Η λιποθυμία των ρηχών νερών είναι η ξαφνική απώλεια των αισθήσεων εξ΄αιτίας της έλλειψης οξυγόνου στο σώμα κατά την διάρκεια της ελεύθερης κατάδυσης.

Η καταγραφή του ιατρικού όρου λανθάνουσα υποξία έγινε για πρώτη φορά από τον S. Miles, μια και ο όρος λιποθυμία των ρηχών νερών είχε χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την αδικαιολόγητη απώλεια των αισθήσεων σε δύτες που χρησιμοποιούσαν συσκευές κλειστού κυκλώματος οξυγόνου σε μικρά βάθη. Η απώλεια των αισθήσεων εμφανίζεται συχνά γύρω στα 5 μέτρα βάθος κατά την διάρκεια της ανάδυσης και όταν οι διαστελόμμενοι πνεύμονες στην κυριολεξία ρουφούν το οξυγόνο από το αίμα του ελεύθερου δύτη. Συχνά την απώλεια των αισθήσεων ακολουθεί ο θάνατος. Η λιποθυμία έρχεται γρήγορα , ύπουλα και χωρίς προειδοποίηση.Ο θάνατος που μπορεί να ακολουθήσει μπορεί πολύ εύκολα να αποφευχθεί αρκεί να υπάρχει ζευγάρι που να παρακολουθεί από την επιφάνεια της θάλασσας τον ελεύθερο δύτη.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 7.000 άτομα ετησίως χάνουν την ζωή τους λόγω πνιγμού. Σε 1976 συνεντεύξεις από άτομα που επέζησαν από παρολίγον πνιγμό,όλοι είχαν κάνει υπεραερισμό πριν την κατάδυση, είχαν έντονη τάση για να αναπνεύσουν και δεν είχαν καθόλου ενδείξεις για την επερχόμενη υποξία. Ο υπεραερισμός είχε χρησιμοποιηθεί από τους ελεύθερους δύτες για να μειώσουν το ποσοστό συγκέντρωσης του CO2 στον οργανισμό τους και να παρατείνουν την διάρκεια της άπνοιας τους.

Οι αρχάριοι ελεύθεροι δύτες λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν στην προσαρμογή τους στο υποβρύχιο περιβάλλον συνήθως δεν κινδυνεύουν από την υποξία Συνήθως οι δύτες μεσαίου και υψηλού επιπέδου είναι οι πλέον επιρρεπείς σε αυτή την κατάσταση λόγω της φυσικής και ψυχολογικής δυνατότητας τους για όλο και μεγαλύτερα βάθη και όλο μεγαλύτερους χρόνους παραμονής.

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΥΠΟΞΙΑ

ΥΠΕΡΑΕΡΙΣΜΟΣ

Υπεραερισμός είναι η τεχνική της υπερβολικής αναπνοής με συνεχή αύξηση στον ρυθμό αναπνοής ή στο βάθος της αναπνοής ή και τα δύο.Αυτή η μέθοδος δεν αποθηκεύει στον οργανισμό περισσότερο οξυγόνο. Αντιθέτως εάν ο υπεραερισμός γίνει βίαια κλέβει οξυγόνο από το σώμα. Το μαγικό όμως αποτέλεσμα του υπεραερισμού είναι αυτό που συμβαίνει με τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακος στο αίμα. Η γρήγορη ή βαθιά αναπνοή μειώνει πολύ γρήγορα το επίπεδο του CO2 στον οργανισμό. Η μηχανική ανάγκη για αναπνοή είναι αποτέλεσμα του αυξημένου επιπέδου CO2 και όχι του χαμηλού επιπέδου O2 στον οργανισμό.

Ο αρχάριος δύτης είναι πολύ ευαίσθητος στο επίπεδο του CO2. Τα επίπεδα αυτά αυξάνονται ακόμα και με άπνοιες των 15 δευτερολέπτων προκαλώντας στους πνεύμονες την αίσθηση του καψίματος. Ένας όμως εκπαιδευμένος δύτης εκπνέει τεράστιες ποσότητες CO2 με τον υπεραερισμό και έτσι ξεγελά το κέντρο αναπνοής που βρίσκεται στον εγκέφαλο. Ο μεταβολισμός στους ιστούς του σώματος που παράγει CO2 με φυσιολογικό ρυθμό δεν προλαβαίνει να τροφοδοτήσει με αρκετό CO2 το κέντρο αναπνοής για να το ενεργοποιήσει ενώ συγχρόνως το επίπεδο του Ο2 στον οργανισμό πέφτει.

Ο υπεραερισμός προκαλεί επίσης και κάποιες αλλαγές στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Όταν γίνεται υπερβολικά προκαλεί μειωμένη ροή αίματος στον εγκεφαλικό φλοιό, ζαλάδες και μυϊκές κράμπες στα χέρια και στα πόδια. Λογικοί ρυθμοί μεταβολισμού όμως προκαλούν αίσθηση ευφορίας και υπερβολικής εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα την εντύπωση ότι το σώμα μπορεί να λειτουργήσει αρκετή ώρα χωρίς αναπνοή. Αποτέλεσμα υποξία.

images 1 - ΥποξίαΗ αλλαγή της πίεσης στους ελεύθερους δύτες με την κατάδυση και ανάδυση καταφέρνει να κλέβει το οξυγόνο καθώς ο δύτης πλησιάζει την επιφάνεια μέσω του μηχανισμού των μερικών πιέσεων. Τα επίπεδα των αερίων Ο2 και CO2 εξισορροπούνται συνεχώς μέσα στον οργανισμό μας. Αυτή η εξισορρόπηση γίνεται μεταξύ των πνευμόνων και των ιστών του σώματος. Το σώμα τραβά από τους πνεύμονες το οξυγόνο που χρειάζεται.Η συγκέντρωση οξυγόνου στους πνεύμονες ενός καταδυόμενου ελεύθερου δύτη αυξάνεται λόγω της αύξησης της πίεσης του νερού.

Καθώς ο εγκέφαλος και οι ιστοί χρησιμοποιούν οξυγόνου όλο και περισσότερο οξυγόνο διατίθεται από τους πνεύμονες καθώς ο δύτης κατεβαίνει. Όλα λειτουργούν καλά όσο ο δύτης βρίσκεται στα βαθιά. Το πρόβλημα όνος παρουσιάζεται στην ανάδυση. Ο όγκος των πνευμόνων του δύτη αυξάνεται καθώς μειώνεται η υδροστατική πίεση και η γρήγορη μείωση του οξυγόνου στους πνεύμονες φθάνει σε κρίσιμα επίπεδα. Η τάση που μέχρι τώρα έσπρωχνε το οξυγόνο προς το σώμα τώρα αντιστρέφεται. Έχει καταγραφεί ότι στα τελευταία 5-3 μέτρα της ανάδυσης η διόγκωση των πνευμόνων είναι ή σχετικά μεγαλύτερη. Ακριβώς εκεί συμβαίνει συχνά η υποξία. Η λιποθυμία είναι άμεση και χωρίς προειδοποίηση. Είναι το αποτέλεσμα ενός υπερβολικά χαμηλού επιπέδου Ο2 που σαν αποτέλεσμα έχει το σβήσιμο του εγκεφάλου.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ DALTON

Καθώς η πίεση μειώνεται η μερική πίεση όλων των αερίων μειώνεται με την ίδια σχέση. Η υποξία του υπεραερισμού πριν την κατάδυση είχε διορθωθεί με την αύξηση της μερικής πίεσης του Ο2 κατά την διάρκεια της κατάδυσης.

Κατά την διάρκεια της κατάδυσης ο όγκος των πνευμόνων μειώθηκε λόγω της συμπίεσης του θώρακος με αποτέλεσμα αυξημένη μερική πίεση Ο2 , CO2, και Ν2 στους πνεύμονες.

·Στους πνεύμονες ένας αυξανόμενος ρυθμός αναπνοής μειώνει την μερική πίεση του CO2. Καθώς ο όγκος των πνευμόνων μειώνεται στο μισό η μερική πίεση του CΟ2 αυξάνεται αρχικά, αλλά ακολουθεί μία μείωση της λόγω της αντίστροφης σχέσης.

·Το αίμα αντιδρά αναπτύσσοντας μια αναπνευστική αλκάλωση και μια άμεση μεταβολή στην καμπύλη της αιμογλοβίνης.Το αποτέλεσμα της αντίδρασης είναι

CO2+H2O=H+HCO2.

rescue1 300x225 - Υποξία·Οι καρωτιδικοί χημειοαποδέκτες του σώματος δημιουργούν μια επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού επιτρέποντας έτσι μεγαλύτερη διάρκεια άπνοιας.

·Στα αγγεία του εγκεφάλου δημιουργείται αγγειοδιαστολή. Επιταχύνεται η χρήση του Ο2, η αρτηριακή μερική πίεση του CO2 είναι τόσο χαμηλή που δεν μπορεί να ενεργοποιήσει την αναπνοή. Όταν η μερική πίεση του Ο2 πέσει αρκετά τότε ο λόγος PCO2/PO2 δημιουργεί την ρήξη της άπνοιας. Αυτός ο λόγος σε ένα εκπαιδευμένο ελεύθερο δύτη είναι πολύ ανεκτικότερος σε αυξημένη μερική πίεση CΟ2 ή μειωμένη μερική πίεση Ο2. Σε περίπτωση δράσης (π.χ. υποβρύχιο ψάρεμα) η ρήξη καθυστερεί ακόμη περισσότερο λόγω της αύξησης της μερικής πίεσης του CO2 αλλά και της δράσης αυτής καθεαυτής. Ο δύτης αισθάνεται στην αρχή ευδιάθετος ,ζαλισμένος, έχει μυρμήγκιασμα, έντονη ανάγκη για αέρα, μυϊκή ακαμψία και τέλος χάνει τις αισθήσεις του.

·Όσο βρίσκεται στα βαθιά η αυξημένη μερική πίεση του Ο2 στους πνεύμονες του παρέχει επάρκεια Ο2 για μεταφορά από τους πνεύμονες στο αίμα η οποία γίνεται με γρηγορότερο ρυθμό απ΄ότι αν ο δύτης ήταν στην επιφάνεια.

·Λόγω της συμπίεσης η φατνιακή μερική πίεση CO2 αυξάνεται και το CO2 δεν επιτρέπει στο αίμα να εισέλθει στους πνεύμονες. Το αρτηριακό CO2 αυξάνεται πολύ γρήγορα (ειδικά με την άσκηση) αρχικά και στην συνέχεια οι ιστοί αποθηκεύουν CO2. Οι εξασκημένοι δύτες χρησιμοποιούν ένα χρονομετρημένο χρόνο βυθού για να αποφύγουν το χάσιμο των αισθήσεων επιστρέφοντας στην επιφάνεια.

Ανεβαίνοντας προς την επιφάνεια:

·Οι πνεύμονες επανέρχονται στο φυσιολογικό τους μέγεθος, η μερική πίεση του CO2 αυξάνεται λόγω διάχυσης στους πνεύμονες ενώ η μερική πίεση του Ο2 πέφτει δραματικά.

·Στο αίμα η μερική πίεση του CO2 ανεβαίνει αναλόγως του βάθους και της άσκησης. Βαθιές καταδύσεις προωθούν περισσότερο CO2 προς τους ιστούς και αυξάνουν το πρόβλημα. Υπάρχει και πάλι αλλαγή στην καμπύλη της οξυαιμογλοβίνης.

·Φθάνοντας στο σημείο ρήξης της άπνοιας οι νευρώνες είναι ήδη ενεργοποιημένοι από το CO2 και έτσι υπάρχει ανάγκη αναπνοής. Το χαμηλό ποσοστό Ο2 επίσης ενεργοποιεί την ανάγκη για αναπνοή.

·Στον εγκέφαλο:

α)Το CO2 ενεργοποιεί την αναπνοή

β)Η αγγειοδιαστολή προκαλεί μεγαλύτερη κατανάλωση Ο2

γ)Η λανθάνουσα υποξία επέρχεται

δ)Η απώλεια των αισθήσεων ακολουθεί

·Κατά την ανάδυση οι πνεύμονες επανακτούν τον όγκο τους αλλάζοντας την σχέση PCO2/PO2 μειώνοντας την δυνατότητα σωστής διανομής του οξυγόνου στο σώμα. Σε μικρότερα βάθη αυτή η σχέση τείνει στο μηδέν, και ο δύτης βρίσκεται στην πρώτη φάση της υποξίας.

·Η υποξία δημιουργεί απώλεια των αισθήσεων πιθανότατα πριν ο δύτης φθάσει στην επιφάνεια.

·Ενδείξεις και συμπτώματα της λανθάνουσας υποξίας είναι:

Αδυναμία, σπασμοί, απώλεια των αισθήσεων μέσα στο νερό, και αμνεσία.

Η απώλεια των αισθήσεων μέσα στο νερό οδηγεί σε πνιγμό.

Η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑΣ ΥΠΟΞΙΑΣ

Εκτός από τις αλλαγές που δημιουργούνται στο σώμα του δύτη σύμφωνα με τον νόμο του Dalton, υπάρχουν και κάποιες άλλες αλλαγές που σχετίζονται με την φυσιολογία του ελεύθερου δύτη και την υποξία.

Καταδυτικό ανακλαστικό.

Το ανθρώπινο σώμα είναι ικανό για αξιοσημείωτες αλλαγές όταν βρίσκεται στο υποβρύχιο περιβάλλον. Ακόμα και αρχάριοι δύτες παρουσιάζουν μια σημαντική πτώση του καρδιακού ρυθμού τους όταν καταδύονται. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό σαν καταδυτικό ανακλαστικό. Η βύθιση του προσώπου σε κρύο νερό προκαλεί αυτόματα μια πτώση του καρδιακού ρυθμού. Επίσης η συμπίεση του στήθους επιβραδύνει τον ρυθμό της καρδιάς. Οι αρχάριοι δύτες πετυχαίνουν μια μείωση του ρυθμού περίπου 40% ενώ οι εκπαιδευμένοι μπορούν να φθάσουν ακόμα και το απίστευτο νούμερο των 20 ανά λεπτό.

Σπλήνας

Εκπαιδευμένοι δύτες ανέδειξαν και κάποιες άλλες σημαντικές αλλαγές που συμβαίνουν σε βαθιές και μακροχρόνιες καταδύσεις. Ο σπλήνας που λειτουργεί σαν ένα δοχείο αίματος βοηθά τους εκπαιδευμένους δύτες να αυξήσουν τις επιδόσεις τους. Προφανώς ο σπλήνας τους συρρικνώνεται κατά την διάρκεια της κατάδυσης, προκαλώντας μια απελευθέρωση επιπλέον ποσότητας αίματος στον οργανισμό.

Σύμφωνα με τον William E. Hurford M.D. οι σπλήνες των Γιαπωνέζων δυτών Άμα συρρικνώνονταν σε ένα ποσοστό περίπου 20% ενώ συγχρόνως η συγκέντρωση αιμογλοβίνης αυξανόταν σε ποσοστό 10%.

Αυτές οι αλλαγές, παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν στα θαλάσσια θηλαστικά, μπορούν να αυξήσουν την δυνατότητα του δύτη να απορροφά περισσότερο Ο2 στην επιφάνεια, αλλά και να αποδίδει περισσότερο Ο2 στους κρίσιμους ιστούς κατά την διάρκεια της κατάδυσης.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το φαινόμενο του σπλήνα δεν είναι άμεσο αλλά ξεκινά περίπου ένα τέταρτο μετά από επαναλαμβανόμενες καταδύσεις και φθάνει στο μέγιστο της απόδοσης περίπου μετά από μισή ώρα. Έτσι λοιπόν οι δύτες προσπαθούν για το μέγιστο της προσπάθειας τους μετά το πρώτο μισάωρο της κατάδυσής τους συνυπολογίζοντας και τον παράγοντα αυτό. Επίσης πιθανόν το φαινόμενο αυτό να ευθύνεται για κάποιες αδικαιολόγητες καρδιακές ανακοπές σε δύτες που είχαν καρδιακά προβλήματα.

Άλλες αλλαγές

Υπάρχουν και άλλες γνωστές αλλαγές: Τα επιφανειακά αγγεία του σώματος, σε συνθήκες χαμηλού οξυγόνου, στενεύουν με σκοπό να αφήσουν περισσότερο αίμα για τα σημαντικά όργανα όπως η καρδιά , ο εγκέφαλος και οι μύες. Αλλαγές στην χημεία του αίματος επιτρέπουν στο σώμα να διαχειριστεί το οξυγόνο πιο αποτελεσματικά. Αυτές οι αλλαγές τραβούν και το τελευταίο διαθέσιμο μόριο οξυγόνου από τα μη σημαντικά όργανα. Τέλος το μυαλό του ελεύθερου δύτη προσαρμόζεται σε μεγαλύτερες περιόδους άπνοιας. Μπορεί να αγνοεί για μεγάλα διαστήματα την εσωτερική φωνή που του απαιτεί να αναπνεύσει.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑΣ ΥΠΟΞΙΑΣ

Η λιποθυμία των ρηχών νερών ήταν ένα από τα πλέον συζητημένα θέματα καταδυτικής ιατρικής από το 1960. Η μελέτη απέδειξε ότι οι κυριότεροι παράγοντες που συντείνουν στην εμφάνιση της λανθάνουσας υποξίας είναι:

Α) υπεραερισμός

Β) άσκηση υποβρυχίως

Γ) ανταγωνιστική προσωπικότητα

Δ) χαρακτήρας με έντονη τάση να παθιάζεται.

Ε) νεαρών της ηλικίας

Η χρήση του υπεραερισμού κατά την διάρκεια της προετοιμασίας για ελεύθερη κατάδυση είναι αμφισβητήσιμη. Κανείς δεν διαφωνεί ότι ένας έντονος υπεραερισμός λίγων λεπτών που συνοδεύεται από ζαλάδα, μυρμήγκιασμα στα άκρα, είναι επικίνδυνος. Κάποιοι καταδυτικοί ιατροί πιστεύουν πως οποιοσδήποτε υπεραερισμός είναι επικίνδυνος λόγω της πολυπλοκότητας των φαινομένων που εμφανίζονται και της διαφοράς μεταξύ των χαρακτηριστικών κάθε ανθρώπου. Κάποιοι άλλοι ιατροί μελετώντας τους δύτες Άμα βρήκαν πως αυτοί υπεραερίζονται ήπια συνεχώς και παίρνουν μία βαθιά εισπνοή πριν καταδυθούν. Ο υπεραερισμός τους όμως είναι τόσο ήπιος που για να τον ελέγχουν σουφρώνουν τα χείλη στην φάση της εισπνοής.

Πιθανότατα η καλύτερη προσέγγιση του θέματος γίνεται στο U.S. Navy Diving Manual (Volume 1, Air Diving) όπου δηλώνεται: Ο υπεραερισμός με αέρα πριν από μια ελεύθερη κατάδυση είναι μια σχεδόν κανονική διαδικασία και είναι αρκετά ασφαλής αν δεν γίνει υπερβολή. Δεν πρέπει να ξεπερνά τις 3 – 4 αναπνοές και ο δύτης θα πρέπει να ξεκινά την ανάδυση αμέσως μόλις αισθανθεί την ανάγκη να εισπνεύσει.

Μαθαίνοντας τα θανατηφόρα αποτελέσματα της άσκησης υποβρυχίως μάθετε να σχεδιάζετε την βουτιά σας λαμβάνοντας σοβαρά υπ΄όψιν σας αυτόν τον παράγοντα.

Οι ελεύθεροι δύτες μαθαίνουν να επιμηκύνουν τον χρόνο κατάδυσης τους χαλαρώνοντας τους μύες τους. Οι περισσότεροι από τους δύτες χρησιμοποιούν στο ελάχιστο τους μύες τους εκτός και αν προσπαθούν να ξεβραχώσουν ένα ψάρι ή μια άγκυρα. Το πιο κοινό σενάριο σε θανατηφόρα καταδυτικά ατυχήματα είναι το θύμα να είναι έμπειρος δύτης με ζώνη βαρών και χρησιμοποιημένο ψαροντούφεκο.

Η ιατρική έρευνα έχει αποδείξει ότι πολλοί θάνατοι σε πισίνα που έχουν καταχωρηθεί σαν πνιγμοί στην πραγματικότητα οφείλονται στην λανθάνουσα υποξία.

Συνήθως αφορούν νέους και εφήβους που συναγωνίζονται μεταξύ τους σε τόλμη και στο κράτημα της αναπνοής υποβρυχίως. (μακροβούτι).

Πολλά από τα θύματα της υποξίας ειδικά νεαρά άτομα μπορεί να επανέλθουν ακόμα και 30 λεπτά μετά την κατάδυση τους εφ΄όσον η κατάδυση είναι σε κρύο νερό. Στο ζεστό όμως νερό της πισίνας όπου ο μεταβολισμός συνεχίζεται με γοργό ρυθμό, η καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων από την έλλειψη οξυγόνου συμβαίνει μέσα σε λίγα λεπτά.

Συνοψίζοντας:

1)      Μην υπεραερίζεστε για πάνω από 3-4 φορές

2)      Μειώστε όσο μπορείτε τις κινήσεις σας υποβρυχίως

3)      Καταλάβετε πόσο επικίνδυνο είναι να παθιάζεστε

4)      Μην διστάζετε να απορρίψετε την ζώνη με τα βάρη

5)      Ρυθμίστε την πλευστότητα σας να είναι ουδέτερη στα 5 μέτρα.

6)      Βουτάτε πάντοτε με ζευγάρι

7)      Αποφύγετε τις μακροχρόνιες καταδύσεις

8)      Μην κάνετε προπόνηση σε ζεστή πισίνα αν δεν υπάρχει ο προσωπικός σας προπονητής ή βοηθός.

9)      Εκπαιδευτείτε στις πρώτες βοήθειες, την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση και την παροχή ιατρικού οξυγόνου σε καταδυτικά ατυχήματα.

10)  Έχετε πάντα έτοιμο ένα πλάνο εκτάκτου ανάγκης όπου και αν βρίσκεστε (πισίνα, ακτή, ή σκάφος).

ΠΑΡΑΛΟΣ ΚΑΤΑΔΥΤΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ 2001

Βιβλιογραφία: Hong, SK. 1990. breath-Hold Diving. In: Bove and Davis, Diving Medicine, 2nd ED., Philadelphia, PA: wb Saunders, pp59-68 U.S. Navy Diving Manual and lect. Paul Sheffield, PhD

 ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΥΣΕΩΝ
Οι επαναλαμβανόμενες καταδύσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν αποτελούν κίνδυνο για εγκεφαλικές δυσλειτουργίες στους δύτες όταν ακολουθούνται πιστά οι οδηγίες ασφαλείας, δηλώνουν ερευνητές σε άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό Neurology.

Η ερευνητική ομάδα από το Christian-Albrechts University στο Kiel της Γερμανίας μελέτησε 24 επαγγελματίες δύτες του ναυτικού, ο καθένας από τους οποίους είχε στο ενεργητικό του 1.600 καταδύσεις. Οι δύτες υποβλήθηκαν σε διάφορα τεστ όπως μνήμης, κινητικότητας και λεκτικών ικανοτήτων, καθώς απώλεια ή δυσλειτουργικότητα σε κάποιον από τους παραπάνω τομείς δηλώνει εγκεφαλική βλάβη.

Οι μέχρι τώρα προηγούμενες έρευνες έδειχναν πως μετά από αρκετά χρόνια καταδύσεων, οι δύτες παρουσίαζαν ορισμένες εγκεφαλικές δυσλειτουργίες. Οι βλάβες οφείλονται από τις φυσαλίδες αζώτου που δημιουργούνται στο αίμα κατά τη διάρκεια της γρήγορης ανάδυσης των δυτών στην επιφάνεια της θάλασσας.

Οι φυσαλίδες αυτές προκαλούν πόνο στις αρθρώσεις και τους μυς καθώς εισέρχονται μέσα στους ιστούς. Οι ίδιες φυσαλίδες είναι πολύ πιθανό να φτάσουν μέχρι τον εγκέφαλο και να φράξουν τις εκεί αρτηρίες, εμποδίζοντας την αιμάτωση του εγκεφάλου.

Τα αποτελέσματα στα οποία υποβλήθηκαν οι δύτες, συγκρίθηκαν με τα αποτελέσματα των ίδιων τεστ πάνω σε 24 άτομα που δουλεύουν στο ναυτικό και δεν είχαν κάνει ποτέ κατάδυση.

Η σύγκριση έδειξε ότι οι 24 δύτες δεν μειονεκτούσαν από τους 24 μη δύτες. Η μόνη τους διαφορά παρουσιάσθηκε σε κάποια τεστ μνήμης, αλλά όταν οι ερευνητές συνάθροισαν τα σκορ των τεστ, δεν υπήρχε καμία διαφορά στα δύο γκρουπ.

Τέλος, ο υπεύθυνος της έρευνας, Dr. Guenther Deusch, τονίζει ότι οι μακροχρόνιες καταδύσεις δεν προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο, πρέπει όμως να τηρούνται αυστηρά οι οδηγίες για μία ασφαλή κατάδυση, όπως να αναδύεται ο δύτης αργά στην επιφάνεια.

 

Share