Γίνεται με την ελαφριά ορμιά βυθού. Γι’ αυτή την μέθοδο ψαρέματος χρειάζεται ένα καλάμι μήκος από 5 έως 8 μέτρα, ανάλογα με τις ανάγκες της τοποθεσίας ψαρέματος. p2090 300x216 - Το ψάρεμα του σκαρουνιούΗ ορμιά αποτελείται από τη μάννα, διαμέτρου 18-20 εκατοστών του χιλιοστού, στην οποία δένεται η αρματωσιά (μήκους από 50 εκατοστά μέχρι ένα μέτρο) η οποία συγκρατεί ένα αγκίστρι νούμερο 12-16. Το βαρίδι στην ορμιά πρέπει να υπολογιστεί ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της τοποθεσίας, και γι’ αυτό, ενώ στα ρεύματα είναι απαραίτητο να βάλουμε βαρίδια στη μάννα και σε προοδευτικά ελαττωνόμενο βαθμό από πάνω προς τα κάτω, για τα αργά και βαθιά νερά είναι προτιμότερο να βάζουμε μια συγκεντρωμένη μολυβήθρα. Ο φελλός πρέπει να επιλεγεί με ατρακτοειδή μορφή για τα ήρεμα νερά, ή σε σχήμα αχλαδιού (παραδοσιακό σχήμα) για τα τρέχοντα νερά. Οι Γάλλοι συγγραφείς συμβουλεύουν, για ότι αφορά το φελλό, ένα εξάρτημα από κυτταρίνη μήκους από 10 έως 15 εκατοστά, ικανό να πάρει ένα βαρίδι ελάχιστα ανώτερο, σε σχέση με το ρεύμα.

Στις τοποθεσίες που είναι .ιδιαίτερα πλούσιες σε εμπόδια ή με επικίνδυνες όχθες για την ορμιά, προσπαθούν να προσελκύσουν το σκαρούνι μακριά απ’ τα εμπόδια αυτά, με το μαλάγρωμα. Είναι φυσικό οι ουσίες που χρησιμοποιούνται γι’ αυτό το σκοπό, να πρέπει να είναι οι ίδιες με τις οποίες θα δολωθεί το αγκίστρι, αλλά συχνά αυτό δεν είναι δυνατό, επειδή πρόκειται για ημιυγρές ουσίες που γρήγορα διαλύονται στο νερό και που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συγκρατηθούν στο αγκίστρι. Μερικοί ειδικοί αυτής της μεθόδου ψαρέματος, συνηθίζουν να μαζεύουν μια ορισμένη ποσότητα υδροβίων σκουληκιών και αφού τα αλέσουν πολύ λεπτά, τα πετούν πάνω απ’ την τοποθεσία του ψαρέματος. Αυτό το μαλάγρωμα είναι αποτελεσματικότατο για το σκαρούνι που έχει όρεξη, το οποίο θα παρασυρθεί πολύ γρήγορα και θα βγει έξω απ’ το μέρος που αναπαύεται και είναι πάντα γεμάτο με εμπόδια, που θα δυσκόλευαν πολύ το ψάρεμα.Τα αλεσμένα σκουλήκια, ιδιαίτερα αν το ρεύμα είναι σχετικά γρήγορο, ζυμώνονται μαζί με χώμα και άργιλο με τα οποία σχηματίζουν μεγάλες μπάλλες που θα κατέβουν γρήγορα στο βυθό. Το μίγμα από άργιλο και κομμάτι γαιοσκώληκα διαλύεται με την ενέργεια του ρεύματος και η τροφή μεταφέρεται απ’ το νερό στο βυθό, προσελκύοντας το ψάρι το οποίο αμέσως θα αρχίσει να ψάχνει για πιο μεγάλες μπουκιές απ’ την ίδια τροφή.Όταν στην πορεία της ερευνάς του θα βρει ένα ολόκληρο σκουλήκι του νερού, θα ριχτεί με απληστία πάνω του και συνεπώς θα πέσει θύμα της ίδιας του της λαιμαργίας.

p2088 300x178 - Το ψάρεμα του σκαρουνιούΜια τροφή ιδιαίτερα ορεκτική για το σκαρούνι είναι το δυνατό τυρί, που ξεπερνά μερικές φορές τη δελεαστική ικανότητα του σκουληκιού του νερού, ιδιαίτερα σε ορισμένες τοποθεσίες όπου υπάρχουν οχετοί και υπόνομοι νερών που φέρνουν στα νερά του ποταμού υπολείμματα τροφής και άλλες ουσίες φαγώσιμες για τα ψάρια. Το μαλάγρωμα, στην περίπτωση που θέλουμε να ψαρέψουμε με το τυρί, πρέπει να γίνεται προπάντων με βάση αυτή την τροφή, και γι’ αυτό, με αλεύρι και άμμο ανακατεμένα με μαλακό τυρί, θα κατασκευάσουμε τις ίδιες μπάλλες, οι οποίες λίγο – πολύ αργά θα διαλυθούν στο νερό ανοίγοντας την όρεξη στα σκαρούνια.Ένα άλλο δόλωμα είναι η κάμπια και το μυγοσκουλήκι, πολύ ορεκτικό για το σκαρούνι ιδιαίτερα μετά από άφθονο μαλάγρωμα. Οποιοδήποτε κι αν είναι το δόλωμα που διαλέξαμε, το δολωμένο αγκίστρι θα πρέπει να προχωρά πάντα ξυστά στο βυθό και δεν έχει καμία σημασία αν το μολύβι θα ακουμπήσει στην άμμο ή το χώμα, παρασύροντας πίσω του το δόλωμα που είναι ελαφρύτερο. Η ιδανική θέση για την πορεία του δολώματος θα έπρεπε να είναι εκείνη κατά την οποία η ορμιά είναι κάθετη, εξαιτίας του μολυβιού που απέχει απ’ το βυθό, ενώ το δολωμένο αγκίστρι αγγίζει το βυθό. Αυτή η περίπτωση όμως είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, ιδιαίτερα στα τρέχοντα νερά και γι’ αυτό είναι καλύτερα ακόμα και να οργώνει το βυθό η ορμιά, αρκεί να προχωρά πάνω στο βυθό το δόλωμα, παρά να προχωρά πάνω απ’ το βυθό. Ακόμα και λίγα εκατοστά απόστασης του δολώματος απ’ το βυθό, μπορούν να αλλάξουν τελείως το αποτέλεσμα του ψαρέματος, γιατί το δόλωμα περνά πάνω απ’ τα ψάρια που ψάχνουν για τροφή, τα οποία απασχολημένα απ’ αυτή τους την έρευνα, δεν θα δώσουν σημασία στο δόλωμα που περνά.Χαρακτηριστικό είναι το τσίμπημα του σκαρουνιού: δαγκώνει με μεγάλη απληστία σταματώντας ξαφνικά την ορμιά και συνεπώς κάνοντας το φελλό να βυθιστεί αμέσως. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στα τρέχοντα νερά, όπου δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσουμε με θαυμασμό, το βυθισμένο φελλό, την ένταση της ορμιάς και, καρφώνοντας, να έχουμε την ευχάριστη έκπληξη της σύλληψης ενός ψαριού που πιθανόν να είναι μεγάλων διαστάσεων. Δύσκολα το σκαρούνι θα απελευθερωθεί απ’ το αγκίστρι. Στο σαρκώδες στόμα του το σίδερο μπαίνει βαθιά και η σκληρότητα του χείλους του, εξασφαλίζει το πιο γερό κράτημα. Το μεγαλύτερο μέρος των σκαρουνιών που διαφεύγουν απ’ το πιάσιμο, δεν ελευθερώνονται απ’ το αγκίστρι, αλλά κόβουν την ορμιά ή ρίχνονται πίσω από εμπόδια, κάνοντας αδύνατο έτσι το ανέβασμα.

p2087 300x209 - Το ψάρεμα του σκαρουνιούΜια ιδιαίτερα κατάλληλη μέθοδος για το πιάσιμο των μεγάλων και πονηρών σκαρουνιών έγκειται στο να κρύβουμε το δόλωμα σε μια μπάλλα από σκέτο χώμα ή ανακατεμένο με ουσίες μαλαγρώματος. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται συνήθως σε νερά με αργό ρεύμα όπου το ψάρι, ακριβώς εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού της τοποθεσίας, είναι ιδιαίτερα δύσπιστο.Ανακατεύουν με λιπαρό χώμα την ουσία του μαλαγρώματος και τη ζυμώνουν μέχρι να γίνει ένα ζυμάρι που θα μπορεί να διαλυθεί στο νερό πολύ αργά. Μ’ αυτό το ζυμάρι κατασκευάζουν διάφορες μπάλες μεγέθους κατάλληλου για τα χαρακτηριστικά της τοποθεσίας, για το βάθος των νερών και την ταχύτητα του ρεύματος. Η ορμιά μπορεί να είναι εφοδιασμένη με βαρίδια ή όχι, πράγμα που εξαρτιέται απ’ τη δύναμη του ρεύματος και τα χαράκτηριστικά των νερών. Σε σχεδόν ακίνητα νερά το βαρίδι θα ελαττωθεί στο ελάχιστο απαραίτητο, ενώ στα ισχυρά και βαθιά ρεύματα η ορμιά θα είναι εφοδιασμένη με ένα επίπεδο μολύβι το οποίο, ακουμπώντας στο βυθό, θα σταθεροποιεί το δόλωμα σε απόσταση 20-30 εκατοστών. Η μπαλίτσα από το μίγμα χώματος και τροφής θα σκεπάζει όλη την άκρη της ορμιάς, που μπορεί να είναι συνδεμένη με διάφορους τρόπους, καθώς και το δόλωμα και το μολύβι. Με το καλάμι, που σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να είναι σχετικά γερό, ρίχνουμε μαλακά το σύνολο μαζί με το δόλωμα στο νερό, αφήνοντας το να φτάσει στο βυθό, καν τέλος ακουμπάμε το εργαλείο σε θέση αναμονής, με τη μάννα της ορμιάς τεντωμένη προς τα κάτω. Η μπάλα που σκεπάζει δόλωμα και μολύβι, θα διαλυθεί αργά και ουσίες του μαλαγρώματος θα κατέβουν προς τα κάτω ξυστά στο βυθό, προσελκύοντας στο μέρος που θέλουμε το μεγάλο σκαρούνι. Το δόλωμα, έχοντας τοποθετηθεί στο βυθό μ’ αυτό τον τρόπο, μόλις ελευθερωθεί απ’ το βάρος του χώματος και της μαλάγρας, θα κατέβει προς τα κάτω για όσο του επιτρέπει το μήκος του παράμαλου. Μ’ αυτό τον τρόπο η ορμιά δεν θα υφίσταται την ορμή του ρεύματος, αλλά θα μένει ακίνητη, φουνταρισμένη στο βυθό, ακόμα κι αν το μολύβι είναι σχετικά μικρό.

p2081 - Το ψάρεμα του σκαρουνιούΦυσικά στα μέρη που τα σκαρούνια είναι πολυάριθμα και δεν είναι τόσο συνηθισμένα στην παρουσία του ανθρώπου και στις ενέδρες του, αυτά τα τεχνάσματα δεν είναι τελείως απαραίτητα, επειδή η ορμιά του βυθού μπορεί να είναι αρκετή, για να εξασφαλίσει όλες τις δυνατότητες συλλήψεων στα μέρη εκείνα. Και σ’ αυτή την περίπτωση πρόκειται για ψάρεμα αναμονής, κατά το οποίο ο ψαράς δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να ανεβάσει το θήραμα, όταν παρατηρήσει την ορμιά να τεντώνεται και την κορυφή του καλαμιού να κουνιέται, απ’ τις προσπάθειες του αγκιστρωμένου ψαριού που θέλει να ελευθερωθεί. Σχεδόν πάντα μ’ αυτές τις μεθόδους βυθού, που οι Ιταλοί ψαράδες ονομάζουν «σταθερής μολυβήθρας», το ψάρι κι ιδιαίτερα το σκαρούνι, αγκιστρώνεται μόνο του. Στα μεγάλα ποτάμια και, οπωσδήποτε, στις τοποθεσίες όπου το ρίξιμο της ορμιάς θα ήταν πολύ γρήγορο, οι ψαράδες χρησιμοποιούν καλάμια επαναφοράς κι αυτή η μέθοδος κατάγεται από την Ιταλία. Αυτά τα καλάμια, που συνήθως έχουν μήκος από τέσσερα έως έξι μέτρα, είναι εφοδιασμένα με κρίκους, απ’ τους οποίους περνά η ορμιά και με κουβαρίστρα με σταθερό συλλέκτη, του ίδιου τύπου μ’ αυτήν που χρησιμοποιούν στον ελαφρύ εξακοντισμό.
Η ορμιά που χρησιμοποιείται σ’ αυτή τη μέθοδο ψαρέματος είναι η συνηθισμένη ορμιά για ελαφρύ ψάρεμα του βυθού, αρματωμένη μόνο με ένα αγκίστρι στην άκρη και συγκροτούμενη από ένα φελλό σε σχήμα αχλαδιού ή πένας, ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής. Αυτή η μέθοδος ψαρέματος, που είναι μια παραλλαγή της παραδοσιακής μεθόδου του βυθού με ελαφρύ δόλωμα, παρουσιάζει το προτέρημα να επιτρέπει ένα αρκετά μακρύ ρίξιμο και την πρόσβαση σε περιοχές του ποταμού αρκετά μακριά απ’ τη όχθη, ιδιαίτερα στις τοποθεσίες όπου ο ίδιος ο βυθός παρουσιάζει κάθετες λακκούβες, στις οποίες συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός ψαριών. Πράγματι, είναι σημαντικό το ότι επιτυγχάνονται πολλές συλλήψεις κοντά και γύρω απ’ αυτές τις λακκούβες, ενώ τα αποτελέσματα είναι τελείως αρνητικά έξω απ’ αυτές τις λωρίδες «περάσματος». Επειδή τέτοιες ανωμαλίες του βυθού μερικές φορές βρίσκονται σε σημαντική απόσταση απ’ την όχθη, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε εργαλεία και εξαρτήματα, που μας επιτρέπουν να τις φτάσουμε. Η δυσκολία να μπορέσουμε να κάνουμε το δόλωμα να φτάσει σε ένα ορισμένο βάθος, που μερικές φορές είναι μεγαλύτερο απ’ το μήκος του εργαλείου, ξεπερνιέται με την εφαρμογή στην ορμιά ολισθητικών φελλών, που σταματούν όταν η ορμιά έχει βυθιστεί αρκετά από μια πολύ μικρή φούντα από μαλλί, η οποία συγκρατιέται όταν περνά απ’ τον κρίκο του φελλού, αλλά περνά εύκολα απ’ τους κρίκους του καλαμιού.Η παραδοσιακή μέθοδος των ψαράδων της βόρειας Ιταλίας κι ιδιαίτερα του Πιεμόντε για το ψάρεμα του σκαρουνιού γίνεται «μακρύ μολύβι», όπως ακριβώς μεταφράζεται. Αυτός ο όρος προέρχεται απ’ το σχήμα του βαριδιού αυτής της ιδιαίτερης ορμιάς, που αποτελείται από ένα μολυβένιο σύρμα ποικίλου μήκους, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του ρεύματος.

Με το «μακρύ μολύβι», μπορούμε να ψαρέψουμε σκαρούνια ακόμα και σε ρηχά και γρήγορα ρεύματα, ενώ με την ελαφριά ορμιά βυθού, αυτό δεν είναι δυνατό. Η ορμιά είναι φτιαγμένη με τον εξής τρόπο: στη μάννα της ορμιάς που είναι περασμένη σε μια κουβαρίστρα με σταθερό συλλέκτη, συνδέεται μια αρματωσιά με μήκος ίδιο ή λίγο μικρότερο απ’ το μήκος του καλαμιού, το οποίο έχει έναν ποικίλο αριθμό από αγκίστρια σε απόσταση 20-30 εκατοστών μεταξύ τους, ενώ το παράμαλο των αγκιστριών δεν πρέπει να μπλέκεται ή να στρίβεται γύρω απ’ την αρματωσιά της ορμιάς, η οποία καταλήγει σε ένα μολυβένιο σύρμα, ποικίλου μήκους και διαμέτρου.Τα αγκίστρια για τη μέθοδο αυτή μπορεί να είναι απλά και να έχουν σαν δόλωμα κάμπιες μύγας ή γαιοσκώληκες, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμούν ψεύτικες κάμπιες ή βυθισμένες μύγες με διάφορα χρώματα. Ορισμένα σταθερά χρώματα είναι το κίτρινο και το κόκκινο, επειδή είναι γνωστό πως τα προτιμά το σκαρούνι.Μερικοί ειδικοί αυτής της μεθόδου έχουν τη συνήθεια να προσθέτουν σ’ αυτά τα τεχνητά δολώματα και μια ή δυο κάμπιες μύγας, δολωμένες στην αιχμή του αγκιστριού, πράγμα που φαίνεται πως δίνει καλύτερα αποτελέσματα για τα ψάρια που βρίσκονται στο ψάξιμο της τροφής. Φυσικά δεν εννοείται πως δεν πιάνονται σκαρούνια και με την απλή μέθοδο των τεχνητών δολωμάτων, στα οποία προστίθεται κάποιο φυσικό δόλωμα.

p2081 1 - Το ψάρεμα του σκαρουνιούΚάποτε, οι ειδικοί του ψαρέματος αυτού στη βόρεια Ιταλία χρησιμοποιούσαν καλάμια μήκους 7-8 μέτρων και ορμιές με μήκος ακόμα και διπλάσιο απ’ το εργαλείο αυτό. Αν βρίσκονταν σε χέρια έμπειρου ψαρά, η μέθοδος είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα απ’ αυτή που έχει το μοντέρνο καλάμι ριξίματος. Είναι σίγουρο όμως πως με το μακρύ αυτό Ιταλικό καλάμι δεν είναι δυνατό να ψαρέψουμε από ψηλές όχθες, αλλά αποκλειστικά και μόνο απ’ τις χαμηλές, εξαιτίας της δυσκολίας να απλωθεί η ορμιά κάθετα στο ρεύμα. Η μανούβρα για να πετύχουμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα μ’ αυτή τη μέθοδο, είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη. Πρέπει να στείλουμε την ορμιά προς τα πάνω και προς τα κάτω με συνεχείς κινήσεις, μέχρι να την απλώσουμε τελείως, έτσι που να την ρίξουμε κατόπιν προς τα ανοιχτά, με μια ιδιαίτερη κίνηση του καλαμιού. Αυτή η μανούβρα όμως έχει γίνει άχρηστη τώρα εξαιτίας του μοντέρνου εργαλείου για το ρίξιμο και μπορούμε να ψαρέψουμε σε μεγάλες αποστάσεις ακόμα και με καλάμια μικρού σχετικά μήκους, καθώς και με γερά καλάμια για ελαφρύ εξακοντισμό. Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου ψαρέματος εξασφαλίζεται απ’ τη δυνατότητα να κάνουμε να περάσει ένας ορισμένος αριθμός δολωμάτων ξυστά στο βυθό, στις περιοχές που κατά πάσα πιθανότητα συχνάζει το σκαρούνι. Το «μακρύ μολύβι» γλυστρά μαλακά στο βυθό με ταχύτητα λίγο μικρότερη από εκείνη του ρεύματος, κάνοντας ένα μεγάλο ημικύκλιο, ενώ τα αγκίστρια που είναι πιο ελαφριά, βρίσκονται πιο μπροστά, όπως πάει το ρεύμα και έτσι παρουσιάζονται πρώτα στο ψάρι, που είναι σε αναμονή.Εξαιτίας του τεντώματος της ορμιάς, το τσίμπημα του σκαρουνιού γίνεται αμέσως αντιληπτό και στο 90% των περιπτώσεων το ψάρι καρφώνεται μόνο του. Ο ψαράς πρέπει να προσέξει πολύ και να υπολογίσει σωστά τη δύναμη του ρεύματος, έτσι ώστε να καθορίσει το βάρος και το μήκος του μολυβιού σε άμεση σχέση με τις ανάγκες της τοποθεσίας.

Share