Όταν είναι φυλακισμένη, το κυνήγι της γίνεται σχεδόν πάντα τη νύχτα, ενώ όταν είναι ελεύθερη ψάχνει για την τροφή της την ημέρα.Οι λόγοι που καθορίζουν το μεγάλο αθλητικό ενδιαφέρον των Βορειοαμερικανών

caras5 197x300 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςγι’ αυτό το ψάρι, στηρίζονται στη δυνατότητα να ψαρευτεί με τις πιο διαφορετικές μεθόδους. Με εξακοντισμό, με χρωμοκινητικά δολώματα και, πιο συχνά, με ξύλινα ψαράκια (πλάνους) και με ψόφια ψαροδόλια.

Ψαρεύεται στο βυθό με ζωντανά ψάρια και σκουλήκια, στον αφρό με τον εξακοντισμό, βάζοντας για δόλωμα το ορεκτικότατο βατράχι και τέλος τη μύγα, με σύνθετες ορμιές, χρησιμοποιώντας μεγάλες μύγες, μόλις λίγο μικρότερες από κείνες του σολομού. Αυτή η τελευταία μέθοδος, μαζί με τον εξακοντισμό με πλάνους, είναι οι προτιμότερες απ’ τους Βορειοαμερικανούς ψαράδες.
Η περκοπέστροφα όμως έχει ευμετάβλητο χαρακτήρα και στα μέρη όπου δεν βρίσκονται πολλές μαζί, είναι δύσκολο να ψαρευτεί. Συχνά συμβαίνει πολλά ψαρέματα να καταλήγουν σ’ αρνητικά αποτελέσματα, ακόμα κι αν γίνονται σε μέρη όπου αυτό το ψάρι βρίσκεται σε αφθονία.

Το καλοκαίρι είναι πιο δύσκολο να πιαστεί με τη μύγα στις περιοχές που οξυγονώνονται απ’ την υποβρύχια βλάστηση. Η περκοπέστροφα, σε ενέδρα στην άκρη των φυκιών, πηδά έξω απ’ το νερό για να πιάσει τη μύγα, που δύσκολα της ξεφεύγει. Αλλά το πιο σίγουρο δόλωμα σε ρηχά νερά, πλούσια σε υποβρύχια βλάστηση, είναι αναμφίβολα ο βάτραχος, που την ερεθίζει πάρα πολύ.
Η άμυνα αυτού του υπέροχου ψαριού για σπορ είναι αντάξια του πάθους που έχουν όσοι το ψαρεύουν. Τρέχει με μεγάλη ταχύτητα στα ρηχά νερά προς τα φύκια, πηδά έξω απ’ το νερό, βυθίζεται βίαια και με πείσμα στις λακκούβες με βαθύ νερό.
Μια περκοπέστροφα ενός κιλού προβάλλει τέτοια άμυνα, που βάζει σε σκληρή δοκιμασία τη δεξιοτεχνία αυτού που ψαρεύει με τη μύγα ή τον ελαφρύ εξακοντισμό.

Διάφορες προσπάθειες να εγκλιματιστεί σε Ευρωπαϊκά νερά έχουν αποτύχει στο παρελθόν, ενώ πιο πρόσφατες προσπάθειες έχουν δώσει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
Στην Ελλάδα η περκοπέστροφα δεν έχει εισαχθεί και είναι ίσως μακριά η εποχή που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, δεδομένης της δυσκολίας που παρουσιάζει ένα τέτοιο εγχείρημα, αλλά και της αργής πορείας που έχει η διαδικασία εμπλουτισμού γενικότερα στη χώρα μας. Και στην Ευρώπη βέβαια, για ότι αφορά αυτό το ψάρι, θετικά αποτελέσματα υπήρξαν μόνο στην Ιταλία (απ’ ότι φαίνεται). Η περκοπέστροφα έχει εισαχθεί στις Ιταλικές λίμνες της Μάντοβα κι εκεί έχουν γίνει πειράματα για την τεχνητή αναπαραγωγή της. Ήδη οι εγκαταστάσεις αναπαραγωγής αυτού του ψαριού, δίνουν ψάρια εμπλουτισμού για άλλες περιοχές της Ιταλίας, στων οποίων τα νερά είναι δυνατό να ζήσει η περκοπέστροφα προς μεγάλη χαρά των ερασιτεχνών ψαράδων της Ιταλίας, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα.

caras7 300x204 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςΔεν κατάφερα ποτέ να καταλάβω πώς οι Αμερικάνοι έχουν τόσο μεγάλες επιτυχίες στο ψάρεμα της περκοπέστροφας, ενώ στα νερά της Ευρώπης αυτά τα αποτελέσματα είναι σπάνια, αν όχι αδύνατα. Υπάρχουν λίμνες στη βόρεια Ιταλία όπου το «black bass» τοποθετήθηκε σε σημαντική ποσότητα και είναι ο κυρίαρχος πληθυσμός στα νερά. Σ’ αυτές τις περιοχές η περκοπέστροφα κατέστρεψε την ιχθυοπανίδα που υπήρχε (από μικρά κυπρινιδή) και βρίσκεται σε συνθήκες πιθανής έλλειψης τροφής και γι’ αυτό (πεινώντας) θα έπρεπε να προσελκύεται και να επιτίθεται στα δολώματα που της παρουσιάζονται.Είπα «κατέστρεψε» την ιχθυοπανίδα που αποτελείτο από μικρά κυπρινιδή, αν και η φυσική ισορροπία εξασφαλίζεται από μια συνεχή εναλλαγή των σαρκοφάγων ψαριών και αυτών που αποτελούν τα συνηθισμένα τους θηράματα, πράγμα που έχει πια γίνει αποδεκτό απ’ την πλειοψηφία των μελετητών και των φανατικών του ψαρέματος.

Στις λίμνες όπου τα σαρκοφάγα έχουν τοποθετηθεί σε υπερβολικό αριθμό προφανώς προκαλούν ορισμένες ζημιές στην υπόλοιπη ιχθυοπανίδα, επειδή πρέπει να τραφούν. Έτσι προκαλείται απ’ τον άνθρωπο μια μετατροπή της συνέχειας της ισορροπίας αυτής, προς όφελος των σαρκοφάγων κι έτσι ο εμπλουτισμός των σαρκοβόρων ψαριών, καθορίζει την καταστροφή των υπόλοιπων ειδών.
Στην πραγματικότητα δεν είναι η εισαγωγή σαρκοφάγων ειδών, αλλά η εισαγωγή υπερβολικού αριθμού σαρκοφάγων ψαριών που προκαλεί την ρήξη της ισορροπίας, που εξάλλου έχει σχετική διάρκεια, επειδή δεν εξαφανίζονται όλα τα ψάρια που είναι λεία των σαρκοφάγων, αλλά μονάχα τα πιο αδύναμα ή πιο μικρά ή πάντως τα πιο εύκολα να πιαστούν απ’ τους υποβρύχιους εχθρούς τους. Μετά από ένα διάστημα, ίσως μερικά χρόνια, σε κείνη τη λίμνη θα σταθεροποιηθεί μια άλλη ισορροπία που προκλήθηκε απ’ τη φυσική μείωση των σαρκοφάγων ψαριών, ακόμα και γιατί αυτά επιτίθενται το ένα στο άλλο και καταβροχθίζουν τον ίδιο το γόνο τους όταν δεν έχουν άλλες δυνατότητες να ικανοποιήσουν την πείνα τους.

p2032 300x266 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςΠάντως, για ότι αφορά το ψάρεμα, φαίνεται λογικό στα νερά όπου τα σαρκοφάγα είναι πολυάριθμα κι όπου τα κυπρινιδή και τα άλλα ψάρια βρίσκονται υπό συνεχή καταδίωξη, να παρατηρείται μεγάλο ενδιαφέρον των σαρκοφάγων για τα δολώματα που τους παρουσιάζονται. Στις λίμνες όπου οι τούρνες, οι περκοπέστροφες, οι πέρκες ή άλλα κυνηγετικά ψάρια είναι σε υπερβολικό αριθμό, θα έπρεπε να ψαρεύονται με πολύ μεγάλη ευκολία. Ενώ αυτό συμβαίνει για άλλα είδη, όπως τις πέστροφες, δεν παρατηρείται το ίδιο αντίθετα για την περκοπέστροφα που πάντα συμπεριφέρεται με εξαιρετική προσοχή ή τεμπελιά σε σχέση με τα δολώματα, που παρουσιάζονται ακόμα και με τον δελεαστικότερο τρόπο. Είναι κοινή η γνώμη πως η αποτυχία του ψαρέματος στις λίμνες που υπάρχει η περκοπέστροφα, καθορίζεται προπάντων από τεχνικά λάθη.

Πιστεύω πως η περκοπέστροφα παίρνει σε νερά που δεν είναι το αρχικό της περιβάλλον ιδιαίτερες συνήθειες, επειδή αν δεν ήταν έτσι, οι ιδιαίτερες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται λόγου χάρη στη βόρεια Αμερική, θα έπρεπε να έχουν τα ίδια αποτελέσματα και στην Ευρώπη. Αν δεν συμβαίνει αυτό, είναι επειδή οι ίδιες μέθοδοι δεν είναι το ίδιο ευνοϊκές όπως στα αρχικά νερά αυτού του ψαριού.
Βέβαια, οι μέθοδοι ψαρέματος της περκοπέστροφας στην Ευρώπη είναι παρόμοιες μ’ αυτές που χρησιμοποιούν οι Βορειοαμερικάνοι ψαράδες, οι οποίοι θεωρούν, στην πλειοψηφία τους, την περκοπέστροφα σαν το «εθνικό ψάρι» τους και δίκαια. Είναι πολλοί που ψαρεύουν μόνο αυτό το ψάρι, ιδιαίτερα στις πολιτείες και τις περιοχές όπου είναι δύσκολο να βρεθούν άλλα σολομονιδή.
Η μέθοδος του εξακοντισμού χρησιμοποιείται στην Αμερική με διάφορους τρόπους, με την έννοια πως τα δολώματα είναι πολυποίκιλα απ’ το κυματιστό και περιστροφικό κουταλάκι μέχρι τα ψεύτικα ψάρια, ψόφιο ψαροδόλι και άλλα φυσικά και τεχνητά δολώματα.

Το κουταλάκι δεν προσφέρει, συνήθως, πολλές πιθανότητες για το ψάρεμα του «black bass». Δύσκολα αυτό το ψάρι επιτίθεται σε δόλωμα που περνά (όσο κι αν προχωρεί αργά) πάντα σχετικά γρήγορα κοντά απ’ το καταφύγιο του.Οι περκοπέστροφες που πιάνονται με το κουταλάκι είναι συνήθως μικρού και μεσαίου μεγέθους, οι οποίες δείχνουν μεγαλύτερη επιθετικότητα και προπάντων κινούνται με λιγότερη οκνηρότητα και μεγαλύτερη ευκινησία, τόσο στα στάσιμα όσο και στα τρεχούμενα νερά. Το ψάρεμα με το κουταλάκι σ’ αυτή την περίπτωση διευκολύνεται κι έχει καλύτερα αποτελέσματα, επειδή ίσως το ψάρι κινείται συνεχώς και συνεπώς προσελκύεται πιο εύκολα να ακολουθήσει το δόλωμα. Οι Αμερικάνοι ψαρεύουν συχνά περκοπέστροφες με τη μύγα, χρησιμοποιώντας, όπως είπα, μεγάλες μύγες παρόμοιες με κείνες του σολομού, με χρώματα συχνά παράξενα και φανταχτερά. Αυτές οι μύγες ρίχνονται με εργαλεία μέσης ισχύος και επαναφέρονται στην επιφάνεια, έτσι που να μιλάμε, σε τελευταία ανάλυση, για υπερελαφρύ ψάρεμα με ειδικά δολώματα.

Σίγουρα είναι ενδιαφέρον να δει κανείς την περκοπέστροφα να ακολουθεί το δόλωμα που επιπλέει, αλλά όσοι θέλουν να πιάσουν μια περκοπέστροφα μεγάλων διαστάσεων με τη μύγα, θα πρέπει να χρησιμοποιούν δολώματα που βυθίζονται και μπορούν να επαναφερθούν αργά κάτω απ’ την επιφάνεια του νερού ή σε μεγαλύτερο βάθος. Γι’ αυτή τη μέθοδο συμβουλεύουν να χρησιμοποιούνται (κατά τον Αμερικάνικο τρόπο) αποκεντρωμένες σύνθετες ορμιές, που επιτρέπουν μακρινό ρίξιμο και σχετικά δυνατά καλάμια τα οποία εκτός απ’ το ότι δίνουν τη δυνατότητα μακρύτερων εξακοντισμών, μπρορούν ν’ αντέχουν καλύτερα στη δύναμη του ψαριού όταν αμύνεται και μπορούν να νικήσουν την αντίσταση του, ακόμα κι όταν ρίχνεται ανάμεσα στα φυτά ή άλλα εμπόδια.
Ένα πολύ χρήσιμο δόλωμα για το «black bass» είναι το «potting». Αυτό το δόλωμα μιμείται ίσως ένα ψάρι, ίσως ένα μεγάλο έντομο, αλλά πιθανότατα ένα υδρόβιο ζώο. Είναι ένα ελαφρύ δόλωμα αλλά σχετικά ογκώδες που το χρησιμοποιούν με τον τρόπο που θα περιγράψω.

p2037 300x225 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςTo potting ρίχνεται με ένα κοντό καλάμι ελαφρού εξακοντισμού, πολύ ελαστικού και ευαίσθητου, έτσι που να μπορεί να ρίξει ένα ογκώδες, αλλά ελαφρύ δόλωμα, σε ορισμένη απόσταση. Οι Αμερικάνοι χρησιμοποιούν γι’ αυτό το δόλωμα και μακρύ καλάμι με σύνθετη ορμιά αρκετά γερή, παρόμοια με κείνη που χρησιμοποιούν για το σολομό. Μ’ αυτή τη μέθοδο ρίχνουν με εξαιρετική ακρίβεια το δόλωμα στο μέρος όπου γνωρίζουν πως ενεδρεύει η περκοπέστροφα. Η επαναφορά γίνεται, τόσο με το καλάμι εξακοντισμού, όσο και με τη μέθοδο μαστιγώματος, με σύντομα τραβήγματα και η αποτελεσματικότητα της βασίζεται στην αναταραχή που το δόλωμα προκαλεί στην επιφάνεια.Το σώμα του potting αποτελείται από ένα ξύλο σχεδόν πάντα επίπεδο στο μπροστινό μέρος και ακτρακτοειδές μπροστά. Υπάρχουν διάφορα σχήματα τα οποία προτιμά ο κάθε ψαράς αλλά συνήθως πρόκειται για ένα κωνικό σχήμα, με βάση μπροστά και την κορυφή στολισμένη με πούπουλα διαφόρων χρωμάτων και τοποθετημένα σύμφωνα με τους πιο πρωτότυπους συνδυασμούς.
To potting τέλος έχει ένα γερό αγκίστρι που είναι στραμμένο προς τα κάτω.Αυτό το δόλωμα είναι πολύ ορατό στο ψάρι κι είναι ιδιαίτερα ερεθιστικό, εξαιτίας της μεγάλης αναταραχής που προκαλεί στην επιφάνεια, προχωρώντας ακόμα και με μικρή ταχύτητα.

Η περκοπέστροφα, πράγματι, είναι πολύ ευαίσθητη σ’ ότι συμβαίνει στην επιφάνεια, στην περιοχή που βρίσκεται η κατοικία της. Μου λένε πως στις λίμνες της Μάντοβα έχουν καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας τους Αμερικάνικους ή Γαλλικούς πλάνους, που προκαλούν αναταραχή όταν προχωρούν στην επιφάνεια. Στην αγορά υπάρχουν πλάνοι τόσο ευαίσθητοι που κουνιούνται με το παραμικρό τράβηγμα κι έτσι φαίνεται πως δελεάζουν τα ψάρια ακόμα κι απ’ το βυθό.
Φυσικά η περκοπέστροφα ψαρεύεται καλά και με ζωντανό ψάρι και, τουλάχιστον στην Ευρώπη, με το γωβιό ή με το μικρό σίρκο, που αγκιστρώνονται απ’ τη ράχη. Φαίνεται πως το γωβιό τον προτιμούν οι μικρές περκοπέστροφες ενώ με σίρκα ή μικρά αγριοτσίροτα μπορούμε να πιάσουμε τα μεγαλύτερα δείγματα της περιοχής. Βέβαια ο γωβιός προτιμιέται απ’ την περκοπέστροφα λιγότερο απ’ ότι απ’ την πέρκα και γι’ αυτό ακόμα και στις πιο ευνοϊκές συνθήκες, δύσκολα θα έχουμε την ίδια επιτυχία στο ψάρεμα της περκοπέστροφας σε σχέση με της πέρκας, λόγου χάρη, που συχνά βρίσκεται σε μέρη που υπάρχει η πρώτη.

p2041 1 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςΤο δόλωμα που προτιμά η περκοπέστροφα και που χρησιμοποιείται συνήθως απ’ τους Αμερικάνους ψαράδες (οι οποίοι δεν δίνουν πολλή σημασία στο στυλ αλλά προτιμούν να πιάνουν ποσότητες) είναι αναμφίβολα το βατράχι. Πρέπει να επιλεγεί πολύ μικρών διαστάσεων. Βρίσκονται το Μάιο και τον Ιούνιο μικρά βατράχια της προηγούμενης χρονιάς τα οποία έχουν 5-6 εκατοστά μήκος και μπορούν εύκολα να δαγκωθούν από περκοπέστροφες, ακόμα και μικρών διαστάσεων. Το βατράχι δολώνεται με διάφορους τρόπους. Μερικοί το πιάνουν απ’ τα δυο χείλη, όπως κάνουν και με το ζωντανό ψάρι, άλλοι απ’ τη ράχη, αλλά λένε πως όταν ο βάτραχος πιαστεί έτσι, γεμίζει εύκολα με νερό και δεν στέκει πια στην επιφάνεια όπως θα έπρεπε. Μ’ άλλα λόγια το βατράχι πνίγεται απ’ το νερό που μπαίνει μέσα του απ’ την τρύπα που έγινε στο δέρμα του. Γι’ αυτούς τους λόγους πολλοί ψαράδες προτιμούν να αγκιστρώσουν το βάτραχο από το ένα πόδι του, πράγμα που φαίνεται πως είναι πιο βολικό.Ο βάτραχος πρέπει να επιλεγεί αρκετά ζωηρός και στην περίπτωση που δεν έχει τη ζωτικότητα που θα θέλαμε, πρέπει να τον «δουλέψουμε», έτσι ώστε να τον κάνουμε να προκαλεί τη μεγαλύτερη δυνατή φασαρία. Προσωπικά έχω παρατηρήσει πως η περκοπέστροφα δεν παίρνει το βατράχι μόνο στην επιφάνεια αλλά και στο βυθό και σε καθαρά νερά έχω δει καθαρά περκοπέστροφες να πλησιάζουν μ’ όλη την ησυχία τους το δόλωμα που πέφτει στο βυθό και να το καταπίνουν χωρίς όμως να δείχνουν καμμιά ορμητικότητα όταν του επιτίθενται. Μ’ άλλα λόγια, αυτά τα μεγάλων διαστάσεων ψάρια, πλησιάζουν ήσυχα το δόλωμα και το καταπίνουν με ηρεμία.
Αυτή η συμπεριφορά ψαριών που θεωρούνται αδηφάγα μας προβληματίζει και επιβεβαιώνει τη θέση αυτών που προτιμούν να ψαρεύουν τα μεγάλα ψάρια με στατικές μεθόδους, χωρίς δηλαδή να τα δελεάζουν με συρόμενα δολώματα, τα οποία δεν θεωρούν πολύ αποτελεσματικά. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονται όσοι ψαρεύουν την περκοπέστροφα με την βυθισμένη τεχνητή μύγα, επαναφέροντας την πολύ αργά και με ελαφρά τραβήγματα, ενώ μεγάλος αριθμός ψαράδων της Ευρώπης προτιμούν, το καλοκαίρι, να δελεάζουν την περκοπέστροφα με τη λιμπελούλα δολωμένη σε μια ορμιά τύπου μαστίγιο και την οποία αφήνουν να κατεβαίνει αργά προς το βυθό, μόνο με το βάρος του αγκιστριού. Αυτή η μέθοδος αξίζει ιδιαίτερη μελέτη μιας και φαίνεται ανάμεσα σ’ όλες (σε σχέση με το σύνολο των αποτελεσμάτων που ο ίδιος μπόρεσα να επιτύχω και που είδα ή έμαθα από άλλους ψαράδες) η πιο αποτελεσματική.

p2042 1 - Το ψάρεμα της περκοπέστροφαςΗ προνύμφη λιμπελούλα δολώνεται αρχίζοντας απ’ την πίσω άκρη, σ’ ένα αγκίστρι συνήθως μεγάλων διαστάσεων (γι’ αυτό το είδος ψαρέματος χρησιμοποιούν αγκίστρια νούμερο 3 ή 4). Η αιχμή του αγκιστριού βγαίνει μόλις πίσω απ’ το κεφάλι, αν δεν διαπερνά το ίδιο το κεφάλι του εντόμου. Τα φτερά τα κόβουν ή τα τραβούν έτσι ώστε να μείνουν μόνο δυο κοντές αποφύσεις που εκτός των άλλων, εμποδίζουν την πολύ γρήγορη βύθιση του δολώματος. Για να ψαρέψουν με τη λιμπελούλα, που είναι σχετικά εύθραυστη, χρησιμοποιούν μακριά καλάμια κι ελαφρό νήμα τύπου μαστίγιο, σχεδόν πάντα από πλεχτές τρίχες αλόγου, με μια αρματωσιά ποικίλης διαμέτρου που έχει ένα μόνο αγκίστρι στην άκρη. Η ορμιά μανουβράρεται με εξαιρετική προσοχή και πετούν όσο μακρύτερα γίνεται το δόλωμα, το οποίο εξαιτίας του βάρους του αγκιστριού, βυθίζεται αργά. Η επαναφορά του δολώματος, όταν το ψάρι δεν έχει τσιμπήσει, πρέπει να γίνεται με προσοχή, με τρόπο ώστε να μην καταστραφεί το έντομο.

Αυτό το ψάρεμα είναι ίσως το πιο «κινητικό» ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες μεθόδους επειδή, μετά δυο ή τρία ριξίματα, που γίνονται μόλις λίγο μακρύτερα απ’ τους βυθούς με φυτά όπου θα έπρεπε να βρίσκεται η περκοπέστροφα, συμφέρει να δοκιμάσουμε κάποια άλλη τοποθεσία. Δύσκολα, πράγματι, η περκοπέστροφα που περιφρόνησε τα πρώτα περάσματα θα επιτεθεί στο δόλωμα τις επόμενες φορές. Συνεπώς είναι ψάρεμα που μας υποχρεώνει να κινούμαστε αρκετά.
Ψαρεύοντας με το σκουλήκι, θα συμβουλεύουμε πάντα να δολώνουμε τον μεγάλο γαιοσκώληκα απ’ το πίσω μέρος, σκεπάζοντας μόνο το αγκίστρι, έτσι ώστε το μεγαλύτερο μέρος του σώματος να μείνει ελεύθερο και με τις κινήσεις του, να προσελκύει το ψάρι που συχνά δελεάζεται μ’ αυτόν τον τρόπο.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνει ο ψαράς όταν έχει αγκιστρώσει το θήραμα του, αν αυτό είναι μεγάλων διαστάσεων. Μια περκοπέστροφα μεγαλύτερη του ενός κιλού προβάλλει αντίσταση απόλυτα δυσανάλογη με τις διαστάσεις της (σχετικά μ’ ότι συμβαίνει με τα άλλα είδη ψαριών) και η σύλληψη της είναι πάντα αποτέλεσμα έντονης και συναρπαστικής πάλης.
Θα χρειαστεί προπάντων να εμποδίσουμε το ψάρι να μπει στο καταφύγιο του, ανάμεσα στα υποβρύχια φυτά επειδή, όταν βρεθεί εκεί, θα κουνιέται ανάμεσα στα φυτά μπερδεύοντας την ορμιά και έτσι δύσκολα θα το βγάλουμε έξω.

Share