Γίνεται προπάντων από ερασιτεχνισμό, παρά για να βγει κάποιο πραγματικό κέρδος απ’ αυτό. Κάποτε το εμπόριο της καραβίδας ήταν πολύ πιο ανεπτυγμένο, ιδιαίτερα σε ορισμένες περιοχές,

untitled 1 - Το ψάρεμα της καραβίδαςαλλά σήμερα δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο που να απαιτεί να υπάρχουν ψαράδες που ν’ ασχολούνται με αυτό το ψάρεμα. Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλοί ερασιτέχνες ψαράδες της καραβίδας, που βρίσκουν στο ψάρεμα αυτό μια διασκεδαστική αλλαγή σε σχέση με το ψάρεμα άλλων ειδών.
Το ψάρεμα της καραβίδας του γλυκού νερού, εκεί που κατά κάποιο τρόπο βρίσκεται σε αφθονία, είναι αρκετά διασκεδαστικό. Η πιο διαδομένη μέθοδος, αυτή που αποδίδει τον μεγαλύτερο αριθμό θηραμάτων, είναι αναμφίβολα το ψάρεμα με τα χέρια, που στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης όμως απαγορεύεται. Φυσικά είναι πολλά τα παιδιά που κατά τις καλοκαιρινές τους εκδρομές κοντά σε ποτάμια, όταν παρατηρούν την ύπαρξη καραβίδων, ασκούν αυτό το απαγορευμένο ψάρεμα, όπως εξάλλου κάνουν και με τα μικρά ψαράκια, όταν τύχει η περίπτωση. Μια μέθοδος που χρησιμοποιούσαν πλατιά σ’ όλη την Ευρώπη κάποτε, για το εντατικό ψάρεμα των καραβίδων, ήταν η τοποθέτηση μικρών αρμαθιών από ξερά κλαδιά, που στο εσωτερικό τους περιείχαν σάπιο κρέας ή εντόσθια από κοτόπουλο και άλλες χαλασμένες τροφές και οι οποίες είναι το πιο ελκυστικό δόλωμα για αυτό το οστρακόδερμο.
Στα ποτάμια όπου υπήρχαν καραβίδες σε ορισμένη ποσότητα, αυτή η μέθοδος ψαρέματος (που δεν θα μπορούσε να καθοριστεί αν είναι απαγορευμένη, επειδή ο νόμος δεν είναι σαφής σ’ αυτό το σημείο, αλλά μάλλον έπρεπε να απαγορεύεται γιατί άλλες παρόμοιες μέθοδοι ήταν απαγορευμένες) έγκειτο στο να τοποθετούνται μικρές αρμαθιές που είχαν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε η καραβίδα, για να φτάσει το κρέας που υπάρχει στο εσωτερικό, να μπορεί να εισχωρήσει σχετικά εύκολα ανάμεσα στα κλαδιά. Μετά η αρμαθιά δένονταν με ένα σχοινί σ’ ένα θάμνο ή σε ένα δέντρο κοντά στην όχθη, έτσι ώστε να βρίσκεται εύκολα και να μπορούν να τη σηκώσουν.
untitled1 1 - Το ψάρεμα της καραβίδαςΗ καραβίδα του γλυκού νερού κινείται, όπως σχεδόν όλα τα οστρακόδερμα, πιο εύκολα τη νύχτα κι αυτό το είδος ψαρέματος γίνεται ως επί το πλείστον τις νυχτερινές ώρες. Η αρμαθιά τοποθετήται στην κατάλληλη θέση, στην άμμο του βυθού, και ο ψαράς την εγκαταλείπει και γυρίζει εκεί την αυγή της επόμενης μέρας. Χρησιμοποιώντας το σχοινί με το οποίο έχει δέσει την αρμαθιά απ’ την όχθη, την τραβά γρήγορα έξω απ’ το νερό με τρόπο ώστε οι καραβίδες που έχουν μπει να μην έχουν τον καιρό και τη δυνατότητα να βγουν απ’ τα διαστήματα ανάμεσα απ’ τα λεπτά κλαδιά, τα οποία αποτελούν τη φυλακή τους. Αν αυτή η διαδικασία δεν γίνει με την αναγκαία επιδεξιότητα, τότε οι καραβίδες εγκαταλείπουν την αρμαθιά και μόνο ελάχιστα άτυχα οστρακόδερμα μπορούν να πιαστούν. Αν όμως όλη η επιχείρηση γίνει όπως πρέπει, τότε φυσικά ο αριθμός των καραβίδων που θα πιαστούν θα είναι σημαντικός. Πράγματι, προσκολυόμενες απ’ τη μυρωδιά του χαλασμένου δολώματος, που παρασύρεται προς τα κάτω ακόμα και με το παραμικρό ρεύμα, οι καραβίδες μπορούν να φτάσουν κι από μεγάλες αποστάσεις για να untitled2 300x200 - Το ψάρεμα της καραβίδαςβρουν το μέρος όπου υπάρχει η τροφή που τους δελεάζει. Συνεπώς μ’ αυτή τη μέθοδο το ψάρεμα αφορά μια μεγάλη περιοχή κάτω από εκεί που τοποθετήθηκε η παγίδα και έτσι αν το ψάρεμα αυτό γίνεται συχνά, τότε η περιοχή αδειάζει κυριολεκτικά από καραβίδες.
Οι επαγγελματίες ψαράδες κάποτε έβαζαν ένα σχετικά μεγάλο αριθμό απ’ αυτές τις αρμαθιές και συνεπώς μπορούσαν να βγάζουν, με πολύ λίγο κόπο, μια καλή ψαριά με αυτή τη δραστηριότητα. Οι καραβίδες ήταν πάντα άφθονες γιατί τις πιο μικρές τις έριχναν πάλι στο νερό. Κρατούσαν μόνο τα οστρακόδερμα που ξεπερνούσαν τα 10 εκατοστά, επειδή και ο νόμος επιβάλλει το ψάρεμα των μεγάλων μόνο καραβίδων.
Μια άλλη πολύ παράξενη και διασκεδαστική μέθοδος ψαρέματος της καραβίδας είναι η παρουσίαση με μια ορμιά ενός κομματιού σαπισμένου κρέατος. Αυτό το δένουν σε ένα νήμα το οποίο συνδέουν στην άκρη με ένα κλαδί, κατάλληλου μήκους, ανάλογα με το πλάτος του ποταμού και τις ανάγκες του ψαρέματος.untitled4 300x200 - Το ψάρεμα της καραβίδας Ένας ψαράς γνώστης των συνηθειών αυτού του οστρακόδερμου ξέρει να καλάρει με προσοχή το δόλωμα του, κοντά στις απότομες λακκούβες και στις πέτρες κάτω απ’ τις οποίες έχει βρει καταφύγιο το οστρακόδερμο. Αν ο ψαράς χρησιμοποιεί την κατάλληλη μέθοδο, η καραβίδα δεν θα διστάσει να βγει απ’ το καταφύγιο της για να πάρει το δόλωμα. Ανασηκώνοντας με προσοχή και χωρίς τραντάγματα το δόλωμα απ’ το βυθό, η καραβίδα βγαίνει έξω απ’ το νερό και με ταχύτητα την ακουμπά στην ξηρά, όπου είναι πια στη διάθεση του. Αυτός ο τρόπος ψαρέματος είναι αρκετά διασκεδαστικός και αποτελεί μια ευχάριστη ποικιλία στο συνηθισμένο ψάρεμα. Μπορεί επίσης να δώσει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να γευτεί κανείς ένα πολύ ωραίο πιάτο απ’ αυτά τα οστρακόδερμα που, αντίθετα μ’ όσα υποστηρίζουν μερικοί, είναι νόστιμα.
Μια τρίτη μέθοδος για το πιάσιμο των καραβίδων του γλυκού νερού, γίνεται με τη χρήση ενός μικρού μπέντουλα με λεπτά σχετικά μάτια, στο κέντρο του οποίου τοποθετείται στο συνηθισμένο κομμάτι σαπισμένου κρέατος. Αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μεγαλύτερες πιθανότητες στα πιο μεγάλα ποτάμια και μπορεί να αποδώσει σημαντική ποσότητα καραβίδων, αν αυτές είναι πολυάριθμες στην περιοχή, επειδή κάθε καλάρισμα του μπέντουλα δίνει αρκετές καραβίδες.

Share