία του προϊόντος και στην μεταφορά του, οπότε οι κάτοικοι της ενδοχώρας έγιναν σύντομα μεγάλοι καταναλωτές ρέγκας.
Το εμπόριο της ρέγκας κι η εξαγωγή της, προκάλεσαν μια σημαντική εισροή πλούτου στις ακτές της Βόρειας και της Δυτικής Ευρώπης. Οι Νορβηγοί, Δανοί και Γερμανοί ψαράδες πλούτισαν σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα κι όλοι οι παράκτιοι πληθυσμοί είχαν ουσιαστικό όφελος. Η έντονη αλιευτική δραστηριότητα απαίτησε την ανέγερση πόλεων, που αν αργότερα έγιναν πολύ σημαντικές, και τότε ήταν κέντρα καλοζωίας. Το κυριότερο από αυτά τα κέντρα ήταν από την αρχή, η πόλη του Αμβούργου.
b eyropi3 - Το ψάρεμα στους λαούς της Βόρειας και Κεντρικής ΕυρώπηςΤο ψάρεμα της ρέγκας, είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία μονοπωλιακών οργανώσεων, όπως η Αυστριακή Ένωση, όπου ανήκαν διάφορες πόλεις, όπως το Αμβούργο κι η Βρέμη. Η Ένωση έγινε σύντομα μια μεγάλη οικονομική και πολιτική δύναμη, με δικό της στρατό και στόλο, που χρησίμευαν να προστατεύουν τα συμφέροντα της ακόμα κι ενάντια σε εχθρικά κράτη. Για παράδειγμα, το 1242 ο στόλος της Ανσεατικής Ένωσης ναυμάχησε με τους Δανούς, κατέστρεψε την Κοπενγχάγη και ανάπτυξε μετά απ’ αυτή τη νίκη, μια τέτοια ισχύ που καμία ναυτική δύναμη του Βορρά δεν μπορούσε να αμφισβητήσει.
Αυτό το οικονομικό φαινόμενο, τα χαρακτηριστικά του κι η πολιτική του εξέλιξη, αξίζουν μια σύντομη αλλά προσεκτική εξέταση γιατί συντέλεσε αποφασιστικά στην τύχη ορισμένων χωρών και στην ιστορική ανάπτυξη αρκετών λαών της Ευρώπης. Ειδικά αυτών των λαών, που έπαιξαν σημαντικό πολιτικό ρόλο στην ήπειρο τους, στους μετέπειτα αιώνες.

Πηγή παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια ψαρέματος 

Share