Το σίρκο ψαρεύεται με χους πιο διαφορετικούς τρόπους και με σχεδόν όλες τις μεθόδους βυθού και επιφάνειας που χρησιμοποιούνται στα γλυκά νερά,

p2156 300x198 - Το ψάρεμα του σίρκουφυσικά πάντα σε σχέση με τις διαστάσεις του.Μπορεί κανείς να ψαρέψει στα ρηχά νερά με μαστίγωμα, χρησιμοποιώντας ένα καλάμι όχι μεγαλύτερο από 4 μέτρα μήκος, μια πολύ ελαφριά σύνθετη ορμιά και μια αρματωσιά 12-15 εκατοστών του χιλιοστού, οπλισμένη μ’ ένα μόνο λεπτό αγκίστρι στην άκρη. Το δόλωμα που χρησιμοποιείται κύρια γι’ αυτό το είδος ψαρέματος, όπως επίσης και για το ψάρεμα στα μισά νερά, είναι η κάμπια της κρεατόμυγας.Σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης χρησιμοποιούν το παραδοσιακό μαστίγιο, πλεγμένο από τρίχες αλόγου.

Τα αγκίστρια που χρησιμοποιούνται γι’ αυτό το ψάρεμα είναι εξαιρετικά μικρά. Σήμερα, με τη χρήση νέων τεχνικών στην κατασκευή, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν αγκίστρια αριθμού 20-22 στα οποία εξάλλου είναι πολύ δύσκολο, αν δεν έχει κανείς πείρα, να στερεώσει την κάμπια της μύγας.
Το σίρκο ψαρεύεται με επιτυχία και με την τεχνητή μύγα, φυσικά επιλεγμένη ελάχιστων διαστάσεων, αλλά αυτή η μέθοδος ψαρέματος είναι περισσότερο από κάθε τι άλλο ένα παιχνίδι που δεν αποδίδει σίγουρα τον αριθμό ψαριών που μπορεί να πετύχει η ορμιά στα μισά νερά. Το ψάρεμα με μαστίγωμα είναι πολύ διασκεδαστικό εξαιτίας της δυνατότητας να παρακολουθούμε το ψάρι που ανεβαίνει να τσιμπήσει το δόλωμα.Ο μεγαλύτερος αριθμός σίρκων χάνει τη ζωή του τσιμπώντας στα δολώματα που βρίσκονται στα μισά νερά. Οι ψαράδες σίρκων χρησιμοποιούν πολύ λεπτές ορμιές με αρκετά μεγάλα βαρίδια, με αρμίδι διαμέτρου 8-10 εκατοστών του χιλιοστού, που είναι εξοπλισμένο με ένα μόνο αγκίστρι.

Η ορμιά για το σίρκο συνεπώς θα πρέπει να φτιάχνεται με τον πιο απλό τρόπο: με ένα αρμίδι 8-10 εκ. του χιλιοστού, μήκους μόλις είκοσι εκατοστομέτρων, συνδεμένο με τη μάννα της ορμιάς που έχει διάμετρο 12-15 εκατοστά του χιλιοστού και στην οποία βρίσκεται ένας φελλός σε αναλογία με το βάρος του μολυβιού. Οι Γάλλοι καθώς και οι Ιταλοί ψαράδες χρησιμοποιούν φελλούς από φούντα, ελαφρείς και σχετικά μικρούς.
Για την τοποθέτηση των βαριδιών στην ορμιά ακολουθούν διάφορες μεθόδους. Μερικοί προτιμούν να τα βάζουν σ’ ένα διάστημα της ορμιάς τοποθετώντας στο νήμα μικρά μολύβια σε μικρά διαστήματα, σχεδόν για όλο το τμήμα της ορμιά που βυθίζεται. Αλλοι προτιμούν να βάζουν μικρά συγκεντρωμένα μολύβια ή ένα ενιαίο μολύβι με βάρος αρκετός, ώστε ο φελλός να βρίσκεται σε στάση ευαίσθητη στο τσίμπημα. Αυτή η τελευταία θεωρία φαίνεται να είναι η πιο παραδεκτή, γιατί το συγκεντρωμένο μολύβι κάνει να κατεβαίνουν αμέσως η ορμιά και το δόλωμα στο επιθυμητό βάθος.
Κύριο στοιχείο για το ψάρεμα του σίρκου στα μισά νερά είναι το μαλάγρωμα που γίνεται με διάφορα υλικά, ζυμάρια διαφόρων ειδών, όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν αλεύρια από δημητριακά, κρέας, κ.λπ.Μερικές φορές αυτά τα μίγματα εμπλουτίζονται με λίγες σταγόνες από εσάνς μέντας ή διόσμου που, σύμφωνα με ορισμένες γνώμες, προσελκύει ακαταμάχητα τα μικρά ψάρια. Αυτά τα μίγματα που ρίχνονται στο νερό με το σκοπό να προσελκύσουν τα ψάρια, πρέπει να διαλυθούν και να διασκορπιστούν αμέσως, επιτρέποντας στο ψάρι να αντιληφθεί από όσο μακρύτερα γίνεται τη γεύση, χωρίς όμως να τραφεί απ’ αυτή τη μαλάγρα.

p2160 300x182 - Το ψάρεμα του σίρκουΜ’ άλλα λόγια, το σίρκο προσελκύεται απλώς απ’ την μυρωδιά κι απ’ τα απειορελάχιστα μόρια που παραμένουν αιωρούμενα αλλά δεν μπορεί να τραφεί αρκετά μ’ αυτά, και γι’ αυτό ρίχνεται με απληστία στο πιο συμπαγές δόλωμα, κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο πέφτει θύμα της λαιμαργίας του.
Οι Γάλλοι ψαράδες χρησιμοποιούν για τα μίγματα της μαλάγρας βραστές πατάτες, λιωμένες και μετά ανακατεμένες με απλό άσπρο αλεύρι.Προτιμιούνται, όπως αναφέρουν οι φανατικοί αυτού του είδους ψαρέματος, οι λευκές ουσίες γιατί είναι πιο εύκολο το ψάρι να προσελκυστεί απ’ το χρώμα, που είναι το ίδιο με την κάμπια της μύγας. Αλλοι, πιο εκλεπτυσμένοι, χρωματίζουν με ανιλίνη τις κάμπιες μύγας και, σ’ αυτή την περίπτωση, χρησιμοποιούν σαν μαλάγρα ουσίες που έχουν χρωματιστεί όμοια.
Οι Γάλλοι ψαράδες, που στο σύνολο τους τείνουν να χρησιμοποιούν μίγματα για να δολώνουν το αγκίστρι, τα κάνουν πιο στέρεα με ψαρόκολλα ή άλλες ουσίες που τα διατηρούν πιο σταθερά. Αυτά τα τεχνάσματα όμως και αυτά τα δολώματα , δεν μου φαίνονται κατάλληλα για ένα ψάρεμα που πρέπει αναγκαστικά να είναι γρήγορο για να ικανοποιήσει τον ψαρά.

Κατά συνέπεια, τα προτιμότερα δολώματα κι αυτά που χρησιμοποιούνται σωστά στους αγώνες είναι τα «βερ-ντε – βαζ» και η μικρή κάμπια της μύγας. Δεν μαλαγρώνουν ποτέ μ’ αυτά τα δολώματα, επειδή ο όγκος τους, μεγάλος σε σχέση με τα θηράματα, μπορεί να διώξει τα ψάρια που το έχουν καταπιεί. Πάντως, σ’ όλες τις περιπτώσεις, για το μαλάγρωμα είναι προτιμότερα μίγματα που συνήθως διαλύονται στο νερό, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.Εξαιρετικά σημαντικό, αν θέλει κανείς να πετύχει το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό συλλήψεων είναι να .υπολογίζει το βάθος στο οποίο βρίσκονται και τσιμπούν τα ψάρια. Ρίχνοντας στο νερό τη μαλάγρα παρατηρείται πως αυτή κατεβαίνει σε ένα ορισμένο βάθος μετά από ένα ορισμένο χρόνο. Η επιδεξιότητα του ψαρά έγκειται στο να υπολογίσει αυτό το χρόνο και να μετακινήσει προς τα πάνω στη μάννα της ορμιάς το φελλό, που επιπλέει με τρόπο ώστε να βυθίζεται το δόλωμα, πάντα, στο κέντρο της περιοχής που τρέφεται το ψάρι. Σε έναν αγώνα, συνεπώς, παρατηρούμε τη συνεχή αλλαγή της ορμιάς, πράγμα που μπορεί να φανεί γελοίο στον αδαή αλλά, αντίθετα, δείχνει το βαθμό προετοιμασίας και την πείρα του ψαρά.
Στο ψάρεμα του σίρκου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των αγώνων, ακόμα και το κάρφωμα έχει τη σημασία του. Δεν θα πρέπει ποτέ να βγάλουμε αμέσως την ορμιά έξω απ’ το νερό, όταν δεν είμαστε σίγουροι πως έχουμε καρφώσει με το σωστό τρόπο το ψάρι, πράγμα αρκετά εύκολο αν πάρουμε υπόψη την ελαφρύτητα των εργαλείων και την ευαισθησία τους.Πρακτικά η μανούβρα του καρφώματος, που από μόνη της είναι σχετικά βίαιη, πρέπει πάντα να περιορίζεται σ’ ένα τράβηγμα. Γι’ αυτό το αρμίδι παραμένει στο νερό, έως ότου το ψάρι καρφωθεί στο αγκίστρι.

p2166 300x111 - Το ψάρεμα του σίρκουΑνακεφαλαιώνοντας, το ψάρεμα του σίρκου στα μισά νερά γίνεται με μέσα που απαριθμώ στη συνέχεια: ένα καλάμι μήκους 4-4,5 μέτρων το πολύ, ελαφρύτατο, μια ορμιά με μήκος 40-50 εκατοστόμετρα μικρότερη απ’ το καλάμι, ένα πολύ λεπτό αρμίδι των 8-10 εκατοστών του χιλιοστού, ένα αγκίστρι αρ. 20-22, ένα φελλό με σχήμα φτερού ή σφαιρικό (ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του νερού και του ρεύματος) και τέλος μια συγκεντρωμένη μολυβήθρα σε απόσταση 10 εκατοστομέτρων απ’ το αγκίστρι.Ο φελλός θα πρέπει να είναι κινητός στην ορμιά με τρόπο ώστε ο ψαράς να μπορεί να τον μετακινεί συνεχώς, ανάλογα με τις ανάγκες, έτσι ώστε να κάνει το δόλωμα να βυθίζεται σιγά -σιγά στο βάθος που θέλει και να το επαναφέρει στο αρχικό βάθος, μετά από ένα καινούργιο μαλάγρωμα.Στα νερά των μεγάλων λιμνών της κεντρικής Ευρώπης καθώς και σ’ εκείνα της βόρειας Ιταλίας, ψαρεύουν το σίρκο χρησιμοποιώντας μια ορμιά με το βαρίδι στην άκρη και με πολυάριθμα αγκίστρια, «βελόνες», των οποίων θα περιγράψω το σχήμα και τη λειτουργία παρακάτω. Αυτή η ορμιά συγκρατιέται από ένα φελλό, που συνήθως έχει σφαιρικό σχήμα, σχετικά μεγάλο και ελαφρύ. Προτιμούν επίσης από κυτταρίνη ή πλαστική ύλη, που μπορούν να συγκρατήσουν σχετικά βαριά μολύβια και βαρίδια.Αυτή η μέθοδος ψαρέματος χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον με καλάμια εξακοντισμού ή επαναφοράς, με μήκος από 3 μέχρι 4 μέτρα, απ’ τις ψηλές όχθες.

Τα σημάδια που δίνει ο φελλός δεν συνεπάγονται το ανέβασμα του ψαριού. Αυτό γίνεται μόνο όταν τα σημάδια γίνονται πιο βίαια και παρουσιάζονται πιο συχνά, πράγμα που δείχνει πως έχουν τσιμπήσει περισσότερα ψάρια. Δεν είναι σπάνιο, την καλοκαιρινή περίοδο, μια ορμιά οπλισμένη με 15-20 αγκίστρια, να τραβηχτεί απ’ το νερό, με όλα της σχεδόν τα αγκίστρια πιασμένα απ’ τα μικρά ψάρια.
Λίγο πριν μίλησα για «βελόνες». Η βελόνα είναι ένα ειδικό αγκίστρι, κατασκευασμένο από μια διπλή αιχμή, που στο κέντρο είναι καρφωμένη με μια ιδιαίτερη μέθοδο σε μια λαβή, η οποία στη συνέχεια ενώνεται με το παράμαλο της ορμιάς. Οι διαστάσεις αυτής της βελόνας είναι φυσικά σχετικά μικρές, κατάλληλες για τη δυνατότητα να δολώνεται μια μικρή κάμπια της μύγας και να μπορεί να την καταπίνει το μικρό ψάρι.Η κάμπια της μύγας κρατιέται απ’ τις δυο άκρες κι απ’ τις δύο αιχμές της βελόνας και το σίρκο καταπίνοντας το δόλωμα κρατιέται κι απ’ τα δυο χείλη απ’ τις αιχμές αυτές.
Το χάρισμα αυτής της μεθόδου, που εξάλλου δεν τη δέχονται στα αγωνίσματα αλιείας, είναι ότι μπορεί κανείς να ξαγκιστρώσει το ψάρι γρήγορα, χωρίς να καταστρέψει το δόλωμα κι έτσι δεν είναι απαραίτητο να αντικαθίσταται συνεχώς απ’ τον ψαρά. Απ’ την άλλη μεριά και τα μικρά αγκίστρια μπορούν να διευκολύνουν τη γρήγορη μανούβρα και γι’ αυτό τα χαρίσματα της «βελόνας» είναι σχετικά, αν συγκριθούν με τα αποτελέσματα που μπορούν να επιτευχθούν με πολύ μικρά αγκίστρια.

Share